تا در طریق عشق تو من جان فشان شدم
بی جان شدم ولیک جهان در جهان شدم
زان دم که باختم دل و جان در قمار عشق
از هر چه عقل فرض کند، بیش از آن شدم
شهباز همتم چو پر و بال برگشاد
بالاتر از زمین و زمان و مکان شدم
تا با نشان شوم مگر از یار بی نشان
نام و نشان گذاشتم و بی نشان شدم
چون در فنا ز هستی خود نیست آمدم
در عالم بقا بخدا جاودان شدم
تا گشته ام گدای گدایان کوی تو
در ملک فقر پادشه شه نشان شدم
آزاده چون که گشت اسیری ز قید خویش
مطلق بکوی عشق و جنون داستان شدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی بیان سیر سالک از جانفشانی در راه عشق تا رسیدن به فنا و بقاست. شاعر میگوید با باختن دل و جان، رها کردن نام و نشان و گدایی در کوی معشوق، از عقل و زمان و مکان فراتر رفت و در فقر پادشاه شد. در بیت پایانی، اسیری که از بند خودی آزاد شده، خود را افسانهٔ کوی عشق و جنون میخواند.
هوش مصنوعی: از وقتی که در راه عشق تو جانم را نثار کردم، جان خود را از دست دادم، اما به جای آن جهانی بر جهانی افزوده شد و وجودی بیکران یافتم.
هوش مصنوعی: از آن لحظه که دل و جانم را در قمار عشق باختم، به مرتبهای رسیدم که از هر چه عقل بتواند تصور کند فراتر است.
هوش مصنوعی: وقتی همت بلند من مانند شاهباز بال گشود، از زمین و زمان و مکان بالاتر رفتم و از قید عالم مادی رها شدم.
هوش مصنوعی: به این امید که از یار بینشان نشانی بیابم، نام و نشان خود را رها کردم و خودم نیز بینشان شدم؛ یعنی رسیدن به حق بینشان جز با رها کردن هستی خود ممکن نیست.
هوش مصنوعی: چون در مقام فنا از هستی خود نیست شدم، به خدا سوگند در عالم بقا جاودانه گشتم؛ اشاره به این اصل عرفانی که فنا مقدمهٔ بقا بالله است.
هوش مصنوعی: از وقتی که گدای گدایان کوی تو شدهام، در سرزمین فقر پادشاهی شدم که شاهان را بر تخت مینشاند.
هوش مصنوعی: چون اسیری از بند خودی آزاد شد، بهطور کامل در کوی عشق و دیوانگی زبانزد و افسانه شد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم
خون دلم بخوردی و در خورد جان شدم
چون کرمپیله، عشق تنیدم به خویش بر
چون پرده راست گشت من اندر میان شدم
دیگر که داندم چو من از خود برآمدم
[...]
هر چند پیر و خستهدل و ناتوان شدم
هر گَه که یادِ رویِ تو کردم جوان شدم
شکرِ خدا که هر چه طلب کردم از خدا
بر مُنتهایِ همتِ خود کامران شدم
ای گُلبُن جوان! بَرِ دولت بخور که من
[...]
گر چون برنج پیر و چو نان ناتوان شدم
هر گه که بوی قلیه شنیدم جوان شدم
پالوده داشتم هوس اکنون هزار شکر
«بر منتهای همت خود کامران شدم .»
اسرارها که در دل گیپا نهاده اند
[...]
تا از هوای مغبچگان ناتوان شدم
در دیر خاک درگه پیر مغان شدم
خاک ره من اهل نظر سرمه میکنند
زاندم که خاک درگه آن آستان شدم
پیرانه سر اگر نه جوانیست در سرم
[...]
دور از درت به تیغ نه از بهر جان شدم
اندیشه از ملال تو کردم از آن شدم
پایم ندید رفتن ازان در چو راندی ام
گویی گداختم همه تن تا روان شدم
بس در پی وصال تو میگشتم و نشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.