نه چوبالای توسروی بود اندر چمنا
نه کشدفاخته اندر چمن افغان چومنا
به سراغ قدچون سرو توگر نیست زچیست
فاخته اینهمه کوکو زند اندر چمنا
غنچه لعل تو را دیده همانا که زند
چاک هر صبحدم از عشق تو گل پیرهنا
منکر نقطه موهوم نمی گشت حکیم
گر که می آمد ومی دید که داری دهنا
همه خوانند تو را ماه ونیابند که ماه
نه سخن گوست نه زلفینش بود پرشکنا
همه دانند تو را سرو و ندانند که سرو
نه چمیدن چو تو دارد نه بودسیمتنا
خواستم عشق تو را فاش نسازم دیدم
داستانی است که گویند به هر انجمنا
زلف طرار تو دزد دلم ار نیست ز چیست
شده لرزان و پریشان و اسیر رسنا
من اگر دل به سر زلف تو دادم چه عجب
تو بری دین و دل از دست اویس قرنا
جامه مهر تو حاشا که زتن دور کنم
مگر آن روز که پوشند به جسمم کفنا
چون میانت ز میان رفت بلند اقبالت
از میان تو بیامد به میان چون سخنا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه در ستایش زیبایی معشوق است و قامت، لب، دهان، زلف و کمر او را برتر از سرو، گل و ماه میشمارد. شاعر با حسن تعلیلهایی مانند «کوکو»ی فاخته و چاکشدن پیراهن گل، شیفتگی طبیعت را به معشوق نشان میدهد. سپس از رسوایی عشق خود، ربودهشدن دلش و وفاداریاش تا هنگام مرگ سخن میگوید. در بیت پایانی، بلنداقبال با بازی با واژهٔ «میان» از نیستشدن خود در یاد کمر معشوق میگوید.
هوش مصنوعی: در چمن هیچ سروی به بلندی و زیبایی قامت تو نیست و هیچ فاختهای هم مانند من در چمن ناله و فریاد سر نمیدهد.
هوش مصنوعی: اگر فاخته در جستوجوی قامت سروگونهٔ تو نیست، پس چرا اینهمه در چمن «کوکو» میگوید؟ «کو» یعنی کجاست، گویی فاخته سراغ قامت تو را میگیرد.
هوش مصنوعی: گل سرخ لب لعلگون و غنچهمانند تو را دیده است و برای همین هر صبحگاه از عشق تو پیراهن خود را چاک میزند. شکفتن گل به جامه دریدن عاشق تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: اگر حکیم میآمد و میدید که تو دهانی چنین کوچک داری، دیگر وجود نقطهٔ موهوم، یعنی نقطهای بیاندازه، را انکار نمیکرد. دهان معشوق از کوچکی به نقطهای مانند شده که گویی هست و نیست.
هوش مصنوعی: همه تو را ماه مینامند، اما درنمییابند که ماه نه سخن میگوید و نه گیسوانی پرپیچوتاب دارد. پس تو از ماه برتری.
هوش مصنوعی: همه تو را سرو میدانند، اما نمیدانند که سرو نه مانند تو با ناز راه میرود و نه تنی سپید و سیمین دارد.
هوش مصنوعی: خواستم عشقم به تو را پنهان نگه دارم، اما دیدم این عشق داستانی شده که در هر مجلسی بازگو میشود.
هوش مصنوعی: اگر زلف عیار تو دزد دل من نیست، پس چرا مانند دزد گرفتار، لرزان و آشفته است و در بند طناب افتاده است؟ پیچوتاب زلف به طناب دار دزد تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: اگر من دل به زلف تو باختم جای شگفتی نیست، زیرا تو دین و دل را حتی از زاهدی چون اویس قرنی هم میربایی.
هوش مصنوعی: هرگز جامهٔ عشق تو را از تن بیرون نمیکنم، مگر روزی که بر تنم کفن بپوشانند. یعنی تا پایان عمر به تو وفادارم.
هوش مصنوعی: چون سخن از کمر باریک تو به میان آمد، بلنداقبال، که شاعر خودش را به این نام میخواند، از میان رفت و از خود بیخود شد. شاعر با واژهٔ «میان» به دو معنای کمر و وسط بازی کرده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا
باغ همچون تبت و راغ بسان عدنا
آسمان خیمه زد از بیرم و دیبای کبود
میخ آن خیمه ستاک سمن و نسترنا
بوستان گویی بتخانهٔ فرخار شدهست
[...]
ای شده خرمن امید تو بر باد فنا
چونی از وحشت تنهائی این تیره فنا
مستمندان بلا را ز تو شد حادثه نو
دردمندان عنا را ز تو شد تازه عنا
سخت غبنی ست نگاری چو تو در خاک لحد
[...]
خط دمید از لب نوشین تو شیرین دهنا
خضر خواند انبته الله نباتا حسنا
خامه صنع ثنای تو رقم کرد به حسن
برگل از سبزه نوخیز زهی حسن ثنا
درازل سر دهانت ز ملک خواست حکیم
[...]
رفت زین حادثۀ هائله بر باد فنا
رونق بزم «دنا»
حادثات فلکی چون نه به دست من و توست
رنجه از غم چه کنی جان و تن خویشتنا؟
مردم دانا اندوه نخورد بهر دوکار
آنچه خواهد شدنا و آنچه نخواهد شدنا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.