هر دیدهای که از تو سوی دل نشان برد
گرد جهان ز خون جگر کاروان برد
اندوه تو برد ز پی وصل هر کسی
مرد آن بود که اندو تو رایگان برد
خورشید ناف آهوی تبت شود به فعل
گر باد بود زلف تو بر آسمان برد
جولانگه بقا به کف آرد براق حسن
کز جعد تو رکاب ز زلف عنان برد
آن جا که باز حسن تو یک روز خورد گوشت
تا نفخ صور کرکس عشق استخوان برد
وآنجا سپاه صبر به هم برزند هوا
کز غمزه تو تیر ز ابرو کمان برد
بر هر کران ز منتظران تو مجمعیست
تا خود کجا زمانه تو را در میان برد
تو در میان نیامده ترسم تف اجل
سودای عاشقان تو را بر کران برد
در گردن تو دست کسی آورد که رخت
از پای این جهان به سر آن جهان برد
زآن جان خبر مپرس که تسکین عشق را
نزدیک او لبت شکر و ناردان برد
آب عمادی از تف هجر تو برده باد
گر بایدش که از کف عشق تو جان برد
زاین بیش هم شوی اگرت عزم بندگی
در بارگاه خسرو مازندران برد
قطب الملوک شاه عماد الدول که چرخ
هر ساعتی ز قدرت او امتحان برد
روزی که آتش سر شمشیر آبدار
در دیده زمانه شرار دخان برد
چون تیغ او برهنه شود نزد حلم او
چرخ از برای بستن تب ریسمان برد
گردد ز بس نهیب سبک مغز بوقبیس
چون شهریار دست به گرز گران برد
ای خسرویی که صف فریدون مکرمت
از کف راد تو علم کاویان برد
بیقوت ثنای تو مشناس چهرهای
کز بوستان بیطمعی ارغوان برد
سود سواد طارم ازرق تویی بدانک
رزق جهان به مایه ملکت نهان برد
آن را که تا به کعب نمیباشد آب بحر
از روی عرف کی ستم ناودان برد
دندان اختران بکند در مجادله
آن کس که نقش نام تو زیر زبان برد
در سینه عدوی تو کینت بتر بود
زآن گربهای که شیشهگر اندر دکان برد
افلاک اگر تصرف مهر تو آورد
شاید که خاطر تو ز غیرت نشان برد
از صد هزار طفل که شان رد کند پدر
سیمرغ زال را به سوی آشیان برد
از ملک چون بهشت تو آن کس که آید او
دوزخ نهاده بر کف در خانمان برد
از روزگار مسخره کینه مگیر اگر
هرگز تو را مسخر خصمی گمان برد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده با تغزلی در وصف زیبایی معشوق و رنج عاشقان آغاز میشود. شاعر میگوید عاشقان چشمانتظار او در حسرت میمیرند و وصلش جز پس از مرگ ممکن نیست. سپس با گریز به درگاه پادشاه مازندران، قطبالملوک عمادالدوله را به هیبت شمشیر و گرز، بخشندگیِ برتر از دریا و پناه دادن به راندهشدگان مانند سیمرغ و زال میستاید. شعر با این سخن پایان مییابد که گمان چیرگی دشمن بر او پنداری بیهوده است.
هوش مصنوعی: هر چشمی که از تو نشانی به دل برساند، از خون جگر کاروانی میسازد و آن را گرد جهان میبرد؛ یعنی از عشق تو اشک خونین فراوان میریزد.
هوش مصنوعی: هر کسی به امید وصل، غم تو را تحمل میکند. مرد واقعی کسی است که غم تو را رایگان و بیچشمداشت وصل بپذیرد.
هوش مصنوعی: اگر باد زلف تو را به آسمان ببرد، خورشید از بوی آن مانند نافهٔ آهوی ختن و تبت خوشبو میشود.
هوش مصنوعی: اسب بُراقمانند زیبایی اگر رکاب از موی پیچیدهات و لگام از زلفت بگیرد، میدان جاودانگی را به دست میآورد؛ یعنی زیبایی تو جاودانه است.
هوش مصنوعی: هر جا شاهینِ زیبایی تو روزی شکار کند و گوشت بخورد، کرکس عشق تا روز قیامت استخوانهای آن شکار را میبرد؛ یعنی عاشقان کشتهٔ حسن تو تا قیامت در بند عشق میمانند.
هوش مصنوعی: هر جا که غمزهات تیر و ابرویت کمان شود، هوس و عشق لشکر صبر را درهم میشکند.
هوش مصنوعی: در هر گوشه گروهی از چشمانتظاران تو جمع شدهاند تا ببینند روزگار تو را کجا به میان میآورد و آشکار میکند.
