لعل تو ز روشن گهری جان جهان است
تبخال بر آن لعل، سراپرده جان است
برق رخ گلگون ترا دل خس و خارست
مهتاب بناگوش ترا صبر کتان است
بر صفحه رخسار تو آن خال معنبر
موری است که دردست سلیمان زمان است
در چشم تر من ز خیال خط سبزت
هر گوشه پریزاد دگر بال فشان است
افلاک ز نقش قدم اوست نگارین
آن سرو که در مجلس ما دست فشان است
ابری است که در باغ بهشت است خرامان
چشمی که به رخسار نکویان نگران است
از باده کهنه است نشاط و طرب من
این پیر کهنسال، مرا بخت جوان است
گردون که ز انجم همه تن دیده بیناست
حیرت زده جلوه آن سرو روان است
صائب دلش از صحبت گلشن نخورد آب
شبنم که به خورشید درخشان نگران است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل در وصف زیبایی معشوق است: لب لعلگون، چهرهٔ سرخ، خال، خط سبز و قامت سروِ او. شاعر حیرانی آسمان و بیتابی دل و صبر را در برابر این جلوه بیان میکند و در میانه از شادیِ بادهٔ کهنه سخن میگوید. در بیت پایانی، صائب خود را به شبنمی مانند میکند که از گلشن دل نمیبندد و تنها چشم به خورشید دارد؛ یعنی دلش جز به معشوقِ برتر آرام نمیگیرد.
هوش مصنوعی: لب سرخ و لعلگون تو از گوهرِ درخشان و پاکش جانِ جهان است. تبخالی که بر آن لب نشسته مانند سراپردهای است که جان را در خود گرفته است.
هوش مصنوعی: دل در برابر برقِ چهرهٔ سرخ تو مانند خس و خار است و یکباره میسوزد. صبر نیز در برابر مهتابِ بناگوش تو مانند کتان است که از تابش ماه پاره میشود.
هوش مصنوعی: آن خال خوشبو و سیاه بر صفحهٔ چهرهٔ تو مانند مورچهای است که در دست سلیمانِ روزگار است. یعنی خال، رام و فرمانبرِ زیباییِ پادشاهوار توست.
هوش مصنوعی: در چشم اشکآلود من، از خیال خط سبزِ تازهدمیده بر چهرهات، در هر گوشه پریزادی بال میزند. یعنی خیال آن خط چشم مرا پر از تصویرهای پریوار کرده است.
هوش مصنوعی: آن سروقامتی که در مجلس ما دستافشان میرقصد، چنان است که آسمانها از نقش قدم او آراسته و نگارین شدهاند.
هوش مصنوعی: چشمی که به چهرهٔ زیبارویان خیره میشود و اشک میریزد، مانند ابری است که در باغ بهشت میخرامد و میبارد.
هوش مصنوعی: شادی و سرخوشی من از بادهٔ کهنه است. این بادهٔ کهنسال و پیر، بخت مرا جوان کرده است.
هوش مصنوعی: آسمان که با ستارگانش سراپا چشمِ بیناست، از دیدن جلوهٔ آن سروِ خرامان حیران مانده است.
هوش مصنوعی: دل صائب از همنشینی با گلشن سیراب و خشنود نمیشود. او مانند شبنمی است که با وجود بودن در باغ، چشم به خورشید درخشان دوخته و آرزوی رسیدن به او را دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا هست جهان دولت سلطان جهان است
وز دولت او امن زمین است و زمان است
عدلش سبب ایمنی خُرد و بزرگ است
جودش سبب زندگی پیر و جوان است
از دولت او در همه آفاق دلیل است
[...]
آنی که به تو دیده دولت نگران است
ذات تو پسندیده سلطان جهان است
هستی تو جهان را به کفایت چو عطارد
شاید که ترا مرکز معمور نشان است
کز سنبله مخصوص شرف گشت عطارد
[...]
خاصیت عشقت که برون از دو جهان است
آن است که هرچیز که گویند نه آن است
برتر ز صفات خرد و دانش و عقل است
بیرون ز ضمیر دل و اندیشهٔ جان است
بینندهٔ انوار تو بس دوخته چشم است
[...]
گر پردۀ هستیت بسوزی به ریاضت
بیرون شوی زین ورطه که این خلق در آن است
پنهان شوی از خویش و ز کونین بیکبار
بر دیدۀ تو این سر آنگه بعیان است
این عالم نفی است، در اثبات توان دید
[...]
در شهر بگویید چه فریاد و فغان است
آن سرو مگر باز به بازار روان است
قومی بدویدند به نظاره رویش
وان را که قدم سست شد از پی نگران است
در هر قدمش از همه فریاد برآمد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.