بس که می آیم به کویت شرم می آید مرا
چون کنم جای دگر خاطر نیاساید مرا
از سر کویت من بی صبر و دل هر جا روم
گرچه باغ خلد باشد دل فرو ناید مرا
هر طرف صد خوبرو در جلوه نازند لیک
از همه نظاره روی تو می باید مرا
وه چه گفتم من که بینم گاه گاهی روی تو
دیگری را خوبرو گفتن نمی شاید مرا
بی خودی من ز عشقت گرچه از حد درگذشت
هر که بیند روی تو معذور فرماید مرا
گر تو را باشد گهی پروای غم فرسودگان
نیست غم گر جان و دل از غم بفرساید مرا
گفته ای جامی کم است از خاک پای ما بسی
زین تفاخر شاید ار سر بر فلک ساید مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از رفتوآمد بسیار به کوی معشوق شرمسار است، اما هیچ جای دیگر، حتی بهشت، دلش را آرام نمیکند و جز روی یار به زیبارویی نمینگرد. او بیخودی خود را با زیبایی معشوق توجیه میکند و فرسودگی از غم را به شرط توجه یار میپذیرد. در پایان، تحقیر معشوق که جامی را کمتر از خاک پای خود خوانده، برای او مایهٔ فخر و سربلندی میشود.
هوش مصنوعی: از بس که پیوسته به کوی تو میآیم، از تو شرم دارم؛ اما چه کنم که در هیچ جای دیگر دلم آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: من که صبر و دل از دست دادهام، از کوی تو به هر جا بروم، حتی اگر بهشت باشد، دلم به آنجا راضی نمیشود و نمیآرامد.
هوش مصنوعی: در هر سو صدها زیبارو با ناز جلوهگری میکنند، اما من از میان همه فقط تماشای روی تو را میخواهم.
هوش مصنوعی: افسوس، چه سخن نابجایی گفتم؛ من که گاهگاهی روی تو را میبینم، دیگر سزاوار نیست کس دیگری را زیبارو بخوانم.
هوش مصنوعی: هرچند بیخودی و از خود رفتگیام در عشق تو از اندازه گذشته است، هر کس روی تو را ببیند مرا معذور میداند.
هوش مصنوعی: اگر تو گاهی به حال غمزدگان و فرسودگان توجه کنی، باکی نیست که جان و دلم از غم فرسوده شود.
هوش مصنوعی: به جامی گفتهای که او از خاک پای ما بسیار کمتر است؛ همین که مرا شایستهٔ یاد و سخن خود دانستی، سزاوار است از این افتخار سرم به آسمان برسد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
مدح دهقان زاده طبع از زنگ بزداید مرا
تا نگویم مدحت او، طبع نگشاید مرا
تا نکوخواه ویم، دولت نکو خواهد مرا
تا ستایم مرورا، ایام بستاید مرا
شب چو بندیشم که فردا سر نهم بر آستانش
[...]
کوی آنمه تا بود جنت نمی باید مرا
تا بود جنت به دوزخ دل فرو ناید مرا
پیش لعلش کی دهن با کوثر آلاید مرا
تا بود آن سرو طوبی خوش نمی آید مرا
گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا
بنده سلطان عشقم، تا چه فرماید مرا؟
بسکه کردم گریه پیش مردم و سودی نداشت
بعد ازین بر گریه خود خنده میآید مرا
بسته زلف پریرویان شدن از عقل نیست
[...]
غنچهٔ دل در چمن دور از تو نگشاید مرا
خندهٔ گل در نظر خمیازه میآید مرا
امتحان کردم ندارد وعدهٔ وصل تو اصل
بیمروّت دیگری را ده نمیباید مرا
نسبت من با تو باشد نسبت ابر و چمن
[...]
دم به دم دیوانگی از عشقت افزاید مرا
ناخن تدبیر هرگز عقده نگشاید مرا!
خاتم دست سلیمان گر به دست آید مرا
سر به تاج سلطنت دیگر فرو نآید مرا
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.