غباری گردم و روزی بدامان تو بنشینم
شوم آئینه و بر کام دل روی ترا بینم
شوم ابریشم و در جامه ات خود را کنم پنهان
که افتد اتفاق بوسه بر آن دست سیمینم
من آن فرهادم و یکدل هوس پیشه نیم خسرو
نه سودای شکر دارم که خوش در خواب شیرینم
مگو بی دین بود عاشق نیم این طعن را لایق
که شد محراب و میخانه بود عشق بتان دینم
مناز ای آسمان بر ماه و پروینت که بی آن مه
به هر شب اوفتد از چشم تر صد عقد پروینم
سری از تن برآوردم چو گو چندین قفا خوردم
کنون بی سرهمی آیم ببخش ایشه که مسکینم
شب رحلت ببالین گر کسی را شمع افروزند
به آن امید میمیرم که باشی شمع بالینم
اگر چه بلبلم گل را بهنگام نواخوانی
بتیمارم چو ناید گل چو بوتیمار بنشینم
مبادا تا گلی بینم بگلزار جهان جز تو
بگرد چشم هر شب از مژه خاشاک میچینم
چو سفتم گوهر مدح علی با خامه آشفته
سزد گر میر بزم امشب گشاید لب به تحسینم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل آرزو میکند غبار و آینه و ابریشم شود تا به معشوق نزدیک باشد، و خود را فرهادی وفادار در برابر خسرو هوسباز میشمارد. او عشق زیبارویان را دین خود میداند و از اشکهای شبانه، مرگ به امید حضور یار و دوری چشم از دیگران سخن میگوید. در بیت پایانی غزل به ستایش علی میرسد و شاعر از سرور بزم چشم تحسین دارد.
هوش مصنوعی: آرزو دارم غباری شوم و روزی بر دامن تو بنشینم، یا آینهای شوم تا هر چه دلم بخواهد روی تو را ببینم.
هوش مصنوعی: آرزو دارم ابریشم شوم و خود را در جامهٔ تو پنهان کنم، تا شاید پیش آید که بر آن دست سپید و سیمگونت بوسه بزنم.
هوش مصنوعی: من چون فرهاد عاشقی یکدل و وفادارم، نه چون خسرو هوسباز؛ در پی شکر نیستم، زیرا با خیال شیرین در خوابی خوش فرو رفتهام. شکر و شیرین به دو معشوق خسرو نیز اشاره دارد.
هوش مصنوعی: نگو که عاشق بیدین است، من سزاوار این طعنه نیستم؛ عشق زیبارویان برای من هم محراب است و هم میخانه و همین دین من است.
هوش مصنوعی: ای آسمان، به ماه و پروین خود فخر مفروش؛ زیرا من بی آن یار ماهرو هر شب از چشم گریانم صدها رشته اشک چون خوشهٔ پروین فرو میریزم.
هوش مصنوعی: مانند گوی سر برافراشتم و از این رو بارها از پشت سر ضربه خوردم؛ اکنون بیسر و ناتوان نزد تو میآیم، ای شاه، بر من ببخشای که بیچارهام.
هوش مصنوعی: اگر در شب مرگ بر بالین کسی شمع روشن کنند، من به این امید جان میدهم که تو شمع بالین من باشی.
هوش مصنوعی: هر چند هنگام نغمهخوانی برای گل چون بلبلم، اما اگر گل به غمخواریام نیاید، مانند مرغ بوتیمار غمگین و خاموش مینشینم.
هوش مصنوعی: برای آنکه در گلزار جهان گلی جز تو نبینم، هر شب با مژههایم خار و خاشاک پیرامون چشمم را برمیچینم؛ یعنی چشم را از دیدن جز تو پاک نگه میدارم.
هوش مصنوعی: اکنون که آشفته با قلم خود گوهر ستایش علی را سفته است، شایسته است که امشب سرور بزم زبان به تحسین او بگشاید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ز دستم بر نمیخیزد که یک دم بی تو بنشینم
به جز رویت نمیخواهم که روی هیچ کس بینم
من اول روز دانستم که با شیرین درافتادم
که چون فرهاد باید شست دست از جان شیرینم
تو را من دوست میدارم خلاف هر که در عالم
[...]
مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم
ز لبهای تو می نوشم ز رخسار تو گل چینم
شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم
اگر اقبال بنهادی ز زانوی تو بالینم
مرا گر بی توام غم نیست از هجران و تنهایی
[...]
چه خوشتر دولتی زینم که دایم با تو بنشینم
که سیری نیست از رویت مرا چندان که میبینم
به چشم ناتوان زین سان که بردی خوابم از مژگان
نبیند که به خواب اکنون که آید سر به بالینم
شب هجرانت از هر سو فشاندم اشک دور از تو
[...]
تو را ای ماه مهرافروز چندانی که میبینم
نخواهد در کنار آمد به جز اشک چو پروینم
مرا مستی بود آئین و آئینه می روشن
مگر آن لعبت ساقی نماید رو در آئینم
گریبان میدرم چون گل به بوی سنبل زلفت
[...]
به مژگان سیَه کردی هزاران رِخنه در دینم
بیا کز چَشمِ بیمارت هزاران دَرد برچینم
الا ای همنشینِ دل که یارانت بِرَفت از یاد
مرا روزی مباد آن دَم که بی یادِ تو بنشینم
جهان پیر است و بیبنیاد از این فرهادکُش فریاد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.