درین ره گر بترک خود بگویی
یقین گردد تو را کو تو، تو اویی
سر مویی ز تو، تا با تو باقی است
درین ره در نگنجی، گرچه مویی
کم خود گیر، تا جمله تو باشی
روان شو سوی دریا، زانکه جویی
چو با دریا گرفتی آشنایی
مجرد شو، ز سر برکش دو تویی
درین دریا گلیمت شسته گردد
اگر یک بار دست از خود بشویی
ز بهر آبرو یک رویه کن کار
که آنجا آبرو ریزد دورویی
چو با توست آنچه میجویی به هرجا
به هرزه گرد عالم چند پویی؟
نخستین گم کنند آنگاه جویند
تو چون چیزی نکردی ؟ گم؟ چه جویی؟
تو را تا در درون صد خار خار است
ازین بستان گلی هرگز نبویی
پس در همچو جادویی که پیوست
میان در بسته بهر رفت و رویی
تو را رنگی ندادند از خم عشق
از آن در آرزوی رنگ و بویی
بهش نه پا درین وادی خون خوار
که ره پر سنگلاخ و تو سبویی
درین میدان همی خور زخم، چون تو
فتاده در خم چوگان چو گویی
نیابی از خم چوگان رهایی
عراقی، تا به ترک خود نگویی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به مفهوم «خود» و رهایی از آن میپردازد. او پیشنهاد میکند که فرد باید از خودگذشتگی کند تا به حقیقت درونی خود برسد. در این راه، تنها با حذف خود و خودخواهی میتوان به دریای آگاهی و معنویت دست یافت. شاعر تأکید میکند که اگر انسان به خود وابسته باشد، هرگز به هدف نهایی خود نمیرسد و همواره در جستجو خواهد ماند. او همچنین به موانع و سختیهای مسیر اشاره میکند و هشدار میدهد که بیتوجهی به مشکلات و نیاز به ترک خود، لازمهی رسیدن به مقام والای عشق و وجود واقعی است.
هوش مصنوعی: اگر در این مسیر خود را بشکنی و از «خود» سخن بگویی، به یقین میرسد که تو همان او هستی.
هوش مصنوعی: تا زمانی که حتی یک تار موی تو هم با من باقیست، در این راه نمیتوانی کامل در جا شوی، هرچند که به اندازهی یک تار مو هم باشد.
هوش مصنوعی: خود را کم ارزش و کوچک نپندار، تا بتوانی به تمام معنا به یکسره رها و آزاد شوی. به سوی دریا برو و از اینکه در جوی قرار داری، بگذر.
هوش مصنوعی: وقتی که با دریا آشنا شدی، از تمام تعلقات و خودپرستیات جدا شو و خود را آزاد کن.
هوش مصنوعی: اگر در این دریا اثر تو را (گلیمت) بشویند، تنها در صورتی این اتفاق میافتد که یک بار از خودخواهی و خودپرستی دست برداری.
هوش مصنوعی: برای حفظ آبرو، یکبار تظاهر به صداقت کن، زیرا در آنجا که دورویی رواج دارد، آبرو به راحتی از بین میرود.
هوش مصنوعی: هرجا که میروی و به دنبال چیزی هستی، در حقیقت وقتی که با تو هست، دیگر برای چه به دنبال آن بگردی؟
هوش مصنوعی: شخصی که میخواهد تو را پیدا کند، ابتدا خود را گم کرده و بعد از آن به جستجوی تو میپردازد. در حالی که تو هیچ عمل و سفری نکردهای که گم شوی و او بخواهد دنبالت بگردد.
هوش مصنوعی: درون این باغ از درد و رنج زیاد پر از خار است و نمیتوانی هیچ گلی را ببینی.
هوش مصنوعی: در چنین جادویی که باعث میشود درهای بسته به خاطر رفت و آمد و دیدار باز شوند، تو نمیتوانی به آنچه میخواهی دست یابی.
هوش مصنوعی: تو را از شراب عشق رنگ و بویی ندادهاند و به همین خاطر در انتظار رنگ و عطر عشق هستی.
هوش مصنوعی: بهشتی در این وادی خونآلود و خطرناک وجود ندارد، زیرا راهی که در پیش است پر از سنگ و سختی است و تو همچنان در امید رسیدن به خوشی و آرامش هستی.
هوش مصنوعی: در این میدان، تو همچنان زخم میخوری، درست مثل کسی که در بازی چوگان (ورزشی که در آن توپ را با چوبی به نام چوگان مزنند) افتاده و نمیتواند از آن خارج شود.
هوش مصنوعی: تو نمیتوانی از این میدان که در آن به شدت درگیر جنگی، رهایی پیدا کنی، پس نمیتوانی به ترک خود بگویی که از این حال خارج شدهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
من از تو راستی خواهم که جویی
همیشه راستی ورزی و گویی
مو هر شام و سحر گریم به کویی
که جاری سازم از هر دیده جویی
موی بیچاره اندر باغ وصلت
هرآنچه لاله کارم خار رویی
یقین دان کو نباشی تو ولیکن
نباشی در میان آنگه تواوئی
حروف کائنات ار بازجویی
همه در توست و تو در لوح اویی
اگر مبصر و گرمسموع جوئی
وگر محسوس وگر معقول گوئی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.