گنجور

غزل شمارهٔ ۴۷

 
بیدل دهلوی
بیدل دهلوی » غزلیات
 

در عالمی‌که با خود رنگی نبود ما را

بودیم هرچه بودیم او وانمود ما را

مرآت معنی ما چون سایه داشت زنگی

خورشید التفاتش از ما زدود ما را

پرواز فطرت ما، در دام بال می‌زد

آزادکرد فضلش از هر قیود ما را

اعداد ما تهی‌کرد چندان‌که صفرگشتیم

از خویش‌کاست اما بر ما فزود ما را



🖰 با دو بار کلیک روی واژه‌ها یا انتخاب متن و کلیک روی آنها می‌توانید آنها را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

🖐 شماره‌گذاری ابیات | وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب) | 🔍 شعرهای مشابه (وزن و قافیه) | منبع اولیه: بیدل نشر نگاه | ارسال به فیس‌بوک

این شعر را چه کسی در کدام آهنگ خوانده است؟

🎜 معرفی آهنگهایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است ...

📷 پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی، 📖 راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور

حاشیه‌ها

تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 شما حاشیه بگذارید ...

خانم شایق نوشته:

” وانمود ما را ” در بیت اول به چه معنا است؟

👆☹

جمشید نوشته:

سلام خانم شقایق، وا کردن به معنی جدا کردن هم استفاده می‌شود. شاید اینجا منظور جداکردن از آنچه که بودیم معنی می‌دهد.

👆☹

شعیب نوشته:

/ وانمود …. / نشاندادن / نشان داد مارا

👆☹

پیشنهاد آهنگهای مرتبط از Spotify