|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات
|
|
راهنمای نوار ابزار
|
|
پیشخان کاربر
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر
|
|
اعلانهای کاربر
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه)
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور
|
|
لغزش به پایین صفحه
|
|
لغزش به بالای صفحه
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور
|
|
نشان کردن شعر جاری
|
|
ویرایش شعر جاری
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری
|
|
شعر یا بخش قبلی
|
|
شعر یا بخش بعدی
|
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این شعر به نقد وضعیت شاعران و ارزش کار آنان میپردازد. شاعر اشاره میکند که شاعری نمیتواند از طریق شعر به درآمد و معیشت خوبی دست یابد، زیرا کار شاعران که بدون نور و حقیقت است، فاقد ارزش واقعی است. او همچنین نشان میدهد که درخواست اجرت برای دروغگویی نادرست و زشت است. به طور کلی، شاعر به اهمیت صداقت و حقیقت در شعر و دشواری معیشت شاعران اشاره میکند.
هوش مصنوعی: هیچ شاعری وجود ندارد که از او بتوانی نان بهتری به دست بیاوری.
هوش مصنوعی: شاعران اگر به حقیقت دست نیابند، آثارشان مانند کارهایی میشود که بدون نور و روشنایی انجام میشود؛ چرا که دروغ هیچ روشنی و واقعییتی ندارد.
هوش مصنوعی: خواستن پاداش برای دروغ، واقعاً کار ناپسند و بیمعنایی است.
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عین عین کرده چشم را به دروغ
راست مانند گاو جسته زیوغ
چه کنی لاف مستیی به دروغ
تات گویند خورده مردک دوغ
کفر و دین اندرو چو روغن و دوغ
چون لباس نو و کهن در بوغ
بنگت آن اشتها دهد به دروغ
که چو ماء العسل بلیسی دوغ
پیشتر زینکه رند وش بودم
کار من داشتی هزار فروغ
وینزمان کز برای مصلحتی
دم زهدی همی زنم بدروغ
کارم از فقر و فاقه گشته چنانک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.