بس که خو کردست با کلفت دل غم پیشه ام
سنگ می گردد اگر ریزند می در شیشه ام
برقم و بر خرمن اهل ستم دارم گذر
هر کجا خار مغیلان است باشد بیشه ام
نخل سبزم از کدامین جوی آبم داده اند
سایه من بید مجنون است سنبل ریشه ام
هر کجا آتش علم گردد پر و بال من است
نیست چون مرغ کباب از سوختن اندیشه ام
سیدا با کوهکن از بس که دارم نسبتی
نیست غیر از نام شیرین بر زبان تیشه ام



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از دل خوگرفته به غم و رنج سخن میگوید؛ دلی که حتی شراب را در خود به سنگ بدل میکند. او خود را برقِ سوزانندهٔ خرمن ستمگران، نخلی رسته از پریشانی عشق و مرغی بیباک از آتش میخواند. در پایان خود را همنسبت فرهاد میداند که تیشهاش جز نام شیرین چیزی بر زبان ندارد.
هوش مصنوعی: دلِ غمپیشهام آنقدر به رنج و اندوه عادت کرده است که اگر در شیشهٔ وجودم شراب بریزند، شراب به سنگ بدل میشود (و شیشه را میشکند)؛ یعنی شادی هم در من به غم تبدیل میشود.
هوش مصنوعی: من مانند برقم و گذرم بر خرمن ستمگران است و آن را میسوزانم. جایگاه و بیشهام هر جایی است که خار مغیلان روییده باشد؛ یعنی با سختی و خار انس دارم.
هوش مصنوعی: من نخلی سرسبزم و نمیدانم از کدام جوی آبم دادهاند. سایهام بید مجنون است و ریشهام سنبل؛ یعنی رشدم از پریشانی و دیوانگی عشق است، چون بید مجنون نشان سرافکندگی و شیدایی و سنبل نشان زلف پریشان است.
هوش مصنوعی: هر جا آتش برافراشته شود، همانجا پر و بال من است. مانند مرغی که کباب شده، دیگر از سوختن هیچ ترسی ندارم.
هوش مصنوعی: سیدا، از بس با فرهاد کوهکن همسرشت و همنسبتم، تیشهام نیز جز نام شیرین چیزی بر زبان ندارد؛ یعنی هر کار و رنجی که میکشم برای معشوق است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آسمان نیلگون را سبز کرد اندیشهام
بیستون کان زمرد شد زآب تیشهام
غوطه در خون زد سپهر از ناخن اندیشهام
بیستون یک دانه یاقوت شد از تیشهام
داغ جانسوزی بود هر نقطهای از کلک من
[...]
عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
نی به ناخن می کند شیر ژیان را بیشه ام
من که از طفلی نمک پروردهٔ درد توام
همچو سرو آه در دلهاست محکم ریشه ام
فکرم از یاد میان یار نازک گشته است
[...]
بسکه نیرنگت قدح چیدهست در اندیشهام
میکند طاووس فریاد از شکست شیشهام
تخم عجزم در زمین ناامیدی کشتهاند
ناله میبالد به رنگ تار ساز از ریشهام
یک نفس در سینهام بیشور سودای تو نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.