بر آنی که غم بر دل من گماری
من از غم نترسم بیا تا چه داری
ننالم ز غم گر چه بسیار باشد
ولیکن بنالم ز بیغمگساری
به سوگند گفتی که خونت بریزم
ز سوگند بگذر به قول استواری
عجب میگدازد دل پر فریبت
که زنده مرا در جهان میگذاری
به تو من سلام وفا میرسانم
به من تو پیام جفا میگزاری
مرا روزگار از غمت چون رهاندی
که سرمایه فتنه روزگاری
به روی نکو باد چشم تو روشن
اگر چه مرا شد ز تو روز تاری
نیارم که با خوی تو باز کوشم
چنان مینماید که تو هم نیاری
اگر در جفا اوفتد پایمردی
وگر در وفا ایستد دست یاری
تو را پای بوسم که از طالع من
به بوسیدن لب سر اندر نیاری
ز عشق تو زارم چگونه نباشم
که شرط بزرگ است در عشق زاری
ز خواری هجر تو سر بر نتابم
که رسم قدیم است در هجر خواری
که با تو بس آمد که همچون عمادی
به هر حال در کار خود مرد کاری
به آیین نگاری به شکرانه باید
که مدح خداوند بر جان نگاری
قسیم دوم راد محمود بُزغُش
که بر چرخ رایش کند بردباری
اگر عزم او آفتابی برآرد
بود پیش او آسمان زینهاری
وگر حزم او سایبانی بسازد
ببیند ز خورشید ذره شماری
ز بس خون که از چشم بدخواهش آمد
نیابد قضا در جهان بیشماری
ایا نیک عهدی که هرگز نباشد
بدی را بر طبع تو خواستاری
هر آن کس که آید به زنهار مهرت
ببیند ز ایام زنهار خواری
ز گردی که از سم اسب تو خیزد
فلک را تمنا بود خاکساری
به آزادگان زمین پیشوایی
ز فرزانگان زمان یادگاری
همه تن سپر کرد دینار ازیرا
که با او سخای تو شد کار زاری
کمینه فروغی ز دست تو شب را
برانگیزد از جامه سوگواری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده با تغزلی در شکایت از جفای معشوق آغاز میشود: شاعر از غم نمیهراسد، تنها از بیغمگساری مینالد و زاری و خواری را شرط عشق و هجر میداند. سپس با یاد تخلص خود به مدح گریز میزند و محمود بزغش را میستاید. عزم و دوراندیشی و وفاداری و بخشندگی او را با اغراقهای شاعرانه، چون پناهجویی آسمان و سپر شدن دینار، وصف میکند.
هوش مصنوعی: معشوق قصد دارد غم بر دل شاعر بگذارد؛ شاعر میگوید از غم نمیترسم، بیا ببینم چه در چنته داری.
هوش مصنوعی: از غم، هر قدر هم زیاد باشد، شکایت نمیکنم؛ شکایتم از این است که کسی نیست که غمخوارم باشد.
هوش مصنوعی: سوگند خوردی که خونم را بریزی؛ سوگند را رها کن و آن را وعدهای استوار و قطعی کن. یعنی از کشته شدن به دست تو باکی ندارم.
هوش مصنوعی: شگفت است که دل فریبکارت دلسوزی میکند و مرا زنده در جهان رها میکند. سخنی طعنهآمیز است درباره بیرحمی معشوق.
هوش مصنوعی: من به تو پیام وفاداری میفرستم و تو در پاسخ پیام ستم و بیوفایی برایم میفرستی.
هوش مصنوعی: روزگار چگونه میتواند مرا از غم تو رها کند، در حالی که تو خود سرچشمه آشوب و فتنه روزگاری.
هوش مصنوعی: چشمت به روی زیبای خودت روشن باد، هرچند روز من از دست تو تاریک شد.
هوش مصنوعی: توان آن را ندارم که با خوی و طبع تو ستیزه کنم و به نظر میرسد تو نیز نمیتوانی خوی خود را دگرگون کنی.
هوش مصنوعی: چه کسی در کار جفا میانجی شود و چه کسی در کار وفا یاری دهد، باز خوی تو دگرگون نمیشود. ادامه بیت پیشین است.
هوش مصنوعی: پای تو را میبوسم، چون از بخت بد من تو سر فرود نمیآوری تا لبت را ببوسم.
هوش مصنوعی: از عشق تو نالان و زارم و چگونه نباشم، حال آنکه زاری شرط بزرگ عاشقی است.
هوش مصنوعی: از خواریای که در هجران تو میکشم سر نمیپیچم، زیرا خوار شدن در هجر رسمی دیرینه است.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود میگوید: همین تو را بس که مانند عمادی در هر حال در کار خود مردی کاردانی.
هوش مصنوعی: اکنون که معشوقی داری، به شکرانه باید ستایش خداوند و ممدوح را بر جان خود نقش کنی. این بیت گریز از تغزل به مدح است.
هوش مصنوعی: ممدوح، محمود بزغش بخشنده است که «قسیم دوم» خوانده شده و اندیشه و رأی او حتی بر آسمان بردباری و برتری مینماید.
هوش مصنوعی: اگر عزم او خورشیدی برآورد، آسمان در برابر او پناهجو و امانخواه میشود.
هوش مصنوعی: و اگر دوراندیشی او سایبانی بسازد، چنان دقیق است که ذرههای معلق در نور خورشید را میشمارد.
هوش مصنوعی: از بس که از چشم دشمنانش خون جاری شده، قضا در جهان چیزی بیشمارتر از آن نمییابد.
هوش مصنوعی: ای کسی که به پیمان خود وفاداری و در سرشت تو هرگز خواهشی به بدی نیست.
هوش مصنوعی: هر کس به پناه مهر و لطف تو بیاید، از پیمانشکنی و آسیب روزگار در امان میماند.
هوش مصنوعی: آسمان آرزو دارد خاکسار گردی شود که از سم اسب تو برمیخیزد.
هوش مصنوعی: تو پیشوای آزادگان روی زمین هستی و یادگار فرزانگان روزگار.
هوش مصنوعی: سکه دینار چون سپر، سراسر تن خود را سپر کرد، زیرا بخشندگی تو با او به جنگ برخاست. یعنی بخشش تو زر را بیامان پخش میکند.
هوش مصنوعی: کمترین پرتوی از دست بخشنده تو، شب را از جامه سیاه سوگواری بیرون میآورد و روشنش میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چه نیکو سخن گفت یاری به یاری
که تا کی کشم از خُسُر ذل و خواری
دل من همی جست پیوسته یاری
که خوش بگذراند بدو روزگاری
شنیدم که جوینده یابنده باشد
به معنی درست آمد این لفظ باری
بتی چون بهاری به دست من آمد
[...]
ایا دیده تا روز شبهای تاری
بر این تخت سخت این مدور عماری
بیندیش نیکو که چون بیگناهی
به بند گران بسته اندر حصاری
تو را شست هفتاد من بند بینم
[...]
بتی را که بودم بدو روزگاری
جدا دارد از من بد آموزگاری
نداند غم و درد هجران یاران
جز آن کازموده است هجران یاری
اگر هرکسی طاقت هجر دارد
[...]
ز فردوس با زینت آمد بهاری
چو زیبا عروسی و تازه نگاری
بگسترده بر کوه و بر دشت فرشی
کش از سبزه پو دست وز لاله تاری
به گوهر بپیراست هر بوستانی
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.