مرا که گفت که دل بگسل از دیار و ز یار؟
که باد صبحِ امیدش چو روزِ من شبِ تار
دلم به حُکمِ که برتافت مِهر از آن سرِ زلف؟
کز او شدست پراکنده عقل را سر و کار
روانم ارچه جدا ماند از آن دو نرگسِ شوخ
که مستِ باده ی سِحرند در میانِ خمار
به بی قرار دو زلف و به دلفریب دو چشم،
مرا شکسته ی غم کرد یارِ خسته ی زار
بماند با من از آن هر دو دلفریب، فریب
ز من ببُرد بدان هر دو بی قرار، قرار
فروغِ آن لبِ لعل و خیالِ آن خطِ سبز
که آتشِ دلِ صبرند و خارِ چشمِ وقار،
گهی زبونِ زبونم کنند با غمِ عشق
گهی اسیرِ اسیرم کنند بی رخِ یار
امامیا چو نگارت مرا ز دست بداد
تو دست و چهره همی کُن به خونِ دیده نگار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر از جداییِ ناخواسته از یار و دیار گله میکند و بر کسی که او را به این جدایی واداشت نفرین میفرستد. سپس زلف و چشم و لب و خطِ معشوق را برمیشمارد که قرار و صبر و وقار را از او گرفته و خوار و اسیرش کردهاند. در پایان به خود خطاب میکند که چون معشوق رهایش کرده، باید دست و رو را با اشکِ خونین رنگین کند.
هوش مصنوعی: چه کسی به من گفت که دل از سرزمین و از یار بِبُرم؟ امید است صبحِ امیدِ او نیز مانند روزِ من شبی تاریک شود. این بیت در واقع نفرینی است بر کسی که او را به جدایی واداشت.
هوش مصنوعی: دلم به فرمان چه کسی مهر خود را از آن گیسو برگرداند؟ همان گیسویی که کار و حالِ عقل از آن پریشان شده است.
هوش مصنوعی: هرچند جانم از آن دو چشمِ شوخ و نرگسمانند دور مانده است، چشمانی که در عینِ خماری از بادهٔ جادو مستاند، (سخن در بیتهای بعد ادامه مییابد).
هوش مصنوعی: یارِ نزار و ناتوانچشم با دو زلفِ بیقرار و دو چشمِ دلفریبش مرا درهمشکستهٔ غم کرد.
هوش مصنوعی: از آن دو چشمِ دلفریب برای من جز فریب چیزی نماند و با آن دو زلفِ بیقرار آرام و قرار را از من گرفت.
هوش مصنوعی: درخششِ آن لبِ سرخ چون لعل و خیالِ آن خطِ سبزِ نورسته بر چهره، که برای دلِ صبر آتشاند و برای چشمِ وقار و متانت خار، (کارشان در بیت بعد گفته میشود).
هوش مصنوعی: گاهی مرا در برابر غمِ عشق به نهایتِ خواری و ناتوانی میکشانند و گاهی در دوریِ رویِ یار مرا گرفتارتر از هر گرفتاری میکنند.
هوش مصنوعی: ای امامی، اکنون که آن معشوقِ زیبا مرا از دست داد و رها کرد، تو دست و چهرهات را با خونِ چشم رنگین کن. در این بیت «نگار» هم به معنای معشوق است و هم به معنای نقش و خضاب.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت
هر آینه چو همه مِیْ خورَد گل آرد بار
به زلفْ کژ ولیکن به قد و قامت راست
به تن درست ولیکن به چشمکان بیمار
مدیح تا به بر من رسید عریان بود
ز فرّ و زینت من یافت طیلسان و ازار
چنین نماید شمشیر خسروان آثار
چنین کنند بزرگان چو کرد باید کار
به تیغ شاه نگر، نامهٔ گذشته مخوان
که راستگویتر از نامه تیغ او بسیار
چو مرد بر هنر خویش ایمنی دارد
[...]
قوی کننده دین محمد مختار
یمین دولت محمود قاهر کفار
چو بازگشت به پیروزی از در قنوج
مظفر وظفر و فتح بر یمین و یسار
هنوز رایتش از گرد راه چون نسرین
[...]
فغان ز دست ستمهای گنبد دوار
فغان ز سفلی و علوی و ثابت و سیار
چه اعتبار بر این اختران نامعلوم
چه اعتماد بر این روزگار ناهموار
جفای چرخ بسی دیده اند اهل هنر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.