گشاد صد دل از آن غنچه شکر خند است
به یک کرشمه او کار خلق در بند است
به خنده نمیکنت که بر دلم دارد
حق نمک که فزون از هزار سوگند است
که زلفت از دل من گر هزار بار برد
مرا به هر سر مویت هزار پیوند است
مباش غره به حسن ای پسر که مستی حسن
هزار یوسف مصری به چاه افکند است
سری به باد هر ذره رفت در ره عشق
شهید عشق که داند که در جهان چند است
چو جنگ نیست، تورا گوشمال هجران بس
چه احتیاج نصیحت چه حاجت پند است
به آب خضر نبود احتیاج اهلی را
کنون به درد سفال سگ تو خرسند است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی معشوقهاش و تاثیر عمیق او بر دل و جان عاشق میپردازد. او اشاره میکند که هر کرشمه و لبخند معشوق میتواند تاثیرگذار باشد و تمامی دلها را به بند کشد. شاعر نسبت به حسن معشوق هشدار میدهد که نباید به زیبایی خود مغرور شود، زیرا عشق و مستی میتوانند افراد را به دامی بیاندازند. او به درد و رنج عشق اشاره میکند و میگوید که بدون عشق، هیچ نیازی به نصیحت و پند ندارد؛ چراکه خودش به درد عشق راضی است و با این حال به وضعیت خود افتخار میکند. در نهایت، شاعر با اشاره به درد و رنج خود، از عشق و پیوندهای عمیقتری که با معشوق دارد، سخن میگوید.
هوش مصنوعی: دلهای بسیاری به خاطر زیبایی و طراوت آن غنچه شاد میشوند و با یک اشاره او، همه کارها و امور انسانها در حالتی از حیرت و شگفتی قرار میگیرد.
هوش مصنوعی: او به شوخی نمیپردازد، بلکه بر دلم حقی دارد که از هزار سوگند اهمیت بیشتری دارد.
هوش مصنوعی: زلف تو اگر هزار بار من را از دل خود دور کند، به هر کجای موی تو هزار پیوند و رابطه برای من وجود دارد.
هوش مصنوعی: ای پسر، فریب زیبایی را مخور، زیرا زیبایی میتواند انسان را به قدری مست کند که حتی هزار یوسف مصری را در چاه هوس بیندازد.
هوش مصنوعی: هر ذرهای که در راه عشق میرود، از وجود خود جدا میشود. تنها کسی که عشق را تجربه کرده است میداند که در این دنیا چه مقدار از عشق وجود دارد.
هوش مصنوعی: وقتی جنگ و درگیری وجود ندارد، دوری و جدایی برای تو کافی است. دیگر نیازی به نصیحت و پند نیست.
هوش مصنوعی: به آب خضر نیازی نیست و اهلی حالا به خاطر مشکلاتش خوشحال است؛ انگار که درد و رنج برای او به نوعی شادی آور شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
زمانه پندی آزادوار داد مرا
زمانه چون نگری سر به سر همه پند است
به روزِ نیکِ کسان گفت: تا، تو غم نخوری!
بسا کسا که به روزِ تو آرزومند است
زمانه گفت مرا خشم خویش دار نگاه
[...]
ندیدهام رخ خوب تو، روزکی چند است
بیا، که دیده به دیدارت آرزومند است
به یک نظاره به روی تو دیده خشنود است
به یک کرشمه دل از غمزهٔ تو خرسند است
فتور غمزهٔ تو خون من بخواهد ریخت
[...]
شب فراق که داند که تا سحر چندست
مگر کسی که به زندان عشق در بندست
گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم
کدام سرو به بالای دوست مانندست؟
پیام من که رساند به یار مهرگسل
[...]
خوشا! دلی که گرفتار زلف دلبند است
دلی است فارغ و آزاد، کو درین بند است
به تیر غمزه، مرا صید کرد و میدانم
که هیچ صید بدین لاغری، نیفکندست
علاج علت من، می کند به شربت صبر
[...]
زمانه پندی آزادوار داد مرا
زمانه را چو نکو بنگری همه پند است
ز روز نیک کسان گفت غم مخور زنهار
بسا کسا که به روز تو آرزومند است
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.