چند تیغ ظلم را از کشتنم خونین کنی
دم برای قتلم آیی و دمی تمکین کنی
از چه مرغ دل به دام طره مشکین کنی
تا کی ای دلبر دلم بیموجبی غمگین کنی
گریههای تلخ من بینی و لب شیرین کنی؟!
خاک شد این قالب افسرده در راه طلب
کام جان حاصل نشد با من ز لطفت جز غضب
گاه خرسندی ز من گاهی برنجی بیسبب!
گفتهای جانت به کام دل رسانم یا به لب؟
آن نخواهی کرد دانم هرگز اما این کنی!
در حریم حرمت وصلت کسی واصل نشد
تا چو بلبل عشق او ز آه و افغان کامل نشد
عارضش چون کهربا تا با خزان شامل نشد
از گل روی توام رنگی جزین حاصل نشد
کز سرشک ارغوانی چهرهام رنگین کنی
دم به دم دیوانگی از عشقت افزاید مرا
ناخن تدبیر هرگز عقده نگشاید مرا!
خاتم دست سلیمان گر به دست آید مرا
سر به تاج سلطنت دیگر فرو نآید مرا
گر همه عمر التفاتی با من مسکین کنی!
عاشقان را زندگی دور از تو میباشد محال
از سر کویت برون رفتن مرا نبود خیال
در جواب طغرل آمد مژده هنگام سوال
جنتالفردوس بنمایند در خوابت «کمال»
گر شبی خاک در آن ماه را بالین کنی!



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این مخمس تضمینی است بر غزل کمال خجندی که در آن عاشق از ستم و بیاعتنایی معشوق شکایت میکند؛ معشوقی که گریهٔ او را میبیند و لبخند میزند و او را به جای کامروایی به مرگ نزدیک میکند. عاشق میگوید از رخسار معشوق جز اشک خونین بهرهای نبرده است، اما یک نگاه او را از ملک سلیمان و تاج شاهی برتر میداند. در پایان، طغرل با تکیه بر بیت کمال نوید میدهد که سر نهادن بر خاک درگاه معشوق، بهشت را به عاشق نشان میدهد.
هوش مصنوعی: تا کی شمشیر ستم را با کشتن من خونآلود میکنی؟ برای کشتنم میآیی و باز لحظهای درنگ و تأخیر میکنی و رنجم را طولانی میسازی.
هوش مصنوعی: چرا پرندهٔ دل مرا در دام گیسوی سیاه و خوشبویت گرفتار میکنی؟ ای معشوق، تا کی بیهیچ دلیلی دلم را اندوهگین میسازی؟
هوش مصنوعی: گریههای تلخ مرا میبینی و لبخند شیرین میزنی؟ یعنی از رنج من شاد میشوی و به آن بیاعتنایی.
هوش مصنوعی: این تن پژمردهام در راه جستوجوی تو خاک شد، اما از لطف تو جز خشم و تندی به آرزوی جانم نرسیدم.
هوش مصنوعی: گاهی از من خشنودی و گاهی بیسبب میرنجی. به من گفتهای: جانت را به آرزوی دل برسانم یا به لب برسانم، یعنی تو را بکشم؟
هوش مصنوعی: میدانم که آن یکی، یعنی کامروا کردنم، را هرگز انجام نمیدهی، اما این یکی، یعنی جان به لب رساندنم، را انجام میدهی.
هوش مصنوعی: هیچکس به حریم محترم وصال تو نرسید، مگر آنکه مانند بلبل عشقش با آه و ناله به کمال رسید.
هوش مصنوعی: و تا چهرهاش مانند کهربا زرد نشد و به رنگ خزان درنیامد، به وصال راه نیافت. از چهرهٔ گلمانند تو هم جز این رنگی نصیب من نشد.
هوش مصنوعی: و آن رنگ این است که چهرهام را با اشکهای سرخ و خونین رنگین میکنی؛ یعنی بهرهام از تو تنها گریهٔ خونین است.
هوش مصنوعی: هر لحظه عشق تو دیوانگیام را بیشتر میکند و چارهاندیشی هرگز گره کار مرا نمیگشاید.
هوش مصنوعی: اگر انگشتری سلیمان هم به دستم بیفتد، دیگر سرم در برابر تاج پادشاهی فرود نمیآید و به آن اعتنایی ندارم.
هوش مصنوعی: این بینیازی در صورتی است که در همهٔ عمر تنها یک بار به من بینوا توجهی کنی؛ نگاه تو از پادشاهی ارزشمندتر است.
هوش مصنوعی: زندگی برای عاشقان دور از تو ناممکن است و من هرگز اندیشهٔ بیرون رفتن از کوی تو را ندارم.
هوش مصنوعی: در پاسخ پرسش طغرل، شاعر، مژدهای رسید که ای کمال، شاعر غزل اصلی، بهشت برین را در خواب به تو نشان میدهند.
هوش مصنوعی: اگر شبی خاک درگاه آن معشوق ماهروی را بالش خود کنی؛ یعنی سر نهادن بر آستان معشوق با بهشت برابر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.