طوطی آمد با دهان پر شکر
در لباس فستقی با طوقِ زر
پشه گشته باشه‌ای از فر او
هر کجا سرسبزیی از پر او
در سخن گفتن شکرریز آمده
در شکر خوردن پگه خیز آمده
گفت: هر سنگین‌دل و هر هیچ‌کس
چون منی را آهنین سازد قفس
من در این زندانِ آهن مانده باز
زآرزوی آب خضرم در گداز
خضر مرغانم، از آنم سبزپوش
بوک دانم کردن آب خضر نوش
من نیارم در بر سیمرغ تاب
بس بود از چشمهٔ خضرم یک آب
سر نهم در راه چون سوداییی
می‌روم هر جای چون هر جاییی
چون نشان یابم ز آب زندگی
سلطنت دستم دهد در بندگی
هدهدش گفت: ای ز دولت بی‌نشان!
مرد نبود هرک نبود جان‌فشان
جان ز بهر این به کار آید تو را
تا دمی در خورد یار آید تو را
آب حیوان خواهی و جان‌دوستی
رو که تو مغزی، نداری پوستی
جان چه خواهی کرد؟ بر جانان فشان
در ره جانان چو مردان جان فشان
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: طوطی به زندگی در قفس و آرزوی آزادی‌اش اشاره می‌کند و با زیبایی و شیرینی سخن می‌گوید. او از زندگی در بند و تمنای آب زندگی و خوشبختی سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که آزادی و زندگی شاداب برایش چقدر مهم است. هدهد به طوطی می‌گوید که جان فشانی برای رسیدن به آرزوهای واقعی ضرورت دارد و حقیقت زندگی را در قربانی کردن جان برای دوست واقعی می‌داند. این گفتگو بیانگر اهمیت تلاش و فداکاری در pursuit of true happiness و زندگی معنا‌دار است.
هوش مصنوعی: طوطی با دهانی پر از شکر و پوشیده در لباسی سبز رنگ و با دایره‌ای از طلا بر گردن آمد.
هوش مصنوعی: پشه به رنگ سبز و خوشبو در اثر زیبایی و لطافت او (طوطی) در هر جایی که سرسبزی و تازگی وجود داشته باشد، حضور پیدا کرده است.
هوش مصنوعی: در صحبت کردن، سخنان شیرینی به کار رفته، اما در عمل و زندگی، او هنگام نوشیدن شکر، به نوعی لذت‌طلبی و حرص نشان داده است.
هوش مصنوعی: گفت: هر شخص بی‌احساس و بی‌ارزشی مثل من را قفس، که از آهن ساخته شده، سخت و محکم می‌کند.
هوش مصنوعی: من در این قفس آهنی مانده‌ام و بی‌تابی می‌کنم به خاطر آرزویم برای آب خضر که در آن زندگی جاودان وجود دارد.
هوش مصنوعی: خضر، که به عنوان نگهبان و سرچشمهٔ زندگی و آگاهی شناخته می‌شود، مرغان من هستند و من نیز به خاطر دانش و آگاهی‌ام، در لباس سبز ظاهر شده‌ام؛ زیرا می‌دانم که نوشیدن آب خضر، چه تأثیری بر زندگی می‌گذارد.
هوش مصنوعی: من نمی‌توانم در برابر سیمرغ (پرنده‌ای افسانه‌ای) تاب بیاورم، زیرا فقط یک قطره از چشمهٔ خضر (چشمه‌ای که نماد دانش و زندگی پایدار است) برای من کافی است.
هوش مصنوعی: من با آرزوی رسیدن به سیمرغ، به هر جایی که بروم، سرم را در راه می‌گذارم و مانند یک دیوانه در پی هدف خود حرکت می‌کنم.
هوش مصنوعی: وقتی به نشانه‌ای از آب زندگی برسم، سلطنت و قدرت در دستانم خواهد بود، اگرچه در خدمت و بندگی دیگران باشم.
هوش مصنوعی: هدهد به او گفت: ای کسی که به خاطر بی‌نشان بودن دولتت، در زحمت هستی! مرد واقعی کسی نیست که جانش را بیهوده فدای چیزی کند.
هوش مصنوعی: جان تو برای این زندگی به کار می‌آید که لحظه‌ای همراه دوستت باشد.
هوش مصنوعی: اگر به دنبال آب حیات و دوستی با جان هستی، باید بدانی که تو روحی هستی بدون بدن؛ یعنی، تنها داشتن جان کافی نیست و باید به وجود مادی و حرکات واقعی نیز توجه کنی.
هوش مصنوعی: اگر خواهان عشق و وصال محبوبی (جانان) هستی، باید جان خود را فدای او کنی و همچون مردان دلیر، در راه عشق او جان به خطر بیاندازی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۸ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۱ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.