گر راندیم ز بزم و شدی همنشین غیر
بر من گذشت لیک طریق وفا نبود
گلچین بباغ اندر و بلبل برون در
خود رسم تازه ایست نخست این بنا نبود
ما آشیان بگوشهٔ بامت گرفتهایم
رحمی که ظلم صید حرم را روا نبود
کی یار هست چون من رند گدای را
در درگهی که راه نسیم صبا نبود
عمریست خاکسار به راهش فتادهایم
او را ز ناز گوشهٔ چشمی بما نبود
اسرار کام هیچکسی یار ما نداد
منصور وار تا که بدار فنا نبود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از یاری گله میکند که او را از بزم رانده و دیگری را همنشین کرده است، و این را خلاف وفا و رسمی نوپیدا میداند. او خود را پرندهٔ پناهنده به حرم و خاکسار راه یار میخواند که حتی نگاهی از او نمیبیند. در بیت پایانی نتیجه میگیرد که وصال تنها نصیب کسی میشود که مانند منصور حلاج در راه عشق از هستی خود بگذرد و فانی شود.
هوش مصنوعی: اگر مرا از بزم خود راندی و با دیگری همنشین شدی، این رنج بر من گذشت و تحملش کردم، اما این کار راه و رسم وفاداری نبود.
هوش مصنوعی: اینکه گلچین در درون باغ باشد و بلبل پشت در بماند رسمی تازه است و از آغاز چنین بنیادی نبود؛ یعنی بیگانه را راه دادن و عاشق را بیرون راندن رسمی نوپیداست.
هوش مصنوعی: ما در گوشهٔ بام تو آشیانه گرفتهایم؛ بر ما رحم کن، زیرا ستم کردن بر پرندهای که در حرم پناه گرفته روا نیست و شکار در حرم حرام است.
هوش مصنوعی: چگونه رند گدایی مانند من به درگاه یار راه یابد، درگاهی که حتی نسیم صبا نیز به آن راه ندارد؟
هوش مصنوعی: عمری است که با فروتنی و خاکساری بر سر راه او افتادهایم، اما او از روی ناز حتی نیمنگاهی هم به ما نینداخت.
هوش مصنوعی: ای اسرار، یار ما کام و مراد هیچکس را برنیاورد، مگر آنکه کسی مانند منصور حلاج بر دار فنا رفته و از خود گذشته باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
اندر زمانه شاه جهان تا جهان بود
سلطان ابوالملوک ملک ارسلان بود
اندر زمانه شاه جهان تا جهان بود
سلطان ابوالملوک ملک ارسلان بود
اندر زمانه شاه جهان تا جهان بود
[...]
پاینده باد دولت تو تا جهان بود
چونانکه آنچه خواهی از بخت آن بود
امروز هر نثار که کمتر ز جان بود
نه در خور جلالت این آستان بود
گویم کرامت است، چو خورشید روشن است
گویم قیامت است، دلیلش عیان بود
زیرا که بازگشت روان سوی کالبد
[...]
یاری کس از کرشمه و خوبی نشان بود
از وی وفا مجوی که نامهربان بود
زانجا که هست خنده گل بلبل خراب
بر حق بود که عاشق روی چنان بود
ای آفتاب، بار دگر چون توانت دید
[...]
کم خور غم تنی که حیاتش بجان بود
چیزی طلب که زندگی جان بآن بود
هیچش ز تخم عشق معطل روا مدار
تا در زمین جسم تو آب روان بود
آنکس رسد بدولت وصی که مر ورا
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.