در وصل، دل از هجر فزون دل نگران است
آوارگی تیر در آغوش کمان است
بیهوده پس سبحه و زنار دویدیم
شیرازه اوراق دل آن موی میان است
این با که توان گفت، که با آن همه نعمت
دل خوردن ما بر فلک سفله گران است
گر باد به فرمان سلیمان زمان بود
مجنون ترا ریگ روان تخت روان است
روشن گهران از هنر خویش نگویند
اینجاست که جوهر علف تیغ زبان است
مردان حق از دایره چرخ برونند
از چرخ شکایت روش پیرزنان است
بیرون شد ازین دایره بی زخم محال است
ما سست عنانیم و قضا سخت کمان است
ذرات جهان ریزه خور خوان سپهرند
هر چند که بر سفره او یک ته نان است
صائب دم گرمی که برآرد ز جهان دود
در حلقه ما سوختگان باد خزان است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با این مضمون آغاز میشود که وصال، دل را بیشتر از هجر نگران میکند، چون دوری در پی آن است. سپس شاعر کمر معشوق را مایهٔ نظم دل میداند و عاشق را با سلیمان میسنجد. در ادامه از فرومایگی فلک، ناتوانی انسان در برابر قضا و وارستگی مردان حق از شکایت سخن میگوید و در پایان، سوز سوختگان عشق را برتر از هر آتش جهانی میشمارد.
هوش مصنوعی: دل در هنگام وصال بیش از هنگام هجران نگران و بیقرار است؛ همانگونه که تیر وقتی در آغوش کمان است، در آستانهٔ آوارگی و پرتاب شدن قرار دارد. نزدیکی به معشوق خود مقدمهٔ دوری است.
هوش مصنوعی: بیهوده در پی تسبیح زاهدان و زنار کافران دویدیم؛ آنچه برگهای پراکندهٔ دل را به هم پیوند میدهد و نظم میبخشد، کمر باریک چون موی معشوق است، نه دینورزی ظاهری.
هوش مصنوعی: این سخن را به چه کسی میتوان گفت که با وجود آن همه نعمتی که فلک دارد، غم خوردن و خون دل خوردن ما بر این فلک فرومایه گران میآید و آن را هم از ما دریغ میکند.
هوش مصنوعی: اگر در روزگار گذشته باد به فرمان سلیمان بود و تخت او را میبرد، برای مجنونِ عاشق تو ریگ روان بیابان همچون تخت روان است و او را میبرد.
هوش مصنوعی: پاکگوهران از هنر خود سخن نمیگویند و خودستایی نمیکنند؛ جوهر و هنر، خوراک تیغ زبان است، یعنی گفتنِ هنر آن را از میان میبرد، چنانکه شمشیر با جوهرش خود را میبرّد.
هوش مصنوعی: مردان خدا از دایرهٔ تسلط فلک بیروناند و از آن گله نمیکنند؛ شکایت از روزگار و فلک کار پیرزنان است.
هوش مصنوعی: بیرون رفتن از این دایرهٔ جهان بیآنکه زخمی بخوریم ناممکن است؛ زیرا ما سستعنان و ناتوانیم و تقدیر کمانی سخت و نیرومند دارد.
هوش مصنوعی: همهٔ ذرات جهان از سفرهٔ آسمان روزی میخورند و ریزهخوار آناند، هرچند بر سفرهٔ آسمان تنها یک تکه نان (قرص خورشید یا ماه) هست.
هوش مصنوعی: صائب، آن نفس گرمی که از جهان دود برمیآورد و همه را میسوزاند، در جمع ما سوختگان عشق همچون باد سرد خزان است و اثری ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
تا هست جهان دولت سلطان جهان است
وز دولت او امن زمین است و زمان است
عدلش سبب ایمنی خُرد و بزرگ است
جودش سبب زندگی پیر و جوان است
از دولت او در همه آفاق دلیل است
[...]
آنی که به تو دیده دولت نگران است
ذات تو پسندیده سلطان جهان است
هستی تو جهان را به کفایت چو عطارد
شاید که ترا مرکز معمور نشان است
کز سنبله مخصوص شرف گشت عطارد
[...]
خاصیت عشقت که برون از دو جهان است
آن است که هرچیز که گویند نه آن است
برتر ز صفات خرد و دانش و عقل است
بیرون ز ضمیر دل و اندیشهٔ جان است
بینندهٔ انوار تو بس دوخته چشم است
[...]
گر پردۀ هستیت بسوزی به ریاضت
بیرون شوی زین ورطه که این خلق در آن است
پنهان شوی از خویش و ز کونین بیکبار
بر دیدۀ تو این سر آنگه بعیان است
این عالم نفی است، در اثبات توان دید
[...]
در شهر بگویید چه فریاد و فغان است
آن سرو مگر باز به بازار روان است
قومی بدویدند به نظاره رویش
وان را که قدم سست شد از پی نگران است
در هر قدمش از همه فریاد برآمد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.