ای آفتاب خاوری تاخیر گردد مشتری
از روی گلبرگ طری بردار زلف عنبری
رضوان ز شرم روی تو آشفته شد چون موی تو
وز رشک خاک کوی تو خون شد ز لاله کوثری
هر شب ز غم تا صبحدم با ساقیان بزم غم
از باده خون دلم چشمم بمانده ساغری
هر دم خسی را برکشی و او را چو جان در بر کشی
لیکن چو زلف از سرکشی سر بر خط ما ناوری
گر زآن لب چون ناردان عکسی فتد در آسمان
یاقوت گردد در زمان این گنبد نیلوفری
چشم تو ای ترک ختا آتش فکند در دین ما
یک ره بگو آن مست را کز سر بنه این کافری
سلطان عشقت زد علم هم در عرب هم در عجم
با این همه خیل و حشم خود کی ز ما یاد آوری
تا هر دری شد دلستان چشمم ز خون شد گلستان
بازم خرید ای دوستان از دست یار هردری
دولت بودی چاکر مرا همدم بدی دلبر مرا
شادی بدی غمخوار مرا گر بخت دادی یاوری
میپرورم چون موی تو عشق جمال روی تو
گر چه ندارد خوی تو آیین عاشق پروری
مانند زلف درهمت شوریده حال در غمت
تا کی به چشم مرحمت در حال ناصر ننگری
با بیدلان ای سرو بن گر مینیایی در سخن
آخر نگاهی باز کن وقتی که بر ما بگذری



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشقانه، شاعر زیبایی معشوق را بالاتر از خورشید و مشتری و بهشت و کوثر مینشاند. سپس از بیاعتنایی او گله میکند: معشوق آدمهای بیارزش را در آغوش میگیرد، اما به عاشق توجهی نمیکند. ناصر از بخت ناساز و حال پریشان خود مینالد و در پایان به همین خشنود است که معشوق اگر سخنی نمیگوید، دستکم هنگام گذر نگاهی به او بیندازد.
هوش مصنوعی: ای معشوق که چون خورشید مشرق میدرخشی، تا ستارهٔ مشتری از درخشش تو شرمنده و فروتر شود، زلف خوشبوی سیاهت را از روی چون گلبرگ تازهات کنار بزن.
هوش مصنوعی: رضوان، نگهبان بهشت، از شرم زیبایی چهرهٔ تو مانند موی تو پریشان شد. و چشمهٔ کوثر از حسادت به خاک کوی تو مانند لاله خونین شد.
هوش مصنوعی: هر شب تا صبح از اندوه، در مجلسی که ساقیانش غماند، چشمم مانند جامی شده است که از شراب خون دلم پر است.
هوش مصنوعی: هر لحظه آدم پست و بیارزشی را بالا میبری و مانند جان در آغوش میگیری. اما مانند زلفت سرکشی میکنی و به فرمان ما سر نمیسپاری.
هوش مصنوعی: اگر پرتوی از لب سرخ تو که مانند دانهٔ انار است بر آسمان بیفتد، این گنبد کبود آسمان در همان لحظه مانند یاقوت سرخ میشود.
هوش مصنوعی: ای زیباروی ترکِ ختایی، چشم مست تو آتش در دین و ایمان ما زده است. یک بار به آن چشم مست بگو که این کافری و دینسوزی را کنار بگذارد.
هوش مصنوعی: عشق تو مانند پادشاهی در عرب و عجم پرچم برافراشته و همه را گرفته است. با این همه سپاه و خدمتکار، کی ممکن است از ما یاد کنی؟
هوش مصنوعی: از وقتی که آن یار بیوفا، که با هر کسی همراه میشود، دل مرا ربود، چشمم از گریهٔ خونین مانند گلستان سرخ شده است. ای دوستان، باز هم مرا از دست این یار هرجایی نجات دهید.
هوش مصنوعی: اگر بخت یاریام میکرد، دولت و اقبال خدمتکار من بود، دلبر همدمم بود و شادی غمخوارم میشد.
هوش مصنوعی: عشق به زیبایی چهرهات را مانند موی بلندت در خود پرورش میدهم. هرچند خوی تو رسم نوازش و پروردن عاشق را ندارد.
هوش مصنوعی: در غم تو مانند زلف درهم و پیچیدهات پریشانحالم. تا کی میخواهی با چشم مهربانی به حال ناصر نگاه نکنی؟
هوش مصنوعی: ای معشوق سروقامت، اگر با دلباختگان همسخن نمیشوی، دستکم وقتی از کنار ما میگذری نگاهی به ما بینداز.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عیار یار دلبری با غمزه و جان دلبری
کردی ز جانم دل بری زان چشمکان عبهری
فصل بهاران شد ببین بستان پر از حور و پری
گویی سلیمان بر سپه عرضه نمود انگشتری
رومیرخان ماهوش زاییده از خاک حبش
چون نومسلمانان خوش بیرون شده از کافری
گلزار بین گلزار بین در آب نقش یار بین
[...]
آخر نگاهی باز کن وقتی که بر ما بگذری
یا کبر منعت میکند کز دوستان یاد آوری
هرگز نبود اندر ختن بر صورتی چندین فتن
هرگز نباشد در چمن سروی بدین خوش منظری
صورتگر دیبای چین گو صورت رویش ببین
[...]
ترک من و آشوبِ دل خاتونِ ماه خاوری
بُغناق برگیر و بنه بر سر کلاه کافری
بر دوش زلفت چون زره بگشاده از ابرو گره
برده ز هفت اختر فره بسته قبایِ ششتری
بار و برت سیب و عنب نوشینْ دهان تریاکْ لب
[...]
ای چهرهٔ زیبای تو رشکِ بتانِ آزری
هر چند وصفت میکنم، در حسن از آن زیباتری
هرگز نیاید در نظر نقشی ز رویت خوبتر
شمسی ندانم یا قمر، حوری ندانم یا پری
آفاق را گردیدهام، مهر بتان ورزیدهام
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.