دولت روزگار درگذرست
پرتو آفتاب دربدرست
شمع بالین این گرانخوابان
بی بقا چون ستاره سحرست
گرچه دل می برد جدا هر یک
می و مهتاب، شیر با شکرست
روی خوش، لفظ و بوی خوش معنی است
معنی از لفظ دلپذیرترست
جام بی باده مرغ پرکنده است
بط می را شراب بال و پرست
قرب سیمین بران گدازنده است
رنج باریک رشته از گهرست
چشم بی اشک، ابر بی باران
دست بی جود، شاخ بی ثمرست
نخورد غم ز دوری منزل
رهروی را که توشه بر کمرست
دلش از می سیاهتر گردد
هر که چون لاله آتشین جگرست
بد درونند ظاهرآرایان
ابره ها پرده دار آسترست
هنر دیگران ندیدن، عیب
دیدن عیب خویشتن هنرست
کند آتش عیار زر روشن
محک خلق آدمی سفرست
تشنه آفت است مال بخیل
خون فاسد هلاک نیشترست
می کند ترک رنگ و بو صائب
همچو شبنم کسی که دیده ورست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل مجموعهای از اندرزهای تمثیلی است: گذرا بودن دولت دنیا، کوتاهی فرصت غافلان، برتری معنا بر صورت و بدیِ ظاهرسازان. صائب برای هر حکم مثالی از طبیعت یا زندگی روزمره میآورد؛ مانند محک خوردن طلا در آتش و آدم در سفر، یا نیشتر و خون فاسد در برابر مال بخیل. در پایان، انسان بینا را به شبنمی مانند میکند که از رنگ و بوی گل دل میکَند.
هوش مصنوعی: بخت و دولت دنیا ماندنی نیست و میگذرد؛ همانگونه که نور خورشید بر یک در نمیماند و از خانهای به خانهٔ دیگر میرود.
هوش مصنوعی: شمعی که بر بالین غافلانِ سنگینخواب روشن است، مانند ستارهٔ صبح عمری کوتاه دارد. یعنی فرصت غافلان زود به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: شراب و مهتاب هر کدام جداگانه دل را میربایند، اما وقتی با هم باشند مانند شیر و شکرند و لذتشان دوچندان میشود.
هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبا مانند لفظ است و بوی خوش مانند معنا، و معنا از لفظ دلنشینتر است. پس بوی خوش از روی خوش برتر است.
هوش مصنوعی: جام بیشراب مانند پرندهای است که پرهایش را کندهاند؛ برای صراحیِ مرغابیشکل، شراب حکم بال و پر را دارد.
هوش مصنوعی: نزدیکی به زیبارویانِ سیماندام آدم را میگدازد و فرسوده میکند؛ همانگونه که نخِ باریک از گوهری که در آن کشیده شده رنج میبرد.
هوش مصنوعی: چشمی که اشک ندارد مانند ابر بیباران است و دستی که بخشش ندارد مانند شاخهٔ بیمیوه است.
هوش مصنوعی: رهروی که توشهاش را بر کمر بسته است، از دوری منزل غمی ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که مانند لاله جگری سوخته و آتشین دارد، از شراب دلش سیاهتر و غمگینتر میشود؛ چنانکه درون جام لاله سیاه است.
هوش مصنوعی: کسانی که ظاهر خود را میآرایند، باطنی بد دارند؛ رویهٔ زیبای جامه برای پوشاندن آسترِ آن است.
هوش مصنوعی: ندیدن هنر و فضیلت دیگران عیب است و دیدن عیبهای خود هنر است.
هوش مصنوعی: آتش عیار و خلوص طلا را آشکار میکند و سفر محک شناختن آدمهاست.
هوش مصنوعی: مال بخیل خواهان آفت است و سرانجام به باد میرود؛ همانگونه که خون فاسد سرانجام با نیشتر رگزن بیرون ریخته میشود.
هوش مصنوعی: صائب، انسانِ بینا و صاحبنظر مانند شبنم از رنگ و بوی گل دل میکند و میگذرد. یعنی آگاه به ظواهر دنیا دل نمیبندد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
وآنچه گفتم همه درست ترست
که به خوبی زبیدهای دگرست
زین جهانت بدان جهان سفرست
گذرت راست بر پل سقرست
نه رخست آن ، که زهره و قمرست
نه لبست آن ، که سر بسر لشکرست
نیست درصد هزار سوسن و گل
آن طراوت که اندران پسر ست
خانه او زحسن طلعت او
[...]
منصب از منصبت رفیعترست
هر زمانیت منصبی دگرست
این مناصب که دیدهای جزویست
کار کلی هنوز در قدرست
باش تا صبح دولتت بدمد
[...]
کژدم از راه آنکه بدگهرست
ماندنش عیب و کشتنش هنرست
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.