ایا نور رخ موسی مکن اعمی صفورا را
چنین عشقی نهادستی به نورش چشم بینا را
منم ای برق رام تو برای صید و دام تو
گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را
چه داند دام بیچاره، فریب مرغ آواره
چه داند یوسف مصری غم و درد زلیخا را
گریبان گیر و این جا کش کسی را که تو خواهی خوش
که من دامم تو صیادی چه پنهان صنعتی یارا
چو شهر لوط ویرانم چو چشم لوط حیرانم
سبب خواهم که واپرسم ندارم زَهره و یارا
اگر عطار عاشق بُد سنایی شاه و فایق بُد
نه اینم من نه آنم من که گم کردم سر و پا را
یکی آهم کز این آهم بسوزد دشت و خرگاهم
یکی گوشم که من وقفم شهنشاه شکرخا را
خمش کن در خموشی جان کشد چون کهربا آن را
که جانش مستعد باشد کشاکشهای بالا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به ابراز عشق و دلبستگی عمیق خود به معشوق میپردازد و از نورانیبودن عشق سخن میگوید. او خود را بهعنوان صیاد و معشوق را بهعنوان دام تصور میکند و از تجربیات غمانگیز دیگران مانند یوسف و زلیخا سخن میگوید. شاعر احساسات خود را با توصیفاتی از ویرانی و حیرانی درونش نشان میدهد و همزمان فقدان هویت و ناچاری در برابر عشق را بیان میکند. او اذعان میکند که در مقابل قدرت عشق، هر نوع خموشی و سکوتی میتواند جانفرسا باشد.
ای نور رخ موسی! با نور و درخشش چهرهات، صفورا را نابینا مکن؛ تو چنان عشقی در دل و جان نهادهای که حتی چشم بینا نیز در برابر نور آن عشق، توان دیدن و تاب آوردن ندارد.
ای محبوب! من همانند برقی هستم که رام و فرمانبردار تو شدهام؛ خود را در اختیار تو گذاشتهام تا وسیلهٔ صید و شکار تو باشم.گاهی بر گوشه و بلندی بام تو قرار میگیرم و گاهی سراسر صحرا را فرامیگیرم.
دام بیچاره چه میداند که مرغ آواره چه رنجی از گرفتار شدن در دام میکشد؟ یوسف مصری چه میداند که زلیخا از عشق او چه درد و رنجی میکشد؟
ای محبوب! هر کسی را که میخواهی به سوی خود بکش و گریبانش را بگیر و به اینجا بیاور؛ ای محبوب! هر کسی را که میخواهی به سوی خود بکش و گریبانش را بگیر و به اینجا بیاور؛
من همچون شهر قوم لوط ویران و نابود شدهام و مانند چشم حضرت لوط، حیران و سرگشتهام. دلم میخواهد علت این ویرانی و حیرانی را بپرسم؛ اما جرئت و توان پرسیدن ندارم.
اگر عطار عاشقی بزرگ بود و سنایی نیز پادشاه و پیشوای برتر عرصهٔ عرفان و معرفت بود. اما من نه مانند عطارم و نه مانند سنایی؛ من از مرتبه و هویت معمول خود فراتر رفتهام و چنان در عشق گم شدهام که سر و پای خود را نیز گم کردهام.
من چنان آهی در سینه دارم که اگر از عمق وجودم برآید، میتواند تمام دشت و خرگاه مرا بسوزاند. از سوی دیگر، من سراپا گوشم و تمام وجودم را وقف آن پادشاهی کردهام که شیرینسخن و شیرینگفتار است.
خاموش باش و سخن را فروگذار؛ زیرا جانِ مستعد و آماده، در سکوت و بیادعایی، همچون کهربا جذب میشود. زیرا جان او آمادگی پذیرفتن کششها و جذبههای عالم بالا را دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
# بیت آخر غزل شماره ۶۰ خوانش نشده
زر افشانید بر پیلان جرسهای مدارا را
برآرید آن فریدون فر درفش چرخ بالا را
زمین از سنبل و سوسن شده پر عنبر سارا
ز گلنار و گل و خیری شده یاقوت گون خارا
زهی از امر و نهی تو نظامی دین دنیا را
خهی ! از حل و عقد تو قوامی مجد علیا را
ثبات هضم تو داده سکون میدان عغبر را
نظام تو کرده روان ایوان خضرا را
کف تو شاه راهی در سخا بسیار و اندک را
[...]
هلا ای زهره زهرا بکش آن گوش زهرا را
تقاضایی نهادستی در این جذبه دل ما را
منم ناکام کام تو برای صید و دام تو
گهی بر رکن بام تو گهی بگرفته صحرا را
چه داند دام بیچاره فریب مرغ آواره
[...]
ز حد بگذشت مشتاقی و صبر اندر غمت یارا
به وصل خود دوایی کن دل دیوانه ما را
علاج درد مشتاقان طبیب عام نشناسد
مگر لیلی کند درمان غم مجنون شیدا را
گرت پروای غمگینان نخواهد بود و مسکینان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۷ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.