ماولی پرور عدو کاهیم
تاج بخش عجم عربشاهیم
آسمان آن دهد که ما جوئیم
روزگار آن کند که ما خواهیم
در سماع آمده است کوش صدف
تا به صیت کرم در افواهیم
ز سبل فارغ است دیده چرخ
تا بگوهر جمال اشباهیم
رونق صف آفرینش را
تیغ خورشید و درقه ماهیم
مصطفی ص جد و مرتضی پدریم
زان فلک بنده و جهان داهیم
درة العقد این سپه شکنیم
قرة العین آن شهنشاهیم
گرچه دشمن زر تُنک مایه است
ما خلاص عیار آن کاهیم
فال را بر زبان دوست زنیم
رغم را در دل عدو آهیم
خاتم ملک را بماست فروغ
که ز رفعت کمینه درگاهیم
رشته پای بند سلطنتیم
کوری خصم دانه یکتاهیم
نگسلد چرخ پیرمان از بیخ
که دو شاخیم و هر دو بر ماهیم
تا کند عدل پای رفق دراز
ز آنچه ظلم است دست کوتاهیم
در ضمیر شب ازل سری است
گفت آن را دم سحرگاهیم
فتنه گر خرمنی زند چو قمر
آتش و باد و دانه و کاهیم
به سخن رخت عیب جسته زبیم
که رصد دار آن سر راهیم
بار آخسیکتی بضاعت ماست
که از آن سود و مایه آگاهیم
در جهان جلال چون خورشید
مدد سال و مادت ماهیم
ملک را آبروی باد از ما
که به تیغ آن زهاب را چاهیم
به هلال ار فروتنی بخشیم
قیمت اختران نمی گاهیم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این قصیده فخریهای است که از زبان ممدوح، سید فخرالدین عربشاه، و با ضمیر «ما» سروده شده است. ممدوح به نسب خود از پیامبر و علی میبالد و از چیرگیاش بر آسمان و روزگار، بخشندگی، عدالت، دشمنشکنی و استواری خاندانش سخن میگوید. در بیت تخلص، شاعر از زبان ممدوح، شعر اثیر را سرمایهای ارزشمند میشمارد که ممدوح قدرش را میشناسد.
هوش مصنوعی: ما دوستان را میپروریم و دشمنان را میکاهیم و نابود میکنیم. ما عربشاهیم که به سرزمین عجم تاج میبخشیم.
هوش مصنوعی: آسمان همان را میدهد که ما میجوییم و روزگار همان را میکند که ما میخواهیم.
هوش مصنوعی: از وقتی آوازهٔ بخشندگی ما بر زبان مردم افتاده، گوشِ صدف به وجد آمده و با شوق میشنود. صدف به گوش مانند شده و شنیدن نام بخشش ما او را سرمست کرده است.
هوش مصنوعی: چشم آسمان از بیماری سَبَل آسوده است، چون ما با گوهر و نژاد خود زیبایی و زینت همتایان خویشیم و دیدن ما چشم فلک را روشن میکند.
هوش مصنوعی: برای رونق و آراستگی صف آفرینش، ما مانند شمشیرِ خورشید و سپرِ ماهیم.
هوش مصنوعی: پیامبر نیای ما و علی مرتضی پدر ماست. از همین روست که فلک بندهٔ ما و جهان خدمتکار ماست.
هوش مصنوعی: ما گوهر میانی گردنبندِ این سپهشکن و نور چشمِ آن شهنشاهیم، یعنی عزیزترین و برگزیدهترین خاندان او هستیم.
هوش مصنوعی: اگرچه دشمن مانند زرِ کمعیار و ناخالص است، ما محکِ پاککنندهای هستیم که ناخالصی آن را آشکار میکنیم و ارزشش را میکاهیم.
هوش مصنوعی: ما بر زبان دوست، فال نیک و مژدهایم و در دل دشمن، آهِ خشم و حسرت.
هوش مصنوعی: نگین پادشاهی روشنی و فروغ خود را از ما دارد. چنان بلندمرتبهایم که حتی کمترین درگاه ما بلندپایه است.
هوش مصنوعی: ما رشتهای هستیم که پای پادشاهی را استوار نگه میدارد، و به رغم دشمن، مانند مروارید یگانه و بیهمتاییم.
هوش مصنوعی: فلکِ پیر نمیتواند ما را از ریشه برکند، چون ما دو شاخهایم و هر دو بارور و پرثمر.
هوش مصنوعی: برای آنکه عدالت دامنهٔ مهربانی را گسترش دهد، دست ما از ستم کوتاه است.
هوش مصنوعی: در دلِ شب ازل رازی نهفته است و ما همان دم سحرگاهیم که آن راز را آشکار میکنیم.
هوش مصنوعی: اگر فتنه مانند خرمنِ ماه، خرمنی گرد آورد، ما خود آتش و باد و دانه و کاه آنیم و آن را میسوزانیم و بر باد میدهیم.
هوش مصنوعی: عیب از ترس، بار خود را از سخن ما برچیده و گریخته است، چون ما نگهبانِ سرِ آن راهیم و راه ورود عیب را بستهایم.
هوش مصنوعی: بار و کالای سخن اثیر اخسیکتی سرمایهٔ ماست، چون ما از سود و ارزش آن آگاهیم. شاعر از زبان ممدوح، قدرشناسی او را از شعر خود بیان میکند.
هوش مصنوعی: در جهانِ شکوه و بزرگی، ما مانند خورشیدیم که یاریدهندهٔ سال و مایهٔ ماه است.
هوش مصنوعی: آبروی پادشاهی از ما باد، زیرا ما با شمشیر خود چاهی هستیم که آبِ آن چشمه از آن میجوشد.
هوش مصنوعی: اگر در برابر هلال فروتنی کنیم، از ارزش ستارگان چیزی نمیکاهیم، یعنی فروتنی ما از قدر ما و دیگران کم نمیکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ما گدایان حضرت شاهیم
پرده داران خاص اللهیم
باده نوشان مجلس عشقیم
ره نشینان خاک این راهیم
گر چه از خود خبر نمی داریم
[...]
بنما ره که طالب راهیم
ره به سوی تو از تو می خواهیم
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.