توسنت را رکاب ماه نو است
در رکاب تو مه پیاده رو است
از عنان تو باز می ماند
مسرع وهم اگرچه تیزدو است
طاق گردون که پیشتر بستند
بهر ایوان حشمت تو خو است
آنچه دارم ز لاله زار رخت
بر دلم داغهای نو به نو است
تیغ بر خط سبز خویش مکش
کشت نوخیز ایمن از درو است
تا نمودی دو لب به میخانه
دلق و تسبیح زاهدان گرو است
جرم من گر ز حد گذشت چه باک
لطف عام تو چون شفیع شو است
داد می خواهم از تو گرچه ز ناز
گوشت آواز داد ناشنواست
گر بکاهد تمام خرمن عمر
از تو بر جامی آن به نیم جو است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ستایش شکوه معشوق آغاز میشود؛ ماه نو رکاب اسب اوست، خیال به او نمیرسد و آسمان چوببستی برای کاخ عظمت اوست. سپس شاعر از داغهای دل و زیبایی خط و لب معشوق میگوید که زاهدان را به میخانه کشانده است. در پایان به لطف معشوق برای بخشش گناه امید میبندد، از بیاعتنایی او به دادخواهی گله میکند و فدا کردن همهٔ عمر را در راه او ناچیز میشمارد.
هوش مصنوعی: رکاب اسب سرکش تو هلال ماه نو است و ماه تمام در کنار رکاب تو مانند خادمی پیاده راه میرود. شاعر شکوه و بلندی مقام ممدوح یا معشوق را میستاید.
هوش مصنوعی: پیک شتابان خیال، هرچند بسیار تیزرو است، از همراهی با عنان تو بازمیماند و به گرد تو نمیرسد؛ یعنی شتاب و مقام تو از اندیشه برتر است.
هوش مصنوعی: گنبد آسمان که پیش از این ساخته شد، تنها چوببستی است که برای بنای کاخ شکوه تو برپا کردهاند؛ یعنی آسمان در برابر عظمت تو مقدمهای ناچیز است.
هوش مصنوعی: بهرهای که من از چهرهٔ لالهگون تو دارم، تنها داغهای پیاپی و تازه بر دلم است؛ مانند لاله که داغی سیاه در میان دارد.
هوش مصنوعی: تیغ بر موی سبز تازهرستهٔ چهرهات مکش و آن را متراش؛ زیرا کشتِ تازهروییده را درو نمیکنند و باید از داس در امان بماند.
هوش مصنوعی: از زمانی که لبهای خود را در میخانه نشان دادی، زاهدان خرقه و تسبیح خود را در گرو باده گذاشتهاند؛ یعنی دیدن لب تو زهد را از یادشان برده است.
هوش مصنوعی: اگر گناه من از اندازه گذشته باشد، باکی نیست؛ زیرا لطف همگانی تو شفیع و میانجی من میشود.
هوش مصنوعی: از تو دادخواهی میکنم، هرچند گوش تو از روی ناز صدای فریاد دادخواهی را نمیشنود.
هوش مصنوعی: اگر همهٔ خرمن عمر جامی هم در راه تو کاسته و تباه شود، این برای او به اندازهٔ نیم دانهٔ جو ارزش ندارد؛ یعنی از دست دادن عمر در راه تو برایش ناچیز است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مرکب عشق سختتیزرواست
هر زمانیش منزلی زنو است
در کنارش کشد چنانکه هواست
سرخ گل در کنار سرو رواست
آن مضاف الیه ذات تو است
یک بود ذات را مگو که دو است
این جفا کارییت که نو به نو است
مگر این جان کشته را درو است
چون ترا نیست نیم کنجد شرم
گفت من نزد تو به نیم جو است
چشم بر کشتنم گماشته ای
[...]
این گنه را که عذر داند خواست؟
وین تحکم به مذهب که رواست؟
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.