بیخودی ننهفت اسرار دل غم پیشهام
بوی می آخر صدا شد از شکست شیشهام
دیگ بحر از جوش ننشیند به سرپوش حباب
مهر خاموشیست داغ شورش اندیشهام
در بن هر موی من چندین امل پر میزند
همچو تخم عنکبوت از پای تا سر ریشهام
نیست تا آبی زند بر آتش بنیاد من
گر نباشد خجلت شغل محبت پیشهام
عمرها شد در جنون زار طلب برده است پیش
ناز چشم آهو از داغ پلنگان بیشهام
گر نفس در سینه میدزدم صلای جلوهایست
نیست غافل صورت شیرین ز عجز تیشهام
رنگ شمعی کردهام گل از خرابات هوس
باده میباید کشیدن در گداز شیشهام
با همه کمفرصتی از لنگر غفلت مپرس
سنگ در طبع شرر میپرورد اندیشهام
نالهها ارکلفت دل در نقاب خاک ماند
سوخت بیدل در غبار دانه سعی ریشهام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ رازِ پنهاننشدنیِ عشق و آرزوهای بیشمار درون است: شکستن شیشهٔ وجود، بوی شراب درون را آشکار میکند و جوش دریای اندیشه با حباب خاموشی آرام نمیگیرد. شاعر وجود خود را سراپا رشتهٔ آرزو، سوخته در آتش محبت و همانند فرهاد ناتوان در برابر شیرین میبیند. در پایان، بیدل از ناکامی کوششهایش میگوید که مانند دانهای در خاک پیش از رستن سوخت.
هوش مصنوعی: بیخودی و مستی نتوانست رازهای دل غمدیدهام را پنهان نگه دارد؛ وقتی شیشهٔ وجودم شکست، بوی شرابِ درون آن به صدا بدل شد و راز آشکار شد.
هوش مصنوعی: جوشش دیگِ دریا با سرپوشِ حباب آرام نمیگیرد؛ داغی که شورش اندیشهام بر دل نهاده، تنها مهری بر خاموشی است و آن جوش درونی را پنهان نمیکند.
هوش مصنوعی: در ریشهٔ هر موی تنم آرزوهای فراوانی بال میزند؛ مانند تخم عنکبوت سراپا ریشه و رشتهام و همه وجودم به آرزوها بسته است.
هوش مصنوعی: اگر شرمندگی از کار عاشقیام نبود، هیچ چیز نبود که بر آتش وجودم آب بزند؛ تنها همین خجلت است که آتشم را فرو مینشاند.
هوش مصنوعی: سالهاست که در دیوانگیِ جستوجو، داغهای من که چون خالهای پلنگان بیشه است، بر ناز چشم آهو پیشی گرفته است؛ یعنی داغ عشق من از زیبایی معشوق هم دلرباتر شده است.
هوش مصنوعی: اگر نفس را در سینه پنهان میکنم و دم نمیزنم، این خود دعوتی به جلوهٔ معشوق است؛ چنانکه شیرین از ناتوانی تیشهٔ من، که فرهادوار میکوشم، بیخبر نیست.
هوش مصنوعی: از میخانهٔ هوس، رنگی چون شمع (گداز و سوختن) به دست آوردهام؛ پس باید شراب را در حال آبشدن شیشهٔ وجودم نوشید.
هوش مصنوعی: با همه کوتاهی فرصت عمر، از سنگینی و درنگ غفلتم مپرس؛ اندیشهٔ من در سرشت شرارهٔ زودگذر نیز سنگ و گرانی میپروراند.
هوش مصنوعی: بیدل، اگر نالههایم از اندوه و گرفتگی دل در پردهٔ خاک پنهان ماند، کوشش ریشهام در غبار دانه سوخت و هرگز سر برنیاورد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهام
بیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
غوطه در خون زد سپهر از ناخن اندیشهام
بیستون یک دانه یاقوت شد از تیشهام
داغ جانسوزی بود هر نقطهای از کلک من
[...]
بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام
سنگ می گردد اگر ریزند می در شیشه ام
برقم و بر خرمن اهل ستم دارم گذر
هر کجا خار مغیلان است باشد بیشه ام
نخل سبزم از کدامین جوی آبم داده اند
[...]
عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
نی به ناخن می کند شیر ژیان را بیشه ام
من که از طفلی نمک پروردهٔ درد توام
همچو سرو آه در دلهاست محکم ریشه ام
فکرم از یاد میان یار نازک گشته است
[...]
بسکه نیرنگت قدح چیدهست در اندیشهام
میکند طاووس فریاد از شکست شیشهام
تخم عجزم در زمین ناامیدی کشتهاند
ناله میبالد به رنگ تار ساز از ریشهام
یک نفس در سینهام بیشور سودای تو نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.