روزگاریکه بهجران توأم میگذرد
فلک آنروز مبادا که ز عمرم شمرد
هر چه بر خاطر من بگذرد از شرح نیاز
مردم چشم من از اشک بنم میسترد
من همانروز که دیدم رخ زیبای ترا
گفتم اینست که دل از غم او جان نبرد
بکرشمه نظری می بکند چشم خوشت
همچو آهوی رمیده که ز پس مینگرد
گل بدوران تو از حسن خود ار لاف زند
به نسیمی ز توأش باد صبا پرده درد
بسته زلف تو شد دل مزنش ناوک چشم
مرغ در دام چو افتاد برون می نپرد
چون بمیرم ز غمت زنده شوم بار دگر
گر بخاکم ز سر کوی تو بادی گذرد
نتوان تافت رخ از دوست که دشمن ز پی است
دل بدو گر نبرد راه طمع هم نبرد
گر نخورد ابن یمین بر ز وصالت چه عجب
تو سهی سروی و از سرو کسی بر نخورد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از روزهای دوری از معشوق مینالد و این روزها را جزو عمر خود نمیداند. او از اشکی میگوید که مجال بیان حال را نمیدهد و از ناز چشم و زلف دامگونهٔ معشوق، و میگوید بادی از کوی یار حتی مرده را زنده میکند. در پایان، بیبهرگی خود از وصال را با این تشبیه توجیه میکند که معشوق سرو است و سرو میوه نمیدهد.
هوش مصنوعی: روزهایی که در دوری از تو میگذرانم، ای کاش آسمان آن روزها را جزو عمر من به حساب نیاورد؛ زیرا آن روزها زندگی نیست.
هوش مصنوعی: هرچه از شرح نیاز و آرزوی خود در ذهنم آماده میکنم، مردمک چشمم با نم اشک آن را پاک میکند؛ یعنی گریه نمیگذارد حال دلم را بیان کنم.
هوش مصنوعی: همان روزی که چهرهٔ زیبای تو را دیدم، گفتم این همان کسی است که دل از غم عشقش جان سالم به در نخواهد برد.
هوش مصنوعی: چشم زیبای تو با ناز نگاهی میاندازد، مانند آهوی رمیدهای که در حال گریز به پشت سر نگاه میکند.
هوش مصنوعی: اگر گل در روزگار تو به زیبایی خود ببالد، باد صبا با نسیمی که از تو میآورد، پردهٔ او را میدرد و رسوایش میکند.
هوش مصنوعی: دل من در بند زلف تو گرفتار شده است، پس دیگر آن را با تیر نگاهت نزن؛ مرغی که در دام افتاد، دیگر نمیتواند بگریزد.
هوش مصنوعی: اگر از غم تو بمیرم، چنانچه بادی از کوی تو بر خاک گورم بگذرد، دوباره زنده میشوم.
هوش مصنوعی: نمیتوان از دوست روی برگرداند، چون دشمن و رقیب در کمین است. اگر دل به سوی او نرود، امید و طمع هم راه به جایی نمیبرد.
هوش مصنوعی: اگر ابن یمین از وصال تو بهرهای نبرد، جای شگفتی نیست؛ تو سرو بلندقامتی و از سرو کسی میوه نمیخورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ملک العرش همه ملک به مسعود سپرد
کشور عالم، هر هفت برو بر بشمرد
جمله زنگار همه هند به شمشیر سترد
ملکت هند بد و سخت حقیر آمد و خرد
چیست آن جفت بهم ساخته همچون زن و مرد
چو فلک گرد بدورش فلک گرداگرد
از برین برف همی بارد و زیرین باران
برف گرم آید هر چند بود باران سرد
سرد و گرمش را چون نیک بیندیشی تو
[...]
همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد
همه شب دیده من بر فلک استاره شمرد
خوابم از دیده چنان رفت که هرگز ناید
خواب من زهر فراق تو بنوشید و بمرد
چه شود گر ز ملاقات دوایی سازی
[...]
آخر ای خاک دلت خون دلم چند خورد
تن ناپاک تو تا کی تن پاکان شکرد
تا دلارام من اندر جگرت جای گرفت
هر شبی ناله من گرده گردون بدرد
روضه ای در تو نهادند که از تبت او
[...]
هر که عیب دگران پیش تو آورد و شمرد
بیگمان عیب تو پیش دگران خواهد برد
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.