صبا وقت سحر گویی ز کوی یار میآید
که بوی او شفای جان هر بیمار میآید
نسیم خوش مگر از باغ جلوه میدهد گل را
که آواز خوش از هر سو ز خلقی زار میآید
بیا در گلشن ای بیدل، به بوی گل برافشان جان
که از گلزار و گل امروز بوی یار میآید
گل از شادی همی خندد، من از غم زار میگریم
که از گلشن مرا یاد از رخ دلدار میآید
ز بستان هیچ در چشمم نمیآید، مگر آبی
که در چشمم ز یاد او دمی صدبار میآید
اگر گلزار میآید کسی را خوش، مرا باری
نسیم کوی او خوشتر ز صد گلزار میآید
مرا چه از گل و گلزار؟ کاندر دست امیدم
ز گلزار وصال یار زخم خار میآید
عراقی خسته دل هردم ز سویی میخورد زخمی
همه زخم بلا گویی برین افگار میآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از جذابیت و لطافت صبای سحرگاهی میگوید که بوی یار را با خود میآورد و این بو به خوشحالی دل بیمار میانجامد. او به زیبایی گلها اشاره میکند و این که چگونه عطر گلها به یاد محبوبش او را غمگین میکند. در حالی که دیگران از گلزار لذت میبرند، او تنها به یاد یار میگرید و گلهای بیخبر از غمش او را به یاد درد فراق میاندازند. حتی وقتی به زیبایی باغ نگاه میکند، فقط آب چشمش را به یاد محبوب تجربه میکند. شاعر در نهایت از زخمهای محبت و بلاهایی که بر دل او وارد میشود سخن میگوید و این احساس را ناشی از فراق یار میداند.
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی، گویی از کوچه یار میگذرد و عطر او مانند دارویی است که جان هر بیمار را شفا میدهد.
هوش مصنوعی: نسیم خوش نمیتواند از باغ، گل را به زیبایی نشان دهد، مگر اینکه صدای خوش از هر سو به خاطر خلقی که در حال گریه است به گوش برسد.
هوش مصنوعی: ای بیدل، به گلزار بیا و با بوی گل جانت را تازه کن، چرا که امروز از باغ و گل، عطر یار به مشام میرسد.
هوش مصنوعی: گل از خوشحالی میخندد، اما من به خاطر غم و اندوه خود گریه میکنم، زیرا یاد چهرهٔ معشوق از گلشن به خاطر من میآید.
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر میگوید که از بستان و زیباییهای آن چیزی در نظرش نمیآید مگر اشکهایی که به خاطر یاد او (دلدار) بارها در چشمانش جاری میشود. به عبارت دیگر، غم و یاد معشوق برای او به قدری پررنگ است که هیچ زیبایی دیگری در زندگیاش اهمیت ندارد.
هوش مصنوعی: اگر کسی از گلزار خوشحال میشود، برای من نسیم کوی او (محل زندگی معشوق) بسیار شیرینتر از صد گلزار است.
هوش مصنوعی: برای من از گل و گلزار چه سودی دارد؟ زیرا در دل امیدم، از مسیر رسیدن به یار فقط زخم خار نصیبم میشود.
هوش مصنوعی: عراقی، دلشکسته و غمگین، هر لحظه از جایی به او زخم میزند و همه این زخمها مانند زخمهای دردناکی هستند که به او میگویند در این حال و روز، دلش غمگینتر میشود.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
صبا وقت سحر، گویی، ز کوی یار میآید
که بوی او شفای جان هر بیمار میآید
نسیم او مگر در باغ جلوه میدهد گل را
که آواز خوش بلبل ز هر سو زار میآید
مگر از زلف دلدارم صبا بویی به باغ آورد
[...]
چه بویست این چه بویست این مگر آن یار میآید
مگر آن یار گل رخسار از آن گلزار میآید
شبی یا پرده عودی و یا مشک عبرسودی
و یا یوسف بدین زودی از آن بازار میآید
چه نورست این چه تابست این چه ماه و آفتابست این
[...]
ز من در هجر او هردم فغان زار میآید
خوش آن چشمی که آن هردم بر آن رخسار میآید
به بازی سوی من آمد، به شوخی دل ز من بستد
بدو گفتم: چه خواهی کرد؟ گفتا: کار میآید
چو رفتم بر درش بسیار، دربان گفت کاین مسکین
[...]
سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار میآید
درخت شوقم از برگش به برگ و بار میآید
ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب
که سیل گریهٔ این دیدهٔ بیدار میآید
حروف نامهام بینقطه آن بهتر که از چشمم
[...]
نسیم صبح پنداری ز کوی یار میآید
به جانها مژده میآرد که آن دلدار میآید
به صد اکرام میباید به استقبال او رفتن
که بوی دوست میآرد ز کوی یار میآید
بدین خوبی و خوشبویی چنان پیدایی و گویی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.