بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
درین خرابه تو خود کی قدم نهی؟ حاشاک
به لطف صید کنی صدهزار دل هر دم
ولی نگاه نداری تو خود دل غمناک
کدام دل که به خون در نمیکشد دامن؟
کدام جان که نکرد از غمت گریبان چاک؟
دل مرا، که به هر حال صید لاغر توست
چو می کشیش، میفگن، ببند بر فتراک
کنون اگر نرسی، کی رسی به فریادم؟
مرا که جان به لب آمد کجا برم تریاک؟
دلم که آینهای شد، چرا نمیتابد
درو رخ تو؟ همانا که نیست آینه پاک
چو آفتاب بهر ذره مینماید رخ
ولیک چشم عراقی نمیکند ادراک



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق دل را برای آمدن محبوب از خاشاک پاک میکند، اما آن را ویرانهای ناشایسته میداند و از بیاعتنایی محبوب به دلهای غمگین گله دارد. سپس با جان به لب رسیده یاری میطلبد و میخواهد که دل شکارشدهاش را رها نکند. در پایان به نکتهای عارفانه میرسد: روی محبوب چون خورشید بر همهچیز میتابد و اگر دیده نمیشود، از ناپاکی آینهٔ دل و ناتوانی چشم عراقی است.
هوش مصنوعی: ای محبوب بیا، که خانهٔ دلم را از خس و خاشاک پاک کردهام؛ اما دور از تو باد که خود در این ویرانهٔ دل قدم بگذاری. شاعر هم دعوت میکند و هم میداند که دل خرابش شایستهٔ قدم محبوب نیست.
هوش مصنوعی: تو هر لحظه با لطف و زیباییات صدهزار دل را شکار میکنی، ولی دل غمگین را نگه نمیداری و به آن اعتنا نمیکنی.
هوش مصنوعی: کدام دل است که دامنش به خون آلوده نشده باشد، و کدام جان است که از غم عشق تو گریبان خود را پاره نکرده باشد؟ یعنی همه از غم تو خوندل و بیقرارند.
هوش مصنوعی: دل من که در هر حال شکار لاغر و ناچیز توست، وقتی آن را کشتی، دورش نینداز، بلکه آن را به ترک زین خود ببند. یعنی حتی پس از کشتن هم مرا از خود جدا مکن.
هوش مصنوعی: اگر اکنون به فریادم نرسی، دیگر کی خواهی رسید؟ جانم به لب رسیده است؛ نوشدارو را کجا ببرم که سودی داشته باشد؟
هوش مصنوعی: دلم آینه شده است؛ پس چرا چهرهٔ تو در آن نمیدرخشد؟ لابد این آینه هنوز پاک نیست و زنگار دارد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو مانند خورشید بر هر ذرهای آشکار میشود، اما چشم عراقی توان دیدن و دریافت آن را ندارد. یعنی جلوهٔ محبوب همهجا هست و نقص از دیدهٔ عاشق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به مستحقان ندهی هرآنچه داری و باز
دهی به معجر و دستار سبزک و سیماک
بجان پاک تو ای خواجه احمد شباک
که همچو جان توام با تو پاک از دل پاک
سر من آنجا باشد که خاک پای تو است
وگرچه سر ز شرف برگذارم از افلاک
به چشم من تو چنانی که توتیا شمرند
[...]
بذروه ملکوت آی ازین نشیمن خاک
که نیست لایق تخت ملوک تحت مغاک
بخاک بازده این خاک و سوی علو گرای
که جان پاک سزا نیست جز بعالم پاک
تو شاه تخت وجودی چه جای تست اینجا
[...]
نشانه امل و بحر جود نورالدین
که قاصر است ز کنه جلال او ادراک
ز بار حلم تو رند است خاک بر سر آب
ز جور جود تو کرده است گنج بر سر خاک
ز بس گشایش کز توست هیچ بسته نماند
[...]
بیا، که خانهٔ دل پاک کردم از خاشاک
درین خرابه تو خود کی قدم نهی؟ حاشاک
هزار دل کنی از غم خراب و نندیشی
هزار جان به لب آری، ز کس نداری باک
کدام دل که ز جور تو دست بر سر نیست؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.