ای بصد برهان در بحث حقایق گردون
تا نموده چو توز آغاز جهان برهانی
گه پی افکنده ی از حکمت یویان کاخی
گه بنا کرده در ایوان علوم ایوانی
پرتو رای تو هر چشم خرد را نوری
صورت لفظ تو هر جسم سخن را جانی
دهر در ساحت مقدار تو بی مقداری
چرخ بر درگه تعظیم تو سر گردانی
قوت طبع من و مرتبت دانش تو
پایه عنصری و دستگه سحبانی
مردم چشم من و آرزوی خاک درت
مرکز دردی و در داره درمانی
سرورا گرچه مرا رنج ره و زحمت جسم
و الهی کرده ز جور فلک و حیرانی
هر دم از دوری درگاه تو بیچاره دلم
....................................ـانی
ای امامی سخن انصاف که در روی زمین
نیست امروز نظیر قلمت برهانی
سخنت جان سخن بودی اگر فیض ازل
کردی از روح قدس جسم سخن را جانی
نیست الا سخن خوب تو نزلی لایق
از عقول ار سوی ارواح رسد مهمانی
دارم امید بجود ازلی کز رحمت
کند از وصل تو اندر حق من احسانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر ستایشنامهای خطاب به مردی دانشمند و سخنور است که در حکمت یونانی و دیگر علوم استاد است و هیچکس در اندیشه و سخن با او برابر نیست. گوینده از رنج سفر و ستم روزگار و دوری از درگاه ممدوح مینالد. با خطاب «ای امامی» قلم و سخن او بیهمتا و جان سخن خوانده میشود و شعر با امید رسیدن به دیدار او به پایان میرسد. یک مصراع از متن افتاده است.
هوش مصنوعی: ای کسی که در بحث از حقیقتها صدها دلیل و برهان داری؛ آسمان از آغاز جهان تاکنون دلیلی و نمونهای مانند تو نشان نداده است.
هوش مصنوعی: گاهی از حکمت یونانی کاخی پیریزی کردهای و گاهی در ایوان دانشها ایوانی تازه ساختهای؛ یعنی در فلسفه و دیگر علوم صاحب بنیاد و اثری.
هوش مصنوعی: پرتو اندیشهٔ تو به هر چشم خرد روشنی میبخشد و صورت سخن تو برای هر پیکر سخن به منزلهٔ جان است.
هوش مصنوعی: روزگار در برابر قدر و منزلت تو بیارزش است و آسمان بر درگاه بزرگداشت تو سرگردان و حیران مانده است.
هوش مصنوعی: توان طبع شعری من و پایهٔ دانش تو، یکی به مرتبهٔ عنصری و دیگری به توانایی سحبان، سخنور نامدار عرب، میماند.
هوش مصنوعی: مردمک چشم من کانون درد است و آرزوی خاک درگاه تو در همان دایره درمان آن درد است؛ یعنی دیدن درگاه تو چشم دردمندم را شفا میدهد.
هوش مصنوعی: ای سرور، هرچند رنج راه و سختی تن و ستم آسمان مرا شیفته و حیران و پریشان کرده است...
هوش مصنوعی: دل بیچارهٔ من هر لحظه از دوری درگاه تو در رنج و اندوه است؛ مصراع دوم در متن افتاده است.
هوش مصنوعی: ای امامی، سخن منصفانه این است که امروز در روی زمین برای قلم تو همانندی نیست و قلم تو خود دلیل این برتری است.
هوش مصنوعی: اگر فیض ازلی به یاری روحالقدس به پیکر سخن جان میداد، آن جان سخن تو بود؛ یعنی سخن تو روح و جان سخن است.
هوش مصنوعی: اگر از عالم عقلها مهمانی به نزد ارواح بیاید، هیچ پذیرایی سزاواری جز سخن زیبای تو برای او نیست.
هوش مصنوعی: به بخشش ازلی خداوند امید دارم که از سر رحمت، با رساندن من به دیدار تو، در حق من نیکی کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
صنما! گرد سرم چند همیگردانی
زشتی از روی نکو زشت بود گر دانی
یا بکن آنچه شب و روز همی وعده دهی
یا مکن وعده هر آن چیز که آن نتوانی
از حد و غایت نافرمانی در مگذر
[...]
هرکه زو دیده بود یزدان بی فرمانی
درد او را نکند هیچ خورش درمانی
همه دردی را درمان بتوان کرد بجهد
نقرس است آنکه ز درمانش همی درمانی
چون بود دردی کان را نتوان درمان کرد
[...]
رومه سوزک مژه میکنی از نادانی
ای بهر کندن و هر سوختنی ارزانی
جان کن ای کور جگر سوز و سخن نیکو گوی
مژه وارونه چه کردند ترا میدانی
مژه بر هم نزنی شب ز غم هجران را
[...]
یافت احوال جهان رونق جاویدانی
چرخ بنهاد ز سر عادت بیفرمانی
در زمان دو سپهدار که از گرد سپاه
بر رخ روز درآرند شب ظلمانی
باز در معرکه چون صبح سنانشان بدمد
[...]
ای خدا! دار درین ساحت دهر فانی
صدر دین را ببزرگان دگر ارزانی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.