چه باشد ار به سلامی مرا تو بنوازی
چه باشد ار نفسی با مراد من سازی
چو چهره با من بیچاره گر بر آیی خوش
کنم چو زلف تو در پای تو سراندازی
به زلف تو که چو زلم مکن پریشان حال
به چشم تو که ز چشمم چو اشک بیندازی (؟)
چو بربطم چه دهی گوشمال هجر مدام
چو چنگ شایدم ار گاه گاه بنوازی
چو زه کنی به کرشمه کمان ابرو را
ز عاشقان به یکی دم جهان بپردازی
ز لوح سینه من سکه غمت نرود
گرم چو سیم بر آتش بری و بگدازی
ز بس جفا که دلم دید ترک ترکان کرد
از این سپس منم و شاهدان شیرازی
ز پند نیک و بد روزگار آزادم
چو سرو میسزدم گر کنم سرافرازی
تو صید ناصری و روزگار میگوید
زهی همای سعادت که صید شهبازی
اگر ز هجر تو کارم رسد ز بیرون سرد
به یک کرشمه توانی که کار ما سازی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از معشوق میخواهد با سلام و نوازشی دلش را به دست آورد و از گوشمال هجر و پریشان کردنش دست بردارد. او از وفاداری پایدار خود به غم معشوق سخن میگوید و اعلام میکند که پس از ستم زیبارویان ترک به شاهدان شیرازی دل بسته است. در پایان، با خطاب به خود به نام «ناصر»، معشوق را صید خود میداند و امیدوار است که معشوق با یک اشاره کار او را سامان دهد.
هوش مصنوعی: چه میشود اگر با سلامی مرا دلجویی کنی و چه میشود اگر لحظهای مطابق خواست من رفتار کنی؟
هوش مصنوعی: اگر مانند چهرهٔ زیبایت با من بیچاره خوشرو و مهربان باشی، من هم مانند زلفت که تا پایت میرسد، سر خود را در پای تو فدا میکنم.
هوش مصنوعی: تو را به زلفت سوگند میدهم که مرا مانند زلفت پریشانحال نکنی، و تو را به چشمت سوگند میدهم که مرا مانند اشکی که از چشم میافتد از چشم خود نیندازی.
هوش مصنوعی: چرا مانند بربط که گوشش را میپیچانند، مرا پیوسته با جدایی گوشمال میدهی؟ سزاوارم که مانند چنگ گاهگاه مرا بنوازی و نوازش کنی.
هوش مصنوعی: وقتی با ناز کمان ابرویت را زه میکنی، در یک لحظه جهان را از عاشقان خالی میکنی و همه را میکشی.
هوش مصنوعی: نقش غم تو از لوح سینهام پاک نمیشود، حتی اگر مرا مانند نقره بر آتش بگذاری و ذوب کنی.
هوش مصنوعی: دلم از بس از زیبارویان ترک ستم دید، آنان را رها کرد؛ از این پس من هستم و زیبارویان شیرازی.
هوش مصنوعی: از اندرزها و پیشامدهای خوب و بد روزگار آزاد شدهام، پس شایسته است که مانند سرو سربلند و سرافراز باشم.
هوش مصنوعی: تو شکار ناصر شدهای و روزگار آفرین میگوید: خوشا همای سعادتی که شکار شاهبازی شده است. معشوق همای سعادت است و شاعر شاهبازی که او را به دست آورده است.
هوش مصنوعی: اگر از جدایی تو کارم به سردی و تباهی بکشد، تو با یک ناز و اشاره میتوانی کار ما را سامان دهی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زهی ! جمال تو بر ماه کرده طنازی
سزاست بر سر خوبان تو را سرافرازی
به چشم طنز کنی گر کنی به ماه نظر
بدان جمال تو را هست جای طنازی
به دست قهر ز لشکر گه جمال همی
[...]
چو تیر غمزه بناز و کرشمه اندازی
نشانه از دل مسکین من کن ای غازی
نخست با تو بالبازی اندر آمده ام
چو دل نماند تن در دهم بجانبازی
مرا چو جان بباری شد است قربانت
[...]
سریر سلطنت اکنون کند سرافرازی
که سایه بر سرش افکند خسرو غازی
فلک کلاه غرور این زمان ز سر بنهد
که هست افسر شه بر سر سرافرازی
خطاب خسرو انجم کنون بگردانند
[...]
چو برقع از رخ زیبای خود براندازی
بگو نظارگیان را صلای جانبازی
ز روی خوب نقاب آنگهی براندازی
که جان جمله جهان ز انتظار بگدازی
نقاب روی تو، جانا، منم که چون گویم:
[...]
خبیث را چو تعهد کنی و بنوازی
به دولت تو گنه میکند به انبازی
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.