پیشتر زینکه رند وش بودم
کار من داشتی هزار فروغ
وینزمان کز برای مصلحتی
دم زهدی همی زنم بدروغ
کارم از فقر و فاقه گشته چنانک
نرسد نان بتره تره بدوغ
وز برای رعایت ناموس
میزنم در گرسنگی آروغ
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
پیشتر زینکه رند وش بودم
کار من داشتی هزار فروغ
وینزمان کز برای مصلحتی
دم زهدی همی زنم بدروغ
کارم از فقر و فاقه گشته چنانک
نرسد نان بتره تره بدوغ
وز برای رعایت ناموس
میزنم در گرسنگی آروغ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر روزگار رندی خود را با روزگار زهدفروشیاش میسنجد. میگوید آن زمان که رند بود کارش رونق داشت، اما اکنون که برای مصلحت به دروغ زاهدنمایی میکند، به فقری افتاده که نان و سبزی و دوغ را هم با هم ندارد. پایان طنزآمیز قطعه این است که برای حفظ آبرو در عین گرسنگی آروغ میزند، و این هم ریاکاری را به ریشخند میگیرد و هم تنگدستی خود شاعر را.
هوش مصنوعی: پیش از این، آن زمان که رند و بیپروا بودم، کار و بارم رونق و درخشش فراوان داشت.
هوش مصنوعی: و اکنون که به خاطر مصلحتی، به دروغ دم از زهد و پارسایی میزنم،
هوش مصنوعی: از تنگدستی و نداری کارم به جایی رسیده که نان به سبزی نمیرسد و سبزی به دوغ؛ یعنی حتی سادهترین خوراک را هم کامل ندارم.
هوش مصنوعی: و برای حفظ آبرو، با آنکه گرسنهام، آروغ میزنم تا مردم گمان کنند سیر و بینیازم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عین عین کرده چشم را به دروغ
راست مانند گاو جسته زیوغ
چه کنی لاف مستیی به دروغ
تات گویند خورده مردک دوغ
کفر و دین اندرو چو روغن و دوغ
چون لباس نو و کهن در بوغ
بنگت آن اشتها دهد به دروغ
که چو ماء العسل بلیسی دوغ
شاعری نیست پیشه ئی که ازو
رسدت نان بتره تره بدوغ
زان بود کار شاعران بی نور
که ندارد چراغ کذب فروغ
راستی سخت زشت و بیمعنی است
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.