محیط و نقطه ملت، سوار و مرکب دین
خدایگان شریعت درین چه فرماید
چو گربه ای سر ده قمری و کبوتر را
بقرب هفته ای از تن بقهر برباید
ز راه شرع، بحکم قصاص صاحب مرغ
دو دست گربه، از تن جدا کند شاید
جواب امامی:
زهی لطیف سئوالی که طوطی قلمت
بگاه نظم بدایع شکر همی خاید
ندانمت که، که ای اینقدر همی دانم
که از بیان تو آب حیات می زاید
نه کم ز گربه ی بید است گربه عیار
که مرغ بیند بر شاخ و پنجه نگشاید
خدایگان هنر را اگر درین فتوی
به خون گربه ز من رخصتی همی باید
چو گر به هیچ غرامت ندارد آن بهتر
که دست خویش بخونی چنین نیالاید
بقای قمری و عمر کبوتر ار خواهد
قرارگاه قفس را بلند فرماید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قطعه پرسش و پاسخی شوخطبعانه به شیوهٔ استفتای فقهی است. پرسنده از فقیه میپرسد آیا میتوان به قصاص کشتن ده قمری و کبوتر، دستهای گربه را برید. شاعر پس از ستایش شیرینی سخن پرسنده، پاسخ میدهد که شکار در سرشت گربه است و حیوان تاوان و مسئولیتی ندارد، پس نباید دست به خونش آلود. چارهٔ کار به جای قصاص، بالاتر گذاشتن قفس است.
هوش مصنوعی: ای کسی که مرکز و پیرامون دین و آیین هستی و هم سوار و هم مرکب دین، ای سرور شریعت، در این مسئله چه حکم میکنی؟
هوش مصنوعی: اگر گربهای در حدود یک هفته به زور سر ده قمری و کبوتر را از تنشان جدا کند،
هوش مصنوعی: آیا از روی شرع و به حکم قصاص، صاحب پرندگان حق دارد دو دست گربه را از تنش جدا کند؟
هوش مصنوعی: شاعر در پاسخ میگوید: آفرین بر این پرسش لطیف؛ پرسشی که قلم تو مانند طوطی هنگام سرودن سخنان بدیع، گویی شکر میجود و سخنت شیرین است.
هوش مصنوعی: نمیدانم تو کیستی، اما همینقدر میدانم که از سخن تو آب حیات میجوشد و کلامت جانبخش است.
هوش مصنوعی: گربهٔ زیرک و شکارگر مثل گربهبید (شکوفهٔ بید) نیست که پرنده را روی شاخه ببیند و پنجه باز نکند؛ یعنی شکار کردن در سرشت گربه است.
هوش مصنوعی: اگر استاد هنرمند در این فتوا از من اجازه میخواهد که خون گربه را بریزد،
هوش مصنوعی: چون گربه حیوان است و تاوان و مسئولیتی بر او نیست، بهتر است دستش را به چنین خونی آلوده نکند.
هوش مصنوعی: اگر میخواهد قمری و کبوترش زنده بمانند، باید جای قفس را بلندتر بگذارد تا گربه به آن نرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
خوش آید او را چون من به ناخوشی باشم
مرا که خوشی او بود ناخوشی، شاید
مرا چو گریان بیند بخندد از شادی
مرا چو کاسته بیند کرشمه بفزاید
دلم ز اندوه بی حد همی نیاساید
تنم ز رنج فراوان همی بفرساید
بخار حسرت چون بر شود ز دل به سرم
ز دیدگانم باران غم فرود آید
ز بس غمان که بدیدم چنان شدم که مرا
[...]
زهی سزای محامد محمد بن خطیب
که خطبهها همی از نام تو بیاراید
چنان ثنای تو در طبعها سرشت که مرغ
ز شاخسار همی بیثبات نسراید
ز دور نه فلک و چار طبع و هفت اختر
[...]
بهار باز جهان را همی بیاراید
جمال چهرهٔ بستان همی بیفزاید
بسان جلوه گران گوش و گردن گیتی
بگونه گونه جواهر همی بیاراید
سحاب روی شکوفه همی بیفروزد
[...]
خدای کار چو بر بندهای فرو بندد
به هرچه دست زند رنج دل بیفزاید
وگر به طبع شود زود نزد همچو خودی
ز بهر چیزی خوار و نژند باز آید
چو اعتقاد کند کز کسش نباید چیز
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.