معنی الوجود فی صورالکون قد ظهر
ما ضر سر وحدته کثرة الصور
نور وجود مهر و حقایق مهند ازین
بشناس معنی « جمع الشمس و القمر»
ساریست در همه چو به ذات و صفات خویش
دانی که اوست گر به حقیقت کنی نظر
گویا به هر زبان و توانا به هر توان
دانا به هر بصیرت و بینا به هر بصر
کی زو خبر به یک سرمو یابد آن که هست
در راه عشق یک سرمو از خودش خبر
بحر صفاست عشق و کدر ما سوای او
شو آشنای بحر صفا وز کدر گذر
جامی صریر خامه ات «انی انا الله » است
گویا که تو کلیم شدی خامه ات شجر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ وحدت وجود است: حقیقت هستی در همهٔ صورتهای جهان پیداست و کثرت آنها به یگانگیاش زیانی نمیزند. شاعر با تمثیل خورشید و ماه، وجود را سرچشمهٔ نور و اشیا را بازتاب آن میداند و میگوید حق با صفاتش در همهچیز جاری است. سپس شرط شناخت او را فراموش کردن خود در راه عشق و گذشتن از تیرگیِ ماسوا میشمارد. در پایان، جامی با اشاره به داستان موسی و درخت، قلم خود را درختی میداند که ندای حق از آن شنیده میشود.
هوش مصنوعی: حقیقتِ هستی در صورتهای جهانِ آفرینش آشکار شده است و بسیاریِ این صورتها هیچ آسیبی به رازِ یگانگیِ آن نرسانده است.
هوش مصنوعی: نورِ وجود مانند خورشید است و حقیقتهای اشیا مانند ماهاند که از آن نور میگیرند. از همینجا معنای آیهٔ «و خورشید و ماه گرد آورده شوند» را دریاب.
هوش مصنوعی: وجودِ حق با ذات و صفاتش در همهچیز جاری است. اگر بهدرستی و از روی حقیقت بنگری، درمییابی که در همهچیز تنها اوست.
هوش مصنوعی: اوست که با هر زبانی سخن میگوید، با هر توانی تواناست، با هر بینشی داناست و با هر چشمی میبیند؛ یعنی همهٔ قوای موجودات جلوهٔ قدرت و صفات اوست.
هوش مصنوعی: کسی که در راه عشق ذرهای از خودش آگاه باشد و به خود توجه کند، هرگز ذرهای از حق آگاهی نخواهد یافت.
هوش مصنوعی: عشق دریای پاکی و روشنی است و هر چه جز عشق باشد تیرگی و آلودگی است. با دریای پاکی آشنا شو و از تیرگیها بگذر.
هوش مصنوعی: ای جامی، صدای قلمت ندای «همانا من خدایم» است؛ گویی تو موسی شدهای و قلمت همان درختی است که این ندا از آن برخاست. یعنی سخنِ تو بیانِ حق است و تو تنها واسطهٔ آن هستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
در کوی تو ابیشه همی گردم ای نگار
دزدیده تا مگرت ببینم به بام بر
سروست و بت نگار من آن ماه جانور
ار سرو سنگ دل بود و بت حریر بر
باری ندانمت که چه خو داری ای پسر
تا نیستی مرا و ترا هیچ درد سر
همچون مه دو هفته برون آیی از وثاق
همچون مه گرفته درون آییم ز در
رغم مرا چو سرکه مکن چون بمن رسی
[...]
اخگر هم آتشست ولیکن نه چون چراغ
سوزن هم آهنست ولیکن نه چون تبر
کلکش چو مرغکیست دو دیده پر آب مشک
وز بهر خیر و شر زبانش دو شاخ وتر
آن سوسن سپید شکفته به باغ در
یک شاخ او ز سیم و دگر شاخ او ز زر
پیراهنیست گویی دیبا ز شوشتر
کز نیل ابره استش و از عاج آستر
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.