چه کردهام که سزای من است هجرانت
چه گفتهام که به خون من است فرمانت
که خاست در طلب تو که حلقه زلفت
ز خون او بنشاده است گرد میدانت
بساخت آن رخ تابان تو را و جویان ساخت
که سوختی همه آفاق و نیست تاوانت
مباد از غم هجران تو دلم زآن بیش
نصیب خصم خداوند باد هجرانت
ایا کمالپذیری که دارد آزادی
ز اختلاف زمین اعتدال ارکانت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق با گلایه از معشوق میپرسد چه گناهی کرده که سزاوار هجر و خونریزی اوست و از کشته شدن جویندگانش و سوختن جهان از چهرهٔ او بیهیچ تاوانی سخن میگوید. در بیت چهارم آرزو میکند که هجران نصیب دشمن ممدوح شود و از این راه از غزل به مدح میرسد. بیت پایانی ممدوح را به کمال و اعتدال سرشتی میستاید که از دگرگونیهای عالم خاکی برکنار است.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میپرسد: چه گناهی کردهام که سزاوار جدایی از تو شدهام؟ و چه سخنی گفتهام که فرمان به ریختن خونم دادهای؟
هوش مصنوعی: هر کس در جستوجوی تو برخاست، حلقهٔ زلفت با خون او گرد و خاک میدانت را فرونشاند؛ یعنی هر جویندهای در راه تو کشته شد.
هوش مصنوعی: آن چهرهٔ درخشان تو را چنان آراستهاند که همهٔ جهان را با آن سوزاندی و هیچ تاوان و خونبهایی هم بر تو نیست.
هوش مصنوعی: امید است دلم بیش از این از غم جدایی تو رنج نبرد؛ جدایی تو نصیب دشمن ممدوح (خداوند) باد.
هوش مصنوعی: ای ممدوح کمالیافتهای که اعتدال عناصر وجودت از ناهمواری و دگرگونی خاک و زمین آزاد است؛ یعنی سرشتی پاک و برتر از عالم خاکی داری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زهی به ذروة کیوان رسیده ایوانت
شکوه هفت سپهر از چهار ارکانت
فروغ عالم علوی ز عکس دیوارت
غذای اهل بهشت از بهار بستانت
بروز بارتو از تنگنای زحمت خلق
[...]
به حق چشم خمار لطیف تابانت
به حلقه حلقهٔ آن طرهٔ پریشانت
بدان حلاوت بیمر و تنگهای شکر
که تعبیهست در آن لعل شکرافشانت
به کهربایی کاندر دو لعل تو درج است
[...]
چو نیست راه برون آمدن ز میدانت
ضرورتست چو گوی احتمال چوگانت
به راستی که نخواهم بریدن از تو امید
به دوستی که نخواهم شکست پیمانت
گرم هلاک پسندی ورم بقا بخشی
[...]
بیا و بوسه بده از آن لبان خندانت
که در دلم زدی آتش به آب دندانت
به ابروان خوش آشفته کردی ام با خود
چه دید خواهم از آن چشم های فتانت
مرو دمی بنشین تا شکستگان فراق
[...]
بدان بهانه که حسنی ست بس فراوانت
جفا بکن که هر آن کرده نیست تاوانت
مهی که چاک به دامان جانم افگنده ست
همان مهی ست که طالع شد از گریبانت
کسی که جان به سر یک نظاره خواهند داد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.