برسید لک لک جان که بهار شد کجایی
بشکفت جمله عالم گل و برگ جان فزایی
رخ یوسفان ببینی که ز چاه سر برآرد
همه گلرخان ببینی که کنند خودنمایی
ثمرات دل شکسته به درون خاک بسته
بگشاده دیده دیده ز بلای دی رهایی
خضر و سمن چو رندان بشکستهاند زندان
گل و لاله شاد و خندان ز سعادت عطایی
همه مریمان کامل همه بکر و گشته حامل
بنموده عارفان دل به جناب کبریایی
چو شکوفه کرد به بستان ز ره دهن چو مستان
تو نصیب خویش بستان ز زمانه گر ز مایی
به مثال گربه هر یک به دهان گرفته کودک
سوی مادران گلشن به نظاره چون نیایی
بنگر به مرغ خوش پر چو خطیب فوق منبر
به ثنا و حمد داور بگرفته خوش نوایی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل توصیف شور رسیدن بهار است که با پیام لکلک آغاز میشود و مخاطب را به تماشای باغ فرا میخواند. شاعر رستن گیاهان از خاک را به برآمدن یوسف از چاه و شکستن زندان، و باروری درختان را به آبستنی مریم باکره مانند میکند. در پایان، بهار را نشانهای از قدرت خداوند میبیند و پرندگان را خطیبانی بر منبر شاخهها که خدا را ستایش میکنند، و مخاطب را به بهرهگیری از این هنگام فرا میخواند.
هوش مصنوعی: لکلک جانپرور از راه رسید و پیام آورد که بهار آمده است، تو کجایی؟ همهٔ جهان با گلها و برگهای جانافزا شکفته است.
هوش مصنوعی: گیاهان و گلها را میبینی که مانند یوسف از چاه خاک سر بیرون میآورند. همهٔ زیبارویان باغ را میبینی که زیبایی خود را به نمایش میگذارند.
هوش مصنوعی: دانهها و میوههایی که دلشکسته در دل خاک گرفتار بودند، اکنون چشم گشودهاند و رهایی از سختی زمستان را دیدهاند.
هوش مصنوعی: سبزه و یاسمن مانند رندان بیباک زندان خاک را شکستهاند، و گل و لاله از بخت نیکی که به آنان بخشیده شده شاد و خنداناند.
هوش مصنوعی: درختان همچون مریمهای کاملاند که با آنکه دستنخوردهاند، باردار شدهاند (شکوفه و میوه آوردهاند). این شگفتی، دل عارفان را به سوی درگاه خداوند راه نموده است.
هوش مصنوعی: در باغ، شکوفه مانند مستان که از دهان بیرون میریزند، سر باز کرده است (بازی با معنای «شکوفه کردن» به معنای قی کردن مست). اگر از مایی، تو نیز بهرهٔ خود را از این روزگار برگیر.
هوش مصنوعی: شاخهها مانند گربهای که بچهاش را به دهان گرفته، هر یک شکوفه یا میوهای را در بر دارند. چرا برای تماشای این مادران باغ نمیآیی؟
هوش مصنوعی: به پرندهٔ خوشپر نگاه کن که مانند خطیبی بر بالای منبر نشسته و با آوازی خوش به ستایش و سپاس خداوند داور پرداخته است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
پسرا، ره قلندر سزد ار به من نمایی
که دراز و دور دیدم ره زهد و پارسایی
پسرا، می مغانه دهی ار حریف مایی
که نماند بیش ما را سر زهد و پارسایی
قدحی می مغانه به من آر، تا بنوشم
[...]
هله عاشقان بشارت که نماند این جدایی
برسد وصال دولت بکند خدا خدایی
ز کرم مزید آید دو هزار عید آید
دو جهان مرید آید تو هنوز خود کجایی
شکر وفا بکاری سر روح را بخاری
[...]
خبرت خرابتر کرد جراحت جدایی
چو خیال آب روشن که به تشنگان نمایی
تو چه ارمغانی آری که به دوستان فرستی؟
چه از این بِه ارمغانی که تو خویشتن بیایی؟
بشدی و دل ببردی و به دست غم سپردی
[...]
نه قرار داده بودی که شبی به خلوت آیی
بگذشت روزگاری و نیامدی کجایی
به وصال وعده کردی و دلی که بود ما را
به امید در تو بستیم و دری نمیگشایی
به سرت که تا به رویت نظری ربوده کردم
[...]
دل ما بغمزه بردی، رخ مه نمی نمایی
بکجات جویم، ای جان، ز که پرسمت؟ کجایی؟
بگشا نقاب و آن رو بنما بما،که ما را
بلب آمدست جانها ز مرارت جدایی
بنماند جانم از درد و بماند تاا قیامت
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.