چنین کان ترک عاشقکش به حسن خویش مینازد
سزد کز غایت حشمت به حال من نپردازد
به راهش خاکم ای دیده بزن بر آتشم آبی
که ترسم توسنش را ز آتش دل نعل بگدازد
عجب تند است رخش او که گردش درنمییابد
دلم هر چند از پی مرکب اندیشه میتازد
همه خوبان به چوگان باختن یارب چرا هرگز
نمی آید برون ماه من و چوگان نمی بازد
ز جام نیستی ریز ای اجل یک جرعه در کامم
که بیماران هجران را جز این شربت نمی سازد
ره و رفتار اگر این ست و لطف قد و بالا این
نشاید سرو را دیگر که در بستان سرافرازد
کیم من جامیا کو آشکارم پیش خود خواند
نهانی یک نظر ای کاشکی سوی من اندازد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از ناز و بیاعتنایی معشوق و فاصلهٔ بسیار عاشق با او سخن میگوید. شاعر معشوق را سوارکاری تندرو تصویر میکند که اندیشه هم به گرد راهش نمیرسد، و از اینکه او مانند دیگر زیبارویان برای چوگانبازی بیرون نمیآید گله دارد. از درد هجران آرزوی مرگ میکند و قامت یار را برتر از سرو میداند. در پایان، با فروتنی، به جای دعوت آشکار تنها به یک نگاه پنهانی از او خرسند است.
هوش مصنوعی: آن معشوقِ زیبارویِ عاشقکش چنان به زیبایی خود مینازد که سزاوار است از شدت بزرگی و شکوه، به حال من توجهی نکند.
هوش مصنوعی: ای چشم، من در راه او خاک شدهام؛ بر آتش وجودم آبِ اشک بریز، زیرا میترسم از آتش دلم نعلِ اسب سرکش او بگدازد.
هوش مصنوعی: اسب او چنان تندرو است که دل من هرچند بر مرکب اندیشه از پی او میتازد، به گرد راهش هم نمیرسد.
هوش مصنوعی: خدایا، همهٔ زیبارویان به چوگانبازی بیرون میآیند؛ چرا معشوق ماهروی من هرگز بیرون نمیآید و چوگان نمیبازد تا او را ببینم؟
هوش مصنوعی: ای مرگ، از جام نیستی جرعهای در دهانم بریز، زیرا بیمارانِ دوری از یار را جز این شربت درمانی نیست.
هوش مصنوعی: اگر راه رفتن و خرامیدن یار چنین است و قد و بالایش چنین لطیف، دیگر سرو را نمیسزد که در باغ به بلندی و زیبایی خود ببالد.
هوش مصنوعی: جامی، من کیستم که او آشکارا مرا نزد خود بخواند؟ ای کاش دستکم پنهانی یک نگاه به سوی من بیندازد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ستوده شاه شدادی که دولت زو سر افرازد
گزیده میر بهرامی که ملکت زو همی نازد
نبرده بوالحسن کاحسان ز گیتی باد دلش سازد
علی کز همت عالی بگردون بر همی تازد
هزاران خیل جنگی را بیک کوشش براندازد
[...]
سوار صبحدم هر روز کز مشرق برون تازد
سپر برگیرد و شمشیر و با من جنگ آغازد
به خون حنجرم خنجر بیالاید سحرگاهی
به قصد خون به بالین هنرمندی دگر تازد
از آن دونی که گردون راست اندر نام و در همت
[...]
تعالی الله چه حسنست این که چون برقع براندازد
اگرباشد دل از آهن که همچون موم بگدازد
همه خوبان به حسن خویش می نازند
چنان باشد که حسن او به روی خوب می نازد
بود رسم پری رویان که با دیوانگان سازند
[...]
ز شوقت سوختم هرکس به کویت خانهای سازد
چه خوش باشد که از خاکستر من طرحش اندازد
اگر در کلبه ام همسایه رو آرد پی آتش
چنان سوزد ز آه من که با آتش نپردازد
تنم ویرانه درد است و مرغ دل در او چغدی
[...]
گر آن خورشید روزی بر سر من سایه اندازد
رقیبش همچو ابری آید و روزم سیه سازد
گرفتارم بدست نازنینی کز هوای خود
مرا چون زارتر بیند بخوبی بیشتر نازد
چنان خوبی که گر آیی میان مجلس خوبان
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.