سحر گه چون نسیم زلف آن دلدار میآید
درخت شوقم از برگش به برگ و بار میآید
ز توفان خفتگان کوچه را آگاه دار امشب
که سیل گریهٔ این دیدهٔ بیدار میآید
حروف نامهام بینقطه آن بهتر که از چشمم
بسست این قطرههای خون که بر طومار میآید
نمیآید ز من کاری درین اندوه و سهلست این
گر آن دلدار شهر آشوب من در کار میآید
نگارینا، به خاک آستانت فخرها دارم
نمیدانم چرا از من چنینت عار میآید؟
اگر بیچارهای نزد تو میآید، مکن عیبش
کمندش چون تو در خود میکشی ناچار میآید
مپرس از اوحدی حال نماز و صوم و قرایی
که مسکین این زمان از خانهٔ خمار میآید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حال و هوای خود در سحر میپردازد، زمانی که دلدارش با نسیم و زیبایی خود او را تحت تاثیر قرار میدهد. او بر درخت شوق خود گلایه میکند که با هر نفسی از محبوب، به ثمر میرسد. شاعر از رنج و اندوه خود میگوید و به دیگران هشدار میدهد که بیداری و اشکهایش در حال آمدن است. او همچنین به حال دیگران توجه میکند و از دوستی با دلدارش در عذاب و بلای عشق سخن میگوید. در پایان، اوحدی به حال خود اشاره میکند و میگوید که از خانه خمار و درد عشق رنج میبرد.
هوش مصنوعی: در صبحگاه، چون نسیم موهای آن معشوق میوزد، شوق و اشتیاق من مانند درختی با برگ و بارش، سرشار و رونقدار میشود.
هوش مصنوعی: بیداری این چشم گریان، به خاطر غم و اندوهم است و میخواهم تو با خبر کنی کسانی را که در کوچهها خوابیدهاند که امشب خبری از گریه و شوق من بهوجود میآید.
هوش مصنوعی: آنچه در نامهام نوشتهام، بینقطه و ناتمام است و بهتر از آن است که این اشکهای خونین از چشمانم بریزد و بر نوشتهام بیفتد.
هوش مصنوعی: انجام کاری از من در این اندوه ممکن نیست و این موضوع ساده است؛ اگر آن معشوق شهر آشوب من در کار بیفتد.
هوش مصنوعی: ای معشوقه زیبا، به خاطر اینکه سرافرازانه در آستان تو هستم، به خود میبالم؛ نمیدانم چرا از من عرق شرم و عذری وجود دارد؟
هوش مصنوعی: اگر کسی بدبخت و بیچارهای به نزد تو میآید، عیب او را نگیر؛ چون تو هم خودت در درون خود مشکلاتی داری که ناگزیر به سوی تو میآید.
هوش مصنوعی: از اوحدی دربارهٔ احوال نماز و روزه و قرائت قرآن سؤال نکن، زیرا این بیچاره در این زمان از خانهٔ میخانه (محل نوشیدن الکل) بیرون میآید و حال و احوال خوبی ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صبا وقت سحر گویی ز کوی یار میآید
که بوی او شفای جان هر بیمار میآید
نسیم خوش مگر از باغ جلوه میدهد گل را
که آواز خوش از هر سو ز خلقی زار میآید
بیا در گلشن ای بیدل، به بوی گل برافشان جان
[...]
چه بویست این چه بویست این مگر آن یار میآید
مگر آن یار گل رخسار از آن گلزار میآید
شبی یا پرده عودی و یا مشک عبرسودی
و یا یوسف بدین زودی از آن بازار میآید
چه نورست این چه تابست این چه ماه و آفتابست این
[...]
ز من در هجر او هردم فغان زار میآید
خوش آن چشمی که آن هردم بر آن رخسار میآید
به بازی سوی من آمد، به شوخی دل ز من بستد
بدو گفتم: چه خواهی کرد؟ گفتا: کار میآید
چو رفتم بر درش بسیار، دربان گفت کاین مسکین
[...]
نسیم صبح پنداری ز کوی یار میآید
به جانها مژده میآرد که آن دلدار میآید
به صد اکرام میباید به استقبال او رفتن
که بوی دوست میآرد ز کوی یار میآید
بدین خوبی و خوشبویی چنان پیدایی و گویی
[...]
گل اندر دیدهام بی نقش رویت خار میآید
ز هر برگ گلی بر دل مرا صد بار میآید
خیال ابرویت در چشم من پیوسته میگردد
کمان از دیدههای راست بین طیار میآید
نخواهم رفت از کویت به دشنام رقیب اما
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.