نگارا دلبرا چابک سوارا
بتا کافردلا بیرحم یارا
به جان تو که بیتو زار زارم
بکن رحمی مکن دوری خدا را
مکن دوری مجوی از من جدایی
که هجرانت پریشان کرد ما را
فراق دوستان ناخوش بلایی است
خدایا کس مبیناد این بلا را
نه وصلت میدهد یک روز دستی
نه هجرت میکند یک دم مدارا
نیایی و نیاید یادت از من
فرامش کردهای گویی وفا را
قضا گر داد من نستاند از تو
به درد دل بسوزانم قضا را
سزای عشق نبود هر هوسناک
مده ره عاشقان ناسزا را
که گر باد صبا گردد به گردت
ز غیرت پی کنم باد صبا را
چو ناصر عاشقی باید مصفا
که داند قیمت حسن و صفا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از بیرحمی و دوری معشوق مینالد و از او میخواهد که جدایی نجوید، زیرا فراق بلایی سخت است و معشوق وفا را فراموش کرده است. سپس لحن او به گلایه و غیرت میگراید: تهدید میکند که با سوز دل قضا را بسوزاند و از معشوق میخواهد هوسبازان را راه ندهد. در پایان، ناصر خود را عاشقی پاکدل و قدرشناسِ زیبایی معشوق معرفی میکند.
هوش مصنوعی: شاعر معشوق را با صفتهای گوناگون صدا میزند: ای نگار و دلبر و سوارکار چابک، ای بتِ سنگدل و یارِ بیرحم.
هوش مصنوعی: به جان تو سوگند که بی تو سخت نالان و بیچارهام. تو را به خدا رحم کن و از من دوری نکن.
هوش مصنوعی: از من دوری مکن و جدایی مخواه، زیرا دوری تو مرا آشفته و پریشان کرده است.
هوش مصنوعی: جدایی از دوستان بلای تلخ و ناگواری است. خدایا، هیچکس گرفتار این بلا نشود.
هوش مصنوعی: وصال تو حتی یک روز به دستم نمیآید و هجران تو حتی یک لحظه با من مدارا نمیکند.
هوش مصنوعی: نه به نزد من میآیی و نه به یاد من میافتی. گویی وفاداری را به کلی فراموش کردهای.
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت انصاف مرا از تو نگیرد، با آه و سوز دلم خودِ قضا و تقدیر را میسوزانم.
هوش مصنوعی: هر هوسبازی شایستهٔ عشق نیست. عاشقانِ ناشایست را به نزد خود راه مده.
هوش مصنوعی: من چنان غیرتمندم که اگر باد صبا هم گرد تو بگردد، از روی غیرت پای آن را قطع میکنم.
هوش مصنوعی: عاشقی پاکدل مانند ناصر لازم است که ارزش زیبایی و پاکیِ معشوق را بشناسد. شاعر با این سخن خود را شایستهٔ عشق او میداند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به حق نالم ز هجر دوست زارا
سحرگاهان چو بر گلبن هَزارا
قضا گر داد من نستاند از تو
ز سوز دل بسوزانم قضا را
چو عارض برفروزی میبسوزد
[...]
خداوندا بگردانی بلا را
ز آفتها نگه داری تو ما را
سپاس و آفرین آن پادشا را
که گیتی را پدید آورد و ما را
سر و سرهنگ، میدان وفا را
سپهسالار و سرخِیلْ انبیا را
نصیبی ده ز گنج خود گدا را
نوائی ده بلطفت بی نوارا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.