بیا ای صبح نوروزی، نظر کن منظر ما را
ز دامان «مدا» بنگر فضایی بس مصفا را
ز نور تازه خورشید، فرش سرخ دریا را
عمارت «قزل طورپاق» از این پرتو مطلا را
همه باغات تازه سبز در اطراف آنجا را
«قز» و آن تل در آب شگفت آر معما را
درختان را شکوفه، زیورین کرده سراپا را
کشیده زان میان سروی، به هرسو راست بالا را
که ما را میدهد یادی، ز اندام تو دلدارا
نسیمی میوزد میان سروی، به هرسو راست بالا را
که ما را میدهد یادی، ز اندام تو دلدارا
نسیمی میوزد خوش، تازه سازد، روح دنیا را
بهارانه دهد بر ما، نوید مرگ سرما را
چه سان تشریح سازم، انبساط حال حالا را
بهشت است این فضا گویی، ندیدم ارچه آنجا را
طلوع شمس، به به! بین چه حالت داده دنیا را؟
مشعشع کرده هر جسم لطیف صیقلآسا را!
به دست نور خود بنهاده زرین تاج تلها را:
درخشان کرده دریا را، زرافشان کرده صحرا را
طبیعت گوییا خندد: چون بیند وضع حالا را
فرابگرفته بانگ قهقهش، این دشت زیبا را
نگارینا! بیا بشمر غنیمت، این تماشا را
که عالم را چنین خرم نمیبینی به هرروزی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر صبح نوروز را خطاب میکند تا منظرهٔ سحرگاهی «مدا» در استانبول را ببیند: دریای سرخشده از آفتاب، ساختمانهای زرین «قزل طوپراق»، باغهای سبز، درختان پرشکوفه و سرو. سرو او را به یاد قامت معشوق میاندازد و نسیم بهاری مژدهٔ پایان سرما میدهد. سپس طلوع خورشید را وصف میکند که دریا و صحرا و تپهها را زرین کرده و طبیعت را به خنده آورده است، و در پایان از معشوق میخواهد این تماشای کمیاب را غنیمت بشمارد.
هوش مصنوعی: ای صبح نوروز، بیا و چشمانداز ما را ببین؛ از دامنهٔ «مدا» به این فضای بسیار پاک و روشن نگاه کن.
هوش مصنوعی: ببین که دریا از نور تازهٔ خورشید مانند فرشی سرخ شده و ساختمانهای «قزل طوپراق» از این پرتو طلایی گشتهاند.
هوش مصنوعی: همهٔ باغهای تازه و سبز اطراف آنجا را ببین، و «قز» و آن تپهٔ میان آب را که چون معمایی شگفتانگیز است.
هوش مصنوعی: شکوفه سراپای درختان را آراسته است و در میان آنها سروی قامت راست خود را بالا کشیده است.
هوش مصنوعی: آن سرو، ای دلدار، اندام تو را به یاد ما میآورد؛ مصراع دوم تکرار مصراع پیشین است و ظاهراً خطای نسخه است.
هوش مصنوعی: آن سرو اندام تو را به یاد ما میآورد، ای دلدار؛ نسیمی خوش میوزد و جان جهان را تازه میکند.
هوش مصنوعی: این نسیم بهاری به ما مژدهٔ پایان سرما را میدهد؛ چگونه شادی و گشادگی حال این لحظه را شرح دهم؟
هوش مصنوعی: گویی این فضا بهشت است، هرچند بهشت را ندیدهام؛ بهبه، طلوع خورشید را ببین که چه حالی به جهان داده است.
هوش مصنوعی: خورشید هر جسم صاف و صیقلی را درخشان کرده و با دست نورش بر سر تپهها تاجی زرین نهاده است.
هوش مصنوعی: دریا را درخشان و صحرا را زرافشان کرده است؛ گویی طبیعت با دیدن این حال میخندد.
هوش مصنوعی: صدای خندهٔ بلند طبیعت این دشت زیبا را پر کرده است؛ ای زیبارو، بیا و این تماشا را غنیمت بشمار.
هوش مصنوعی: زیرا جهان را هر روز اینچنین شاد و سرسبز نمیبینی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زر افشانید بر پیلان جرسهای مدارا را
برآرید آن فریدون فر درفش چرخ بالا را
زمین از سنبل و سوسن شده پر عنبر سارا
ز گلنار و گل و خیری شده یاقوت گون خارا
زهی از امر و نهی تو نظامی دین دنیا را
خهی ! از حل و عقد تو قوامی مجد علیا را
ثبات هضم تو داده سکون میدان عغبر را
نظام تو کرده روان ایوان خضرا را
کف تو شاه راهی در سخا بسیار و اندک را
[...]
ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را
چنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را
منم ای برق رام تو برای صید و دام تو
گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را
چه داند دام بیچاره، فریب مرغ آواره
[...]
ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا
به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ما را
علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد
مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را
گرت پروای غمگینان نخواهد بود و مسکینان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.