کور شد از غم رقیب کان پری از بام ماست
کوری چشم رقیب روشنی چشم ماست
از همه عالم بود منزل من کوی دوست
منزل ازین خوبتر در همه عالم کجاست
بیهده تا کی زنم دست بسر از غمش
دست من از کار شد نوبت دست دعاست
یار طبیب دل است گر ز جفا سوخت دل
دست چو برهم نهد مرهم داغ جفاست
خاک رهی کش بود نقش قدمهای او
قبله اهل وفا کعبه اهل صفاست
لاله صفت کام ماست داغ جفا از حبیب
چشم و دل بوالهوس بر گل باغ وفاست
کوهکن از هجریار گر کند افغان رواست
کوه بنالد ز هجر، هجر بلای خداست
از آن شاه حسن پادشه وقت شد
ظل همایون دوست سایه فر هماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل به حسادت رقیب میبالد و کوی دوست را بهترین منزل جهان میداند. از ناتوانی خود در برابر غم عشق، به دعا پناه میبرد و ستم یار را نیز مایهٔ درمان و آرزوی خود میشمارد، در حالی که هوسباز تنها مهربانی میخواهد. با یاد نالههای فرهاد، جدایی را بلایی الهی میخواند و در پایان سایهٔ یار را به سایهٔ هما تشبیه میکند که به عاشق پادشاهی میبخشد.
هوش مصنوعی: رقیب از غصه کور شد، چون آن معشوقِ پریچهره بر بام ما (و از آنِ ما) است. کوری چشم رقیب مایهٔ روشنی چشم و شادی ماست؛ یعنی به کوری چشم او، ما شادمانیم.
هوش مصنوعی: از همهٔ جهان، جایگاه من کوی دوست است و در همهٔ عالم جایی بهتر از آن نیست.
هوش مصنوعی: تا کی بیهوده از غم او دست بر سر بکوبم؟ دستم از کار افتاده و از تلاش کاری برنمیآید، پس اکنون نوبت آن است که دست به دعا بردارم.
هوش مصنوعی: یار پزشک دل است؛ اگر دل از ستم او سوخته باشد، همین که دست بر آن بگذارد، مرهم زخم و داغ ستمش میشود.
هوش مصنوعی: خاک راهی که جای پای او بر آن نقش بسته، قبلهٔ وفاداران و کعبهٔ پاکدلان است.
هوش مصنوعی: ما مانند لاله که داغ بر دل دارد، آرزومان داغ ستمی است که از محبوب میرسد؛ اما هوسباز چشم و دلش فقط به گلِ وفا و مهربانی است.
هوش مصنوعی: اگر فرهادِ کوهکن از دوری یار ناله کند رواست، چون حتی کوه هم از هجران مینالد (و نالهاش را پژواک میدهد)؛ جدایی بلایی است که خدا فرستاده است.
هوش مصنوعی: به برکت آن پادشاه زیبایی، عاشق پادشاه روزگار شد؛ زیرا سایهٔ فرخندهٔ دوست همان سایهٔ پرشکوه هماست که هر که زیر آن قرار گیرد به پادشاهی میرسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
یوسف کنعانیم روی چو ماهم گواست
هیچ کس از آفتاب خط و گواهان نخواست
سرو بلندم تو را راست نشانی دهم
راستتر از سروقد نیست نشانی راست
هست گواه قمر چستی و خوبی و فر
[...]
سلسلهٔ موی دوست حلقه دام بلاست
هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست
گر بزنندم به تیغ در نظرش بیدریغ
دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست
گر برود جان ما در طلب وصل دوست
[...]
در پی آن میدوید دل که نگاری کجاست
نوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست
بر سر آب حیات خیمه زده جان ما
این تن خاکی دوان بهر سرابی چراست
بر در بیگانگان هرزه چرا میرویم
[...]
قاعدهٔ روزگار پرورش ناسزاست
ورنه گداپیشه را دست تسلط چراست
عقل تبّرا کند از دل دنیاپرست
دل نبود گر نرفت بر روش عقل راست
دنیی و دین پیش ما هست مثال دو رعد
[...]
این همه پروانهها، سوخته از چپ و راست
شمع شب ما بود، راه شبستان کجاست؟
شحنه اگر دوست بود، این همه بیداد چیست؟
وین همه آشوب چه؟ گر ملک از شهر ماست
چون نپسندد جفا نرگس سرمست یار؟
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.