با همه کثرت چه شد تا دم زتنهائی زدم
یا باین زشتی چرا من لاف زیبائی زدم
کنده ام با کز لک توحید چون چشم دوبین
با همه کثرت از آن نوبت زیکتائی زدم
عشق بر یأجوج عقلم چون سکندر سد به بست
پشت پا بر طارم این کاخ مینائی زدم
پنبه بودم رشته گشتم در کف نساج صنع
حلقه ها بر حلق عجب و کبر و خورائی زدم
رام گشته توسن عقلم چو رایض گشت عشق
خوش بپای نفس پا بند شکیبائی زدم
شد فلاطون خم نشین و بحر حکمت شد دلش
من ببحرمی فتادم لاف دانائی زدم
گوهر حب علی پروده ام تا در صدف
طعنها بر لؤلؤ لالای دریائی زدم
مرتع رعنا غزالانست دشت خاطرم
لاجرم از فخر گاهی دم زرعنائی زدم
بر کبوترهای بام کعبه دارم فخر از آنک
چرخها بر آستان قرب مولائی زدم
سینه ام آشفته آمد غیرت سینای طور
تا که بر دل آتش از این عشق سودائی زدم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر با پرسشی از خود آغاز میکند: با اینهمه کثرت و زشتی چرا از یگانگی و زیبایی دم زده است؟ سپس پاسخ میدهد که عشق و توحید چشم دوبین او را کور کرده، عقل و نفسش را رام ساخته و او را از دنیا بینیاز کرده است. در پایان سرچشمهٔ این افتخار را محبت علی و نزدیکی به درگاه او میداند و سینهٔ پرآتش خود را مایهٔ رشک طور سینا میشمارد.
هوش مصنوعی: شاعر از خود میپرسد: با اینهمه کثرت و گرفتاری در چیزهای گوناگون، چه شد که از تنهایی و یگانگی سخن گفتم؟ یا با این زشتی چرا ادعای زیبایی کردم؟
هوش مصنوعی: پاسخ میدهد: چشم دوبین خود را با کارد توحید از جا کندهام. از این رو با وجود همهٔ کثرت، آوازهٔ یگانگی سر دادم، زیرا دیگر جز یکی نمیبینم.
هوش مصنوعی: عشق، همچون اسکندر که در برابر یأجوج سد ساخت، جلوی تاختوتاز عقل مرا گرفت. من نیز به این کاخ آبیرنگ آسمان و دنیا پشت پا زدم و از آن روی گرداندم.
هوش مصنوعی: پنبهای بودم که در دست بافندهٔ آفرینش رشته شدم. با این رشته بر گلوی خودپسندی و تکبر و خودرایی حلقه انداختم و آنها را خفه کردم.
هوش مصنوعی: وقتی عشق رامکنندهٔ اسب شد، اسب سرکش عقلم رام گشت. آنگاه بر پای نفس خود بند صبر و شکیبایی زدم.
هوش مصنوعی: افلاطون در خُم نشست و دلش دریای حکمت شد. اما من در دریای شراب افتادم و از همان راه ادعای دانایی کردم، یعنی دانایی من از مستی عشق است.
هوش مصنوعی: از زمانی که گوهر محبت علی را در صدف دل پروراندم، مرواریدهای درخشان دریا را خوار شمردم و بر آنها طعنه زدم.
هوش مصنوعی: دشت ذهن و خاطر من چراگاه آهوان زیبا و خوشخرام است. به همین سبب گاهی از سر افتخار از زیبایی و رعنایی خود سخن گفتم.
هوش مصنوعی: بر کبوتران بام کعبه برتری دارم، زیرا بر درگاه نزدیکی به مولا (علی) گرد گشته و پرواز کردهام.
هوش مصنوعی: ای آشفته، از وقتی آتش این عشق پرشور را در دل افروختم، سینهام مایهٔ رشک کوه سینا شد که آتش تجلی بر آن افتاد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم
خیمه بر بالای منظوران بالایی زدم
خرقهپوشان صوامع را دوتایی چاک شد
چون من اندر کوی وحدت گوی تنهایی زدم
عقل کل را آبگینه ریزه در پای اوفتاد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.