|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
مفشان سر زلف خویش سرمست
دستی بر نه که رفتم از دست
دریاب مرا که طاقتم نیست
انصاف بده که جای آن هست
تا نرگس مست تو بدیدم
از نرگس مست تو شدم مست
ای ساقی ماه‌روی برخیز
کان آتش تیز توبه بنشست
در ده می کهنه ای مسلمان
کین کافر کهنه توبه بشکست
در بتکده رفت و دست بگشاد
زنار چهار گوشه بربست
دردی بستد بخورد و بفتاد
وز ننگ وجود خویشتن رست
عطار درو نظاره می‌کرد
تا زین قفس فنا برون جست
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از سرمستی و عشق به معشوق سخن می‌گوید. او از درد و رنج دلبستگی به معشوقش می‌نالد و طلب کمک می‌کند، زیرا تحمل این عشق برایش دشوار است. شاعر احساس می‌کند که خود را در بند و قفس وجود خویش گرفتار کرده و از آن نجات می‌خواهد. در این میان، او به تصویر ساقی و حال و هوای مستی اشاره می‌کند و در نهایت، به آزادی و رهایی از آن قفس می‌اندیشد. عشق و عشق‌ورزی در این غزل در کنار توبه و رهایی از ننگ وجود مطرح می‌شود.
هوش مصنوعی: موی خود را به دور سرم نپیچ و مرا نشکن، زیرا که با عشق تو از دست رفته‌ام و دیگر نمی‌توانم تاب بیاورم.
هوش مصنوعی: به من کمک کن، زیرا دیگر طاقت این شرایط را ندارم. بر من انصاف داشته باش که جایی برای استراحت و نجات من وجود دارد.
هوش مصنوعی: وقتی نرگس زیبای تو را دیدم، از شوری و زیبایی‌ات مست و سرمست شدم.
هوش مصنوعی: ای ساقی زیبا و خوش‌چهره، برخیز که آتش شدید و سوزانی که در دل من از توبه زنده شده بود، خاموش شده است.
هوش مصنوعی: در ده قدیمی و کهنه‌ای، یک مسلمان به خاطر کافر قدیمی که توبه‌اش را شکسته، دچار پریشانی شده است.
هوش مصنوعی: او (مست) به میخانه رفت و خود را رها کرد، از بستن زنار (اعتقاد به دین) که نماد شرک است، آزاد شد.
هوش مصنوعی: او (شخصی در بتکده) دردی را از خود دور کرد و افتاد، و از شرم وجود خودش رهایی یافت.
هوش مصنوعی: عطار به او (درد) نگاه می‌کرد تا از این قفس فانی (دنیا) رهایی یابد و بیرون بپرد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
گرمابه سه داشتم به لوهور
وین نزد همه کسی عیان است
امروز سه سال شد که مویم
مانندهٔ موی کافرانست
بر تارک و گوش و گردن من
[...]
زان چشم پر از خمار سرمست
پر خون دارم دو دیده پیوست
اندر عجبم که چشم آن ماه
ناخورده شراب چون شود مست
یا بر دل خسته چون زند تیر
[...]
آن کز می خواجگی است سرمست
بر وی نزنند عاقلان دست
بی‌آنکه کسی فکند او را
از پایهٔ خود فروفتد پست
مرغی که تواش همای خوانی
[...]
تا در نفسم عنایتی هست
فتراک تو کی گذارم از دست
ذاتی که چو بخت نور جان است
جانی که چو بخت خود جوان است
از لطف بهار در بهار است
وز فضل جهان در جهان است
در ناصح دین مگر یقین است
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.