مست شدم تا به خرابات دوش
نعره‌زنان رقص‌کنان دردنوش
جوش دلم چون به سر خم رسید
زآتشِ جوشش دلم آمد به جوش
پیر خرابات چو بانگم شنید
گفت درآی ای پسر خرقه‌پوش
گفتمش ای پیر چه دانی مرا
گفت ز خود هیچ مگو شو خموش
مذهب رندان خرابات گیر
خرقه و سجاده بیفکن ز دوش
کم زن و قلاش و قلندر بباش
در صف اوباش برآور خروش
صافی زهاد به خواری بریز
دردی عشاق به شادی بنوش
صورت تشبیه برون بر ز چشم
پنبهٔ پندار برآور ز گوش
تو تو نه‌ای چند نشینی به خود
پردهٔ تو بردر و با خود بکوش
قعر دلت عالم بی‌منتهاست
رخت سوی عالم دل بر بهوش
گوهر عطار به صد جان بخر
چند بود پیش تو گوهر فروش
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از تجربه‌ی شگفت‌انگیز و شورانگیز خود در خرابات می‌گوید. او در حال مستی و رقص، به جوش و خروش درآمده و دلش شعله‌ور شده است. پیر خرابات او را فرا می‌خواند و به او می‌آموزد که از خودپرستی و وابستگی به بیرون دست بکشد و در مسیری نو حرکت کند. او توصیه می‌کند که به جوهر وجودی خود پی ببرد و از قید و بندهای ظاهری رها شود. این اشعار به جستجوی حقیقت و شناخت درونی انسان پرداخته و دعوت به تجلی درون دارد.
هوش مصنوعی: در شب گذشته، به حالتی مستانه به میخانه رفتم و با صدای بلند و رقصیدن، درد دل خود را ابراز کردم.
هوش مصنوعی: زمانی که احساسات و شور درونی‌ام به اوج خود رسید و در نقطهٔ اوج قرار گرفت، از شدت این هیجان و آتش درون، وجودم به حرکت و جنبش درآمد.
هوش مصنوعی: پیر خرابات (کسی که درویشی و الکمی را در محفل خماری نشان می‌دهد) وقتی صدای من را شنید، گفت: «بیا داخل، ای جوانی که لباس درویشی بر تن داری.
هوش مصنوعی: به پیر خرابات گفتم، ای پیر، تو مرا چه می‌دانی؟ او پاسخ داد که به خودت فکر نکن و خاموش باش.
هوش مصنوعی: رندان معتقد به زندگی آزاد و بی‌قید و بند، در میخانه‌ها (خرابات) به عبادت نمی‌پردازند و بهتر است لباس‌هایی مانند خرقه و سجاده را که نماد دین و بندگی هستند، از دوش خود بردارند.
هوش مصنوعی: به جمع هرزگان و بی‌دردها نپیوند و خود را از فقر و بی‌نظمی دور نگه‌دار، بلکه همچون رندان و بی‌سر و پاها در صف افرادی که شور و هیجان دارند، آواز بلند کن و خود را در صحنه زندگی مطرح کن.
هوش مصنوعی: زاهدان پاک و عابد، شراب را با خوار شمردن در دل بریزند، اما عشق واقعی را باید با سرور و شادمانی نوشید.
هوش مصنوعی: این بیت به ما می‌گوید که باید از ظواهر و ظرافت‌ها دور شوی و به حقیقت و واقعیت وجود خود توجه کنی. به جای اینکه در توهمات و افکار کذایی غرق باشی، باید به درون خود نگاه کنی و از هر نوع پند و نصیحت بی‌مورد دوری کنی.
هوش مصنوعی: تو خودت نیستی؛ چراکه در خودت نشسته‌ای و پرده‌ای میان خود و حقیقت کشیده‌ای. به جای این کار، سعی کن با خودت روبرو شوی.
هوش مصنوعی: عمق دل تو جهانی بی‌پایان است؛ برای اینکه به یاد من باشی، به سمت دنیای دل خودت برو.
هوش مصنوعی: ای عطار، گنجینه‌ای که تو داری (گوهر عطار) را با جان‌های بسیاری می‌توان خرید، اما چند بار باید این گنج را نزد تو به فروش برسانند؟
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
می که فریدون نکند با تو نوش
رشته ضحاک برآرد ز دوش
شد سحر ای ساقی ما نوش، نوش
ای ز رخت در دل ما جوش، جوش
بادهٔ حمرای تو همچون پلنگ
گرگ غم اندر کف او موش، موش
چونک برآید به قصور دماغ
[...]
گر یکی از عشق برآرد خروش
بر سر آتش نه غریب است جوش
پیرهنی گر بدرد زاِشتیاق
دامن عفوش به گنه بربپوش
بوی گل آورد نسیم صبا
[...]
پیر خرابات به من گفت دوش
ای پسر از خویش مگوی و خموش
گر سر ما داری و پروای ما
ناز مکن درد کش و دُرد نوش
سوخته باید که بود مرد کار
[...]
دزد متاع من و با من به جوش
شان به زبان آوری و من خموش
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.