دل ز خوبان نکشد جز سوی آن سرو بلند
وه که خون شد جگرم زین دل دشوار پسوند
رنج بی فایده چندین مکش ای خواجه حکیم
کی بود مرهم داغ تو مرا فایده مند
هر درختی که دلم در چمن عیش نشاند
تندباد غمت آمد همه از بیخ بکند
خنده غنچه بود وقت گل از گریه ابر
گریه من نگر ای غنچه سیراب و بخند
خط شبرنگ تو دودی ست کز آتش برخاست
چون پی چشم بدان خال سیه سوخت سپند
من نیم آن که کشم از خط سودای تو سر
گرچه سازند جدا چون قلمم بند ز بند
کی رسد دست به مشکین رسنت جامی را
همتش گرچه بر اوج فلک انداخت کمند



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه از زبان عاشقی است که دلش تنها به یک معشوقِ بلندقامت بسته شده و از این دلبستگی رنج میبرد. عاشق درمانِ طبیب را بیاثر میداند، از ویران شدن شادیهایش به دست غم سخن میگوید و با تصویرهایی چون خندهی غنچه از گریهی ابر و سوختن خال مانند سپند، زیبایی معشوق را وصف میکند. سپس بر وفاداری خود تأکید میکند و در پایان میگوید که با همهی همت بلندش، دستش به گیسوی معشوق نمیرسد.
هوش مصنوعی: دلم از میان همهٔ زیبارویان تنها به سوی آن معشوقِ بلندقامتِ سروگونه کشیده میشود. افسوس که از این دلِ سختپسند و دشوارپیوند جگرم خون شد.
هوش مصنوعی: ای حکیمِ بزرگوار، اینهمه رنجِ بیهوده برای درمان من مکش؛ مرهمِ تو کی میتواند داغِ عشقِ مرا سودی بخشد؟
هوش مصنوعی: هر درخت شادی و امیدی که دلم در باغِ خوشی کاشت، تندبادِ غمِ عشق تو آمد و همه را از ریشه کند.
هوش مصنوعی: در فصل گل، غنچه از گریهٔ ابر (باران) میشکفد و خنده میکند. ای معشوقِ غنچهمانندِ شاداب، تو هم گریهٔ مرا ببین و بخند.
هوش مصنوعی: خطِ سیاهِ چهرهٔ تو دودی است که از آتش برخاسته است؛ گویی خالِ سیاهت سپندی بود که برای دور کردن چشم بد سوزانده شد و این دود از آن پدید آمد.
هوش مصنوعی: من کسی نیستم که از فرمان و نوشتهٔ عشق و سودای تو سر بپیچم، حتی اگر مانند قلم، بند از بندم جدا کنند.
هوش مصنوعی: جامی هرگز دستش به گیسوی مشکینِ رسنمانندِ تو نمیرسد، هرچند همتِ بلندش کمند را تا اوج آسمان انداخته باشد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای شده چاکر آن درگه انبوه بلند
وز طمع مانده شب و روز بر آن در چو کلند
بر در میر تو، ای بیهده، بسته طمعی
از طمع صعبتر آن را که نه قید است و نه بند
شوم شاخی است طمع زی وی اندر منشین
[...]
اندرین شهر بسی ناکس برخاسته اند
همه خر طبع و همه احمق و بی دانش و دند
شمس تبریز! تو جانی و همه خلق تناند
پیش جان و تن تو صورت تنها چه تنند
برو ای زاهد مغرور و مده ما را پند
عاشقان را به خدا بخش ملامت تا چند
من دیوانه ز زنجیر نمیاندیشم
که کشیدهست مرا زلف مسلسل در بند
خسروان از پی نخجیر دوانند ولی
[...]
آن کداماند و کیاناند و کجا میباشند
کز خرد دور و برانگیخته با اوباشاند
گرچه آزرده و رنجور شود دلهاشان
از جفای دگران سینۀ کس نخراشند
برِ این کِشته گر ابلیس خورد گر آدم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.