بیا بیا که تو از نادرات ایّامی
برادری، پدری، مادری، دلارامی
به نامِ خوب تو مُرده ز گور برخیزد
گزاف نیست برادر چنین نکونامی
تو فضل و رحمتِ حقّی که هر که در تو گریخت
قبول میکُنیاش با کژیّ و با خامی
همیزیَم به ستیزه و این هم از گولیست
که تا مرا نکُشی ای هوس، نیارامی
به هیچ نقش نگنجی ولیک تقدیرا
اگر به نقش درآیی عجب گلاندامی
گهی فراق نمایی و چاره آموزی
گهی رسول فرستی و جانِ پیغامی
درونِ روزنِ دل چون فتاد شعلهٔ شمع
بدانَد این دل شبرو که بر سَر بامی
مرادم آنکه شود سایه و آفتاب یکی
که تا ز عشق نمایم تمامِ خوشکامی
محالجوی و محالم بدین گناه مرا
قبول مینکُند هیچ عالِم و عامی
تو هم محال ننوشیّ و معتقد نشوی
برو برو که مُرید عقول و اَحلامی
اگر ز خسرو جانها حَلاوتی یابی
محال هر دو جهان را چو من درآشامی
ور از طبیبِ طبیبان گوارشی یابی
مُکاشفی تو بخوان خدا نه اوهامی
برآ ز مشرق تبریز، شمسِ دین بخَرام
که بر مَمالک هر دو جهان چو بهرامی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: مولانا معشوق را که در پایان شمس تبریزی خوانده میشود فرا میخواند و او را رحمت حق، زندهکنندهٔ مردگان و پذیرندهٔ ناقصان میشمارد. سپس از آرزوی محال خود سخن میگوید، یعنی یکی شدن سایه و آفتاب، و میگوید عالم و عامی به همین سبب او را نمیپذیرند. منکرِ عقلپرست را از خود میراند و میگوید هر که از شاه جانها شیرینی بچشد مانند او محال را مینوشد و اهل کشف میشود. غزل با دعوت شمس به طلوع از مشرق تبریز پایان مییابد.
هوش مصنوعی: ای محبوب، بیا که تو از شگفتیها و نادرههای روزگاری. تو برای من هم برادری، هم پدر و مادر، و هم آرامبخش دل.
هوش مصنوعی: نام نیکوی تو چنان زندهکننده است که مرده از شنیدنش از گور برمیخیزد. ای برادر، چنین خوشنامیای گزاف و بیپایه نیست.
هوش مصنوعی: تو جلوهٔ فضل و رحمت خداوندی، زیرا هر کس به تو پناه آورد، او را با همهٔ کجیها و ناپختگیهایش میپذیری.
هوش مصنوعی: من در ستیز و کشمکش زندگی میکنم و این هم از نادانی من است. ای هوس، تو تا مرا نکشی آرام نمیگیری.
هوش مصنوعی: تو در هیچ صورت و شکلی نمیگنجی، اما اگر فرضاً به صورتی درآیی، اندامی چون گل و بسیار زیبا خواهی داشت.
هوش مصنوعی: گاهی جدایی را نشان میدهی و راه چارهاش را هم میآموزی، و گاهی پیک میفرستی و خودت جان و حقیقت آن پیغامی.
هوش مصنوعی: وقتی پرتو شمع از روزن دل به درون میافتد، این دل که در شب سرگردان است درمییابد که تو بر بام آن خانهای و نزدیکی.
هوش مصنوعی: آرزوی من این است که سایه و خورشید یکی شوند، یعنی جدایی من و تو از میان برود، تا از عشق به کامیابی کامل برسم.
هوش مصنوعی: من در پی امر محال هستم و خودم نیز در نظر مردم محال و ناممکنام. به همین گناه، هیچ دانشمند و هیچ عامیای مرا نمیپذیرد.
هوش مصنوعی: خطاب به منکر: تو هم شراب این محال را نمینوشی و به آن باور نمیآوری. برو، که تو پیرو عقلها و خردهای ظاهری هستی.
هوش مصنوعی: اگر از پادشاه جانها شیرینیای بچشی، تو هم مانند من همهٔ محالهای دو جهان را یکسره سر میکشی.
هوش مصنوعی: و اگر از طبیبِ طبیبان داروی گوارش بیابی، اهل کشف و شهود حق میشوی و دیگر گرفتار پندار و خیال نیستی.
هوش مصنوعی: ای شمسالدین، از مشرق تبریز طلوع کن و با ناز گام بردار، زیرا تو بر سرزمینهای هر دو جهان مانند بهرام (مریخ) فرمانروا و درخشانی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ز بامداد درآورد دلبرم جامی
به ناشتاب چشانید خام را خامی
نه بادهاش ز عصیر و نه جام او ز زجاج
نه نقل او چو خسیسان به قند و بادامی
به باد باده مرا داد همچو که بر باد
[...]
نه از ره ست که گوییم کبک خوش گامی
که کبک قهقهه بر خود زند چو بخرامی
ز شرم سر به گریبان فرو برد غنچه
اگر به باغ روی، کان چنان گل اندامی
چو ذره زیر و زبر می شوند مشتاقان
[...]
اگر بروی ترش کار فقر راست شدی
کدوی سرکه بدی با یزید بسطامی
و گر بخرقه ازرق تمام گشتی کار
تغار نیل بدی شیخ احمد جامی
و گر برقص کسی شهره و علم بودی
[...]
گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی
که آفتاب بلندی چو بر کناره ی بامی
کنون تو سرو خرامان بگاه جلوه ی طاوس
هزار بار سبق برده ئی بکبک خرامی
گرم قبول کنی همچو بندگان بارادت
[...]
چو گل به لطف نو زد ان نازک اندامی
درید پیرهن نیکوئی به بد نامی
دلم به شام سر زلف توست و میترسم
که باز بشکنی این آبگینه شامی
یکی که میبرد آرام دل به شیوه چشم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.