|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
دلی کامد ز عشق دوست در جوش
بماند تا قیامت مست و مدهوش
ز بسیاری که یاد آرد ز معشوق
کند یکبارگی خود را فراموش
بر امّید وصال دوست هر دم
قدح‌ها زهر ناکامی کند نوش
برون آید ز جمع خودنمایان
بیندازد ردای و فوطه از دوش
اگر بی دوست یک دم زو برآید
شود در ماتم آن دم سیه‌پوش
فروماند زبان او ز گفتن
بماند تا ابد حیران و خاموش
درین اندیشه هرگز نیز دیگر
بننشیند دل عطار از جوش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق عمیق و حیات‌بخش نسبت به محبوب می‌پردازد. دل عاشق همیشه در تلاطم و شور و عشق نسبت به معشوق است و حتی یادآوری او باعث فراموشی خود و دنیای مادی می‌شود. امید به وصال محبوب، از هر ناکامی به‌عنوان نوشی تلخ یاد می‌شود. شاعر بیان می‌کند که در غیاب معشوق، دل بی‌تاب شده و در ماتم او سیاهپوش می‌شود. در انتها، عطار به این نتیجه می‌رسد که دل او هرگز از عشق و اشتیاق نسبت به این عشق رها نخواهد شد.
هوش مصنوعی: دل از عشق معشوق پرشور و شوق است و تا قیامت باید در حالت شادابی و سرمستی باقی بماند.
هوش مصنوعی: اگر کسی به‌قدر کافی به یاد معشوق باشد، در یک لحظه قادر است خود را فراموش کند.
هوش مصنوعی: برابر امید رسیدن به معشوق، هر لحظه از شراب (قدح‌ها) می‌نوشد که تلخی ناکامی را به همراه دارد.
هوش مصنوعی: آن کس که به جمع خودنمایان می‌پیوندد، وقتی از آنها جدا شود، ردای زیبا و پوشش خود را به زمین می‌اندازد.
هوش مصنوعی: اگر کسی یک لحظه از دوستش دور شود، در آن لحظه به حدی غمگین و ناراحت می‌شود که همچون عزاداران، لباس سیاه بر تن می‌کند.
هوش مصنوعی: عطار می‌گوید که زبانش ناتوان از بیان احساساتش می‌شود و برای همیشه در حیرت و سکوت باقی می‌ماند.
هوش مصنوعی: دل عطار هرگز نمی‌تواند از این فکر و اندیشه آرام گیرد و ساکن شود و همیشه در حال جنبش و شور و شوق است.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بود زودا، که آیی نیک خاموش
چو مرغابی زنی در آب پاغوش
چو شاهِ روم بود آن رویِ نیکوش؛
دو زلفش پیشِ او چون دو سیه‌پوش.
چه رسم‌ست آن نهادن زلف بر دوش
نمودن روز را در زیر شب‌پوش
گه از بادام کردن جعبهٔ نیش
گه از یاقوت کردن چشمهٔ نوش
برآوردن برای فتنهٔ خلق
[...]
خداوندا زدوران زمانه
دلم از غصه چون دیگ است در جوش
همی سوزد جهان هر ساعتم دل
همی مالد فلک هر لحظه ام گوش
دراین فکرت چگونه خوش بود دل
[...]
چو زخمه راندی از کین سیاوش
پر از خون سیاوشان شدی گوش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.