به سعی یأس نفس خامشی بیان گردید
به خود شکستن دل سرمهٔ فغان گردید
در این زمانه ز بس طبع دون رواج گرفت
عنان کسب کمالات سوی نان گردید
گهر به علت خودداری از محیط جداست
نباید این همه بر طبعها گران گردید
چو شعله وحشت ما حیله ساز عافیتی‌ست
به هر کجا پر ما ریخت آشیان گردید
بهار چشمک رنگی نیاز وحشت داشت
شرار کاغذ ما نیز گلفشان گردید
در آن بساط که دل محمل تپش آراست
شکستن جرس اشک کاروان گردید
چو صبح نیم نفس گر ز زندگی باقیست
برون ز گرد کدورت نمی‌توان‌گردید
به روزگار مثل‌گشت بی‌زبانی من
خموشی آنهمه خون شد که داستان گردید
جهان حادثه از وضع من گرفت سبق
بقدر گردش رنگ من آسمان گردید
چو طفل اشک مپرس از رسایی طبعم
ز خود گذشتم اگر درس من روان گردید
عدم سراغ جهان تحیرم بیدل
غبار من به هوای که ناتوان‌گردید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به بیان احساس یأس و خاموشی می‌پردازد که از دلخوری و شکست ناشی می‌شود. او از تسلط فکری محدود بر زندگی سخن می‌گوید و بر نارضایتی‌اش از دنیای مادی تأکید می‌کند، جایی که تلاش برای کمال به سمت مادیات سوق پیدا کرده است. شاعر در روند جستجو برای هویت و وجود واقعی‌اش، احساس سردرگمی و حیرت را تجربه می‌کند و از تنهایی و غفلت جامعه ناراضی است. او به فقدان شور و حال زندگی اشاره دارد و در نهایت به این نکته می‌رسد که خود را از وابستگی‌ها رها کرده و به دنبال عمق وجودی خویش می‌گردد.
هوش مصنوعی: تلاش و کوشش بی‌فایده باعث شد که ناله و فریاد در درون من خاموش شود و من با غم و اندوه به خودم شکستم، به گونه‌ای که دردهایم مانند سرمه‌ای در چشمانم جلوه‌گری کرد.
هوش مصنوعی: در این دوران، به دلیل رواج روح و رفتار پست، توجه به کسب فضائل و کمالات به سمت به دست آوردن نان و معیشت معطوف شده است.
هوش مصنوعی: گوهری که به خاطر عدم ارتباط با محیط خودش از دیگران جدا شده، نباید اینقدر برای روح‌ها سنگین و سخت باشد.
هوش مصنوعی: ما همچون شعله‌ای از وحشت و ترس، با زیرکی و تدبیر، برای خود آرامشی می‌سازیم. هر جا که برویم، آثار و نشانه‌های وجود ما به جا می‌ماند و به نوعی، آن مکان‌ها به خانه ما تبدیل می‌شوند.
هوش مصنوعی: بهار با چشمک‌های رنگی، شور و شوقی داشت که باعث شد کاغذ ما هم پر از گل و زیبایی گردد.
هوش مصنوعی: در آن مکان که دل با تپش خود آراسته بود، صدای زنگ اشک‌ها به خاطر جدایی کاروان به گوش رسید.
هوش مصنوعی: اگر هنوز بخشی از زندگی باقی مانده است، مانند صبحی که دل از خواب برمی‌خیزد، نمی‌توان از غبار کدورت و تیرگی‌ها رهایی یافت.
هوش مصنوعی: در زمانه‌ای که من به خاطر نداشتن کلام و زبان در سکوت به سر می‌برم، آن سکوت به حدی عمیق و غم‌انگیز شده که به مانند قصه‌ای پر از درد و خونابه به نظر می‌رسد.
هوش مصنوعی: جهان به خاطر حال من دچار تغییر و تحول شد و آسمان به اندازه‌ای که من تغییر می‌کردم، تغییر کرد.
هوش مصنوعی: نماز و دعا از دل پاک و معصوم کودکانه است، اما من از خود فراتر رفته‌ام و حالا اگر درسی از آن بگیرم، روان و آزاد شده‌ام.
هوش مصنوعی: من از دنیای حیرت و سردرگمی دور شده‌ام و غبار وجودم به خاطر اینکه جانم به هوای چیزی ضعیف و ناتوان تبدیل شده است، به هوا رفته است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
بیا که شاهد گل شمع بوستان گردید
چمن ز حوروشان روضه ی جنان گردید
هوا کریم صفت گشت و ابر گوهر بار
فلک انیس شد و بخت مهربان گردید
به یک دو قطره که از دیده ریخت بلبل مست
[...]
چو دید زهر فراق تو طعم جان گردید
حیات تلخ‌تر از عیش دوستان گردید
که شد سبک ز نظر همچو نور دیده مرا
که جان ز رفتن او بر تنم گران گردید
چو دید ذوق لبت سالها قناعت کرد
[...]
خطش دمید وبه عشاق مهربان گردید
ازین بهار چه گلهای خوش عیان گردید
هزار تشنه جگر را به آب خضر رساند
خطی که گرد لب لعل دلستان گردید
به چشم رخصت پرواز نامه خواهد داد
[...]
توان اگر همه دور آن آسمان گردید
به‌گرد خواهش یک دل نمی‌توان‌گردید
جه حرصها که نشد جمع تا به خود چیدیم
هوس متاعی ما عاقبت دکان‌گردید
غبار وادی وهم اینقدر هجوم نداشت
[...]
لبت به بوسه اهل هوس نشان گردید
چرا به خاتم جم دیو کامران گردید
خریطه سگ لیلی به گردن مجنون
فتاد و فخر کنان رو به حی روان گردید
شبی ز زلف و رخت ریخت خوی به دامن باغ
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.