صبح از افق برآمد ساقی بیار جامی
تا بو که پخته گردد از تاب باده خامی
بنیاد ناتمامان از می تمام گردد
از می تمام گردان بنیاد ناتمامی
خون شد دلم ز غصه جام طرب روان کن
تا بو که باز خواهم از غصه انتقامی
بهر جهان چه داری مشغول جان خود را
کاصل جهان ندارد نزد خرد دوامی
کار دلم ز هجرت رفت از نظام بیرون
بیوصل تو نیابد کار دلم نظامی
سلطان وقت گردم گر وصل تو بیابم
سلطان وقت گردان از وصل خود غلامی
ترکانه چشم مستت سرمست کرد مارا
مستان چشم خود را از لب برآر کامی
هیچ از لب چو قندت چشم طمع ندارم
ما را تمام باشد از لطف تو سلامی
صد شام تا به صبح از عشقت نخفت چشمم
بر بوی آن که با تو صبحی برم به شامی
گویند نام خود را بدنام عشق کردی
بدنام عشق بادا هر جا که نیکنامی
شد صید باز عشقت سیمرغ جان ناصر
تا بر گلت ز سنبل زلفت نهاد دامی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در آغاز صبح از ساقی شراب میخواهد تا خامیاش پخته شود و از غم انتقام بگیرد، و ناپایداری دنیا را یادآوری میکند. سپس به معشوق روی میآورد، از پریشانی دل در هجران و آرزوی وصال سخن میگوید و به یک سلام او قانع است. در پایان بدنامی در عشق را بر نیکنامی ترجیح میدهد و جان خود را صید دام زلف معشوق میخواند.
هوش مصنوعی: صبح از افق سر زد؛ ای ساقی، جامی بیاور، شاید آدم خام و ناپخته از گرمی شراب پخته شود.
هوش مصنوعی: کار و بنیاد ناقصها با می کامل میشود؛ پس با می، بنیاد این ناتمام (یعنی من) را تمام و کامل کن.
هوش مصنوعی: دلم از غم خون شده است؛ جام شادی را به گردش درآور تا شاید بتوانم از غم انتقام بگیرم.
هوش مصنوعی: چرا جانت را به خاطر دنیا گرفتار و مشغول میکنی، در حالی که از نظر عقل، خود دنیا هیچ پایداری ندارد.
هوش مصنوعی: از دوری تو کار دلم از سامان افتاده است و بی وصال تو هرگز سامان نمییابد.
هوش مصنوعی: اگر به وصال تو برسم، پادشاه روزگار میشوم؛ پس این غلام را با وصال خود پادشاه زمانه کن.
هوش مصنوعی: چشم مست و ترکوار تو ما را سرمست کرد؛ اکنون کام این مستانِ چشمت را از لبت برآور.
هوش مصنوعی: هیچ چشم طمعی به لب شیرین چون قند تو ندارم؛ همین که از روی لطف سلامی به ما بدهی برایمان کافی است.
هوش مصنوعی: صد شب تا صبح از عشق تو چشمم نخوابید، به این امید که صبحی را با تو به شب برسانم.
هوش مصنوعی: میگویند نامت را با عشق بدنام کردی؛ پاسخ میدهم: هر جا نیکنامی هست، کاش بدنامِ عشق شود.
هوش مصنوعی: جان ناصر که چون سیمرغ بلندپرواز بود، شکار باز عشق تو شد، از آن هنگام که از زلف سنبلمانندت بر چهرهٔ گلگونت دامی نهادی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
الدیک فی صیاح واللیل فی انهزام
والنور قد تبدی من لجة الظلام
ای همچو دیده در خوروی همچو جان گرامی
چون از غم تو شادم می ده به شادکامی
اسمع فداک روحی فالدیک قال حقا
[...]
دل را تمام برکن ای جان ز نیک نامی
تا یک به یک بدانی اسرار را تمامی
ای عاشق الهی ناموس خلق خواهی
ناموس و پادشاهی در عشق هست خامی
عاشق چو قند باید بیچون و چند باید
[...]
ای چون حیات شیرین، وی چون روان گرامی
جانی و دیده یا دل، زینها همه کدامی؟
هر بام چون خرامی، سرو روان باغی
هر شام چون برآئی، مهتاب طرف بامی
نوشی و خوشگواری، نیشی و جانشکاری
[...]
صاحب نظر نباشد در بند نیکنامی
خاصان خبر ندارند از گفت و گوی عامی
ای نقطهٔ سیاهی بالای خط سبزش
خوش دانهای ولیکن بس بر کنار دامی
حور از بهشت بیرون، ناید، تو از کجایی؟
[...]
در حضرت تو کآنجاسلطان کند غلامی
عشقت بداد مارا جامی بدوست کامی
در سایه مانده بودم چون میوه نارسیده
خورشید عشقت آمد ازمن ببرد خامی
از عشق قید کردم بر پای دل که چون خر
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.