هوش مصنوعی: میترسم پیش از آنکه تو به میان بیایی، گرمای مرگ سودای عاشقانت را به پایان برساند و آنان بمیرند.
هوش مصنوعی: تنها کسی دست در گردن تو میاندازد که از این جهان به آن جهان کوچ کند؛ یعنی وصل تو جز پس از مرگ ممکن نیست.
هوش مصنوعی: از حال آن جانی نپرس که لبت برای آرام کردن عشقش شکر و دانهٔ انار برایش میبرد؛ حال او از شادی وصفشدنی نیست.
هوش مصنوعی: اگر عمادی بخواهد جان خود را از چنگ عشق تو برهاند، آبرویش در گرمای هجر تو از میان برود.
هوش مصنوعی: اگر قصد خدمت و بندگی تو را به درگاه پادشاه مازندران ببرد، از این هم بزرگتر و ارجمندتر خواهی شد. این بیت گریز از تغزل به مدح است.
هوش مصنوعی: آن پادشاه، قطبالملوک عمادالدوله است که آسمان هر لحظه نیروی او را میآزماید و از عظمت قدرتش در شگفت است.
هوش مصنوعی: روزی که آتش لبهٔ شمشیر آبدیدهٔ او در چشم روزگار شرر و دود میافکند، یعنی روز جنگ.
هوش مصنوعی: وقتی شمشیرش در برابر بردباریاش از نیام بیرون میآید، آسمان از ترس تب میکند و برای بستن تب ریسمان و تعویذ میآورد.
هوش مصنوعی: هنگامی که شاه دست به گرز سنگین میبرد، از شدت هیبت او حتی کوه بوقبیس سبکسر و لرزان میشود.
هوش مصنوعی: ای پادشاهی که سپاهیان بزرگواری فریدون، درفش کاویانی را از دست بخشندهٔ تو میگیرند؛ یعنی کرم تو از کرم فریدون برتر است.
هوش مصنوعی: هر چهرهای را که از باغ بینیازی و قناعت سرخی ارغوان دارد، بینیروی ستایش تو مپندار؛ یعنی شادابی و عزت او از ستایش تو و بهرهاش از توست.
هوش مصنوعی: تو سود و حاصل این گنبد سیاه و نیلگون آسمانی. بدان که روزی جهانیان پنهانی از سرمایهٔ پادشاهی تو میرسد.
هوش مصنوعی: کسی که آب دریا تا قوزک پایش هم نمیرسد، یعنی بخششی بزرگتر از دریا دارد، چگونه منت بخشش اندکی چون آب ناودان را میپذیرد؟
هوش مصنوعی: هر کس نام تو را بر زبان داشته باشد، در ستیز چنان نیرومند میشود که دندان ستارگان را میکند.
هوش مصنوعی: کینهٔ تو در سینهٔ دشمنت ویرانگرتر از گربهای است که شیشهگر به دکان خود ببرد و همه چیز را بشکند.
هوش مصنوعی: اگر آسمانها محبت تو را تصاحب کنند، رواست که دل تو از غیرت نشان رنجش داشته باشد.
هوش مصنوعی: از میان صدها هزار کودکی که پدرانشان آنان را رها میکنند، سیمرغ زال را به آشیانهٔ خود میبرد؛ یعنی تو نیز چون سیمرغ راندهشدگان را پناه میدهی.
هوش مصنوعی: کسی که از سرزمین بهشتمانند تو بیرون برود، گویی دوزخ را بر کف دست به خانه و خانوادهٔ خود میبرد.
هوش مصنوعی: اگر روزگارِ بازیگر و مسخرهگر روزی گمان کرد که تو مغلوب دشمنی شدهای، از آن کینه به دل مگیر، که گمانی بیهوده بوده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
سیمین زنخ که طره عنبرفشان برد
دل را در افگند به چه و ریسمان برد
می گفت سرو دی که ازو یک سرم بلند
کو باغبان که تا سر سرو روان برد
تیغ ار چه می برد همه پیوندهای جان
[...]
گر صد هزار رنج و تعب باغبان برد
گل چون شکفت باد صبا از میان برد
آب بقا مجوی که ظلمات روزگار
مشکل که خضر هم بگذارد که جان برد
بر سنگ اگر کنیم نشان نام خود چه سود
[...]
کس نام مرگ او به کدامین زبان برد
عقل این متاع را به کدامین دکان برد
باشد ز سنگ خاره دل پر تهورش
هرکس کزین خبر شود آگاه و جان برد
احرام بسته هر که اسباب این عزا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.