تو چرا جمله نبات و شکری؟
تو چرا دلبر و شیرین نظری؟
تو چرا همچو گل خندانی؟
تو چرا تازه چو شاخ شجری؟
تو به یک خنده چرا راه زنی؟
تو به یک غمزه چرا عقل بری؟
تو چرا صاف چو صحن فلکی؟
تو چرا چُست چو قرص قمری؟
تو چرا بیبنه چون دریایی؟
تو چرا روشن و خوش، چون گهری؟
عاقلان را ز چه دیوانه کنی؟
ای همه پیشهٔ تو، فتنهگری
ساکنان را ز چه در رقص آری؟
ز آدمی و ملک و دیو و پری
تو چرا توبهٔ مردم شکنی؟
تو چرا پردهٔ مردم بِدَری؟
همه دلها چو در اندیشه توست
تو کجایی؟ به چه اندیشه دری؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل یکسره خطاب به معشوق است و با پرسشهای پیاپی «چرا» شیرینی، طراوت، صفا و روشنی او را میستاید. شاعر سپس از اثر ویرانگر و شورانگیز او میپرسد: دیوانه کردن عاقلان، به رقص آوردن همهٔ آفریدگان، شکستن توبه و دریدن پردهها. در بیت پایانی پرسش رنگ دیگری میگیرد: همهٔ دلها در اندیشهٔ اویند، اما خود او کجاست و در چه اندیشهای است.
هوش مصنوعی: ای محبوب، چرا سراپا مانند نبات و شکر شیرینی؟ چرا دلربا هستی و نگاهت اینقدر شیرین است؟
هوش مصنوعی: چرا مانند گل همیشه خندانی و چرا مانند شاخهٔ درخت تازه و باطراوتی؟
هوش مصنوعی: چرا تنها با یک خنده راه عاشقان را میزنی و دلشان را میربایی، و چرا با یک اشارهٔ چشم عقل را از سر میبری؟
هوش مصنوعی: چرا مانند پهنهٔ آسمان صاف و بیغباری و مانند قرص ماه کامل و زیبا و چابکی؟
هوش مصنوعی: چرا مانند دریا بیبار و بنه و آزاد و بیکرانی، و چرا مانند گوهر روشن و دلپذیری؟
هوش مصنوعی: چرا خردمندان را دیوانه میکنی؟ ای کسی که همهٔ کارت آشوبانگیزی و برپا کردن شور است.
هوش مصنوعی: چرا آرمیدگان را، از آدمی و فرشته و دیو و پری، به رقص و جنبش درمیآوری؟
هوش مصنوعی: چرا توبهٔ مردم را میشکنی و چرا پردهٔ آبرو و پرهیز آنان را میدری و رازشان را آشکار میکنی؟
هوش مصنوعی: همهٔ دلها در فکر تو هستند؛ اما تو کجایی و در چه فکری به سر میبری؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
یک زبان داری و صد عشوهگری
من و صد جان ز پی عشوه خری
از جگر خوردن تو بس نکنی
زانکه پرورده به خون جگری
زهره داری تو ز بیم دل خویش
[...]
دوش سرمست به وقت سحری
میشدم تا به بر سیمبری
تیز کرده سر دندان که مگر
بربایم ز لب او شکری
چون ربودم شکری از لب او
[...]
ای خیالی که به دل میگذری
نی خیالی نی پری نی بشری
اثر پای تو را میجویم
نه زمین و نه فلک میسپری
گر ز تو باخبران بیخبرند
[...]
هیچت افتد که به ما بر گذری
وز سرِ لطف به ما در نگری
می توانی که دلم دریابی
بهترک زین غم کارم بخوری
چند خاموش توان بود و حمول
[...]
دره عدل ز دست عمری
زن به فرق سر هر خیره سری
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.