الطرب ای شکرستان چون دم سرد در سحر
گرم درآی و دم مده باده بیار و غم ببر
چند به خنده های خوش گریه من طلب کنی
گریه شمع می طلب خنده صبح می نگر
عشق تو کم نمی کند یک سر مو ز قصد من
پس من موی گشته را جام می آر تا به سر
می ز خروس ده منی همچو پر تذرو ده
هین که خروس صبح خوان بار دگر فشاند پر
همچو پیاله بی تو من خون جگر گریستم
چون تو درآمدی بده خون پیاله بی جگر
خاک توام چه می خوری آب به کاسه سرم
کوزه آب لعل خور برره قول کاسه گر
شمع مخواه به ز من زانکه منم چو شمع تو
روز بمرده تا به شب سوخته شام تا سحر
نقل مرا باز وجه از چه زنیم بوسه ای
معنی خنده از لبت پسته نماید از شکر
داز من سه گانهای گرچه ندارم از تو من
از تر و خشک در جهان جز لب خشک و چشم تر
من که چو دست سوخته دارمت از چه هر نفس
از سگ پای سوخته حال دلم کنی بتر
در پی زر به سر چو آب از پی آن دوم که او
با چو تو نقره ای کند کار دلم چو آب زر
بی نظرت نشسته ام یک دل و صد هزار غم
هم نبود غم ار کند شاه به سوی ما نظر
شاه سپهر بارگه خسرو عرش مرتبت
مقطع خطه کرم شحنه عالم هنر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این بخش آغاز قصیدهای مدحی است که با تغزلی سحرگاهی شروع میشود: شاعر معشوق را به آوردن شراب در هنگام صبح فرامیخواند و از سوز و گداز و تهیدستی خود در عشق مینالد و خود را به شمع و پیاله و خاک کوزه تشبیه میکند. در پایان با این گریز که اگر شاه به او نظری کند غمی نمیماند، به ستایش شاه میرسد و او را صاحب قلمرو بخشش و نگهبان جهان هنر میخواند.
هوش مصنوعی: ای معشوق شیرینلب، شادی کن؛ مانند نسیم خنک سحرگاهی شتابان و گرم بیا، فریب و درنگ مکن، شراب بیاور و غم را از دل ما ببر.
هوش مصنوعی: تا کی با خندههای شیرینت گریهٔ مرا میخواهی؟ اکنون سحر است؛ گریه را از شمع بخواه که آب میشود و خندهٔ صبح را که روشن میشود تماشا کن.
هوش مصنوعی: عشق تو به اندازهٔ سر مویی مرا از خواستن تو بازنمیدارد؛ پس برای منِ از غم مانند مو لاغرشده، جام شراب لبالب بیاور.
هوش مصنوعی: از خم بزرگ شراب، بادهای به رنگ پرِ رنگین تذرو بده؛ بشتاب که خروسِ سحرخوان دوباره بال افشاند و صبح رسید.
هوش مصنوعی: در دوری تو مانند پیاله اشک خونین ریختم؛ اکنون که آمدی، شراب سرخ پیاله را که بیجگر خون میدهد به من بده.
هوش مصنوعی: من خاک راه توام؛ چرا در کاسهای که از خاکِ سرِ من ساخته شده آب مینوشی؟ به سخن کوزهگر گوش کن و از کوزه شراب لعلگون بنوش.
هوش مصنوعی: شمعی بهتر از من مخواه، زیرا من مانند شمع توام: روز تا شب مرده و خاموشم و از شب تا سحر میسوزم.
هوش مصنوعی: چرا هزینهٔ نُقل مرا با بوسهای فراهم نکنیم؟ چون خنده بر لبت چنان است که پسته از میان شکر پیدا شود؛ پس دهان و لب تو نقل من است.
هوش مصنوعی: سه جام شراب به من بده، هرچند که از تو در این جهان از تر و خشک چیزی جز لب خشک و چشم گریان نصیبم نشده است.
هوش مصنوعی: من که مانند کسی دستسوخته و درماندهام، چرا هر دم حال دلم را از سگِ پاسوخته هم بیقرارتر و بدتر میکنی؟
هوش مصنوعی: مانند آب سراسیمه در پی زر میدوم، زیرا زر است که با معشوق سیماندامی چون تو کار دل مرا روشن و درخشان مانند آب زر میکند.
هوش مصنوعی: بینگاه تو با یک دل و صدهزار غم نشستهام؛ اما اگر شاه به سوی ما نگاهی کند، دیگر هیچ غمی نخواهد ماند.
هوش مصنوعی: آن شاهی که درگاهش مانند آسمان بلند و مقامش همچون عرش است؛ صاحبِ قلمرو بخشش و نگهبان و فرمانروای جهان هنر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عمر به پای شد ز غم چون که نشد غمم به سر
الحذر از در جهان ای دل خسته الحذر
در بن خانه، همچو در حلقه بگوش غم شدم
از چه ز بس که حادثه بر درم آورد حشر
با دل آفتاب وش خانه نشین چو سایه ام
[...]
زمان فی اسرته ضیاء
و عیش فی بدایته سرور
ای تو نگار خانگی خانه درآ از این سفر
پسته لعل برگشا تا نشود گران شکر
ساقی روح چون تویی کشتی نوح چون تویی
تا که تهیست ساغرم خون چه پرست این جگر
طعنه زند مرا ز کین رو صنمی دگر گزین
[...]
ای به تپیدن از تو دل، هوش که می بری مبر
وی به خرابی از تو جان، باده که می خوری مخور
خوردن غم ز دل بود، چند به خلق غم دهی
گر غرض اینست، از کسان دل که همی بری مبر
کبک روانی و رهت هست درون سینه ها
[...]
قامت همچو سرو او گشت به غیر جلوه گر
در ره او چو نقش پا خاک همی کنم به سر
سوی من آن نگار را کس نشدست راهبر
جذب محبتم کشد نیست بهانه دگر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.