بت من به طعنه گوید چه میان ره فتادی
صنما چرا نیفتم ز چنان میی که دادی
صنما چنان فتادم که به حشر هم نخیزم
چو چنان قدح گرفتی سر مشک را گشادی
شدهام خراب لیکن قدری وقوف دارم
که سرم تو برگرفتی به کنار خود نهادی
صنما ز چشم مستت که شرابدار عشق است
بدهی می و قدح نی چه عظیم اوستادی
کرم تو است این هم که شراب برد عقلم
که اگر به عقل بودی شکافدی ز شادی
قدحی به من بدادی که همیزنم دو دستک
که به یک قدح برستم ز هزار بیمرادی
به دو چشم شوخ مستت که طرب بزاد از وی
که تو روح اولینی و ز هیچ کس نزادی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: معشوق با طعنه از عاشق میپرسد چرا در راه افتاده است، و عاشق پاسخ میدهد که افتادنش از شرابی است که خود معشوق به او نوشانده است. سپس از این مستی سخن میگوید: معشوق سرِ او را در آغوش گرفته، با نگاه چشم مستش بیجام شراب میدهد و با یک جام او را از هزار نامرادی رهانیده است. عاشق رفتنِ عقلش را هم بخششی از معشوق میداند، چون اگر هوشیار میماند از شادی میترکید. غزل با سوگند به چشم معشوق پایان مییابد و او را روح نخستین و ازلی میخواند که از کسی زاده نشده است.
هوش مصنوعی: معشوقِ زیباروی من با طعنه میگوید چرا در میانهٔ راه افتادهای؛ و من پاسخ میدهم: ای معشوق، با آن شرابی که تو به من دادی چگونه نیفتم؟
هوش مصنوعی: ای معشوق، چنان مست و بیخود افتادهام که تا روز قیامت هم برنمیخیزم؛ زیرا تو آن جام را به دست گرفتی و سرِ مشکِ شراب را یکسره گشودی.
هوش مصنوعی: هرچند مست و ویران شدهام، هنوز اندکی آگاهی دارم و میدانم که تو سرم را از زمین برداشتی و در آغوش خود نهادی.
هوش مصنوعی: ای معشوق، چشم مست تو ساقی و شرابدارِ عشق است؛ بیآنکه جامی در کار باشد، با همان نگاه شراب مینوشانی، و چه استاد بزرگی هستی.
هوش مصنوعی: این هم از بخشش توست که شراب عقلم را برد؛ زیرا اگر هوشیار و عاقل میماندم، از شدت شادی میترکیدم و از هم میپاشیدم.
هوش مصنوعی: جامی به من دادی که از شوق آن دست میزنم و پایکوبی میکنم، چون با همین یک جام از هزار ناکامی و نامرادی رها شدم.
هوش مصنوعی: به آن دو چشم شوخ و مست تو که شادی از آنها زاده شده سوگند، که تو روحِ نخستین و ازلی هستی و از هیچکس زاده نشدهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
بت من ز در درآمد به مبارکی و شادی
به مراد دل رسیدم به جهان بیمرادی
تو بپرس چون درآمد که برون نرفت هرگز
که درآمد و برون شد صفتی بود جمادی
غلطم مگو که چون شد ز چگونگی برون شد
[...]
تو و حسن و کامرنی من و عشق و نامرادی
که بروی خویش بستم در خرمی و شادی
ره و رسم نامرادی ز دل شکسته یی جو
که قدم بهستی خود زده در هزار وادی
چه بود سیاهی شب چو تویی چراغ منزل
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.