لَنا قَلَقٌ و هُم کانوا جوارا
فکیفَ اذا تَباعَدنا الدِّیارا
قضای ایزد و تقدیر یزدان
ز ما بیگانه کرد آن آشنا را
فَطارَ الصَّبرُ مِنّا حینَ وَلّی
و سارَ القلبُ مَعهُ حَیثُ سارا
شود جیحون کنارم زآب دیده
چو یاد آرد دل آن ترک خطا را
قالی (؟) ساعة الا و حیثُ
صبا باتَ اِلهیا و اِدکارا
زبانی گرددم هر موی و گویم
چو باشد گرد کویش طوف ما را
و ما حُبُّ الدّیارِ شَغَفنَ قلبی
ولِکن حُبُّ مَن سَکَنَ الدّیارا
چو عاشق کاو لب معشوق بوسد
اُقَبِّلُ ذاالجِدارِ و لاَالجِدارا
ز چشمم تا که رویش گشت پنهان
شد آن راز نهانم آشکارا
فیا لِلهِ قَد فاضِت دُمُوعی
فمایَبقی بِحار و اصطِبارا
نه صبرم ماند و نی طاقت نه آرام
بکن رحمی مکن دوری خدارا
یَمیلُ إلی مَنازِلکُم فُوادی
عُدُولاً عَن سِواکُم و آزوِرارا
چو مقصود دل از عالم شمایید
بریدیم از همه عالم شمارا
نُصیِّرُ فی تَصَرُّفِکم اُموری
فَنُعطِی الحکمَ فیها والخِیارا
اگر خواهی تو با ناصر وفا کن
وگر خواهی مضاعف کن جفا را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل ملمّع است و بیتهای عربی و فارسی در آن یک در میان آمدهاند. موضوع آن درد دوری از یاری است که به تقدیر الهی از عاشق جدا شده است. شاعر از رفتن صبر، اشک فراوان و فاش شدن راز عشقش میگوید و با تضمین شعر مجنون، دلبستگی به دیار را از دلبستگی به ساکن آن جدا میکند. در پایان، از همهٔ عالم بریده و همهٔ کارش را به یار میسپارد و میگوید وفا و جفای او را به یکسان میپذیرد.
هوش مصنوعی: وقتی آنان همسایهٔ ما بودند هم بیقرار و پریشان بودیم؛ پس اکنون که خانههایمان از هم دور شده، حال ما چگونه خواهد بود؟
هوش مصنوعی: حکم و تقدیر خداوند آن یار آشنا را از ما جدا و با ما بیگانه کرد.
هوش مصنوعی: وقتی یار روی برگرداند و رفت، صبر از ما پر کشید و دلم هر جا که او رفت همراهش رفت.
هوش مصنوعی: هر بار که دل آن ترکِ خطایی را به یاد میآورد، از اشک چشمم دامن و کنارم مانند رود جیحون میشود. «خطا» هم به سرزمین ختا اشاره دارد و هم شاید به خطاکاری و بیوفایی یار.
هوش مصنوعی: متن این بیت مخدوش است. معنای احتمالی آن این است که هیچ ساعتی بر من نمیگذرد مگر آنکه شب را با شیفتگی و یاد یار به صبح میرسانم.
هوش مصنوعی: وقتی گرد کوی یار طواف میکنم، هر مویم زبانی میشود و به ستایش و راز و نیاز سخن میگویم.
هوش مصنوعی: دلم شیفتهٔ آن دیار و خانهها نشده است، بلکه دلباختهٔ کسی است که در آن دیار ساکن است. این بیت تضمینی از شعر منسوب به مجنون است.
هوش مصنوعی: همانگونه که عاشق لب معشوق را میبوسد، من نیز دیوارهای کوی او را یکی پس از دیگری میبوسم.
هوش مصنوعی: از وقتی که روی یار از چشمم پنهان شد، راز عشق نهانیام آشکار شد؛ یعنی گریه و بیتابیام عشقم را فاش کرد.
هوش مصنوعی: به خدا سوگند اشکم چنان سرریز شده که دریاها در برابرش چیزی نیستند و دیگر صبری برایم نمانده است.
هوش مصنوعی: نه صبر برایم مانده، نه توان و نه آرامش. ای یار، رحم کن و تو را به خدا از من دوری مکن.
هوش مصنوعی: دلم به سوی خانه و منزل شما میل میکند و از دیگران روی میگرداند و دوری میجوید.
هوش مصنوعی: چون از همهٔ جهان تنها شما مقصود دل ما هستید، به خاطر شما از همهٔ عالم بریدیم.
هوش مصنوعی: همهٔ کارهایم را به دست شما میسپارم و اختیار و حکم آنها را به شما وامیگذارم.
هوش مصنوعی: ناصر خطاب به یار میگوید: اگر بخواهی با من وفا کن و اگر بخواهی جفایت را دو چندان کن؛ من به هر دو تسلیمم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
به حق نالم ز هجر دوست زارا
سحرگاهان چو بر گلبن هَزارا
قضا گر داد من نستاند از تو
ز سوز دل بسوزانم قضا را
چو عارض برفروزی میبسوزد
[...]
خداوندا بگردانی بلا را
ز آفتها نگه داری تو ما را
سپاس و آفرین آن پادشا را
که گیتی را پدید آورد و ما را
سر و سرهنگ، میدان وفا را
سپهسالار و سرخِیلْ انبیا را
نصیبی ده ز گنج خود گدا را
نوائی ده بلطفت بی نوارا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